Vikan - 16.11.1972, Side 40

Vandaðar sýningarvélar
frá þýzkalandi
\Jerzlumn
JÆusturstrœti 6 Sínu 22955
: r AR EX U
snyrtivörur ‘1
"( fýrir í?
ofnæma v
viðkvæma /)
húð fe
^Fegrunarsérfræóingar aóstoóa yóur vió
val á réttum snyrtivörum.
cHocLcrs<mcL s.f.
cLangholtsvegi 84 Simi35213 cHoltsapótekshúsinu
lyfjaforða til umboös-
manns mins þar. Þessar ferðir,
sem voru alltlða^r, voru auövitað
leyndarmál okkar i milli, þangað
til rétt' var að þeim komiö. Af
samtali þeirra heyrði ég, að ung-
frú Bartlett vissi um þessa fyrir-
huguðu för og ætlaði að fá honum
fé til að kaupa meira fyrir af
eiturlyfjum handa þeim sjálfum,
til að selja fyrir eiginn reikníng.
Ég veit ekki, hvoru mér hnykkti ■
meir við, svikuni Andrés eða
þeirri hættu, sem tekjustofn minn
var I. Ég gat heldur ekki séð I
bili, hvernig hægt væri aö bregða
fæti fyrir þessa fyrirætlun þeirra.
Ég þóttist viss um, að ef ég ræki
André tafarlaust, þá hafði kven-
maöurinn svo mikiö vald yfir
honum, að hún gat fengið hann
meö sér i það að beita mig ,hót-
unum. Ég var lengi þarna i
rannsöknarstofunni að hugsa út
eitthvert ráð. En ég komst að
þeirri niðurstöðu, aö ég yrði, að
minnsta kosti i bili, aö lofa öllu að
hafá sinn gang, en aðeins hafa
auga með þeim skötuhjúunum
eftir föngum.
— Ég fór loks inn i húsið og lét
eins og ég væri rétt aö koma frá
London. En ég átti eftir að verða
fyrir fleiri geðshræringum.
Þegar ég kom hingað inn, sá ég,
að skrifborðið þarna haföi verið
brotið upp. Ég var ekki lengi að
finna, hvað það var, sem leitaö
haföi verið að. Það var langur
listi með nöfnum og heimilis-
föngum þeirra, sem svo hét, að
hjálpuðu mér við tilraunir mínar,
en raunverulega keyptú af mér
eiturlyfin.
— Samkvæmt þvl, sem ég var
nýbúinn að hlusta á, var enginn
vafi á þvi að þjófurinn var annað
hvort þeirra ungfrú Bartlett eða ;
Vilmaes. André vissi um þennan
lista, og hvar hann var geymdur,
og bæði vissu hvers viröi hann gat
orðiö þeim við verzlun þá, sem
þau höfðu I hyggju gtofna. Ég
komst að þvi, að André hafði ekki j
komiðinníhúsiðlnokkradaga og I
þá var ekki öðrum til að dreifa en !
ungfrú Bartlett sem hafði þannig
notað sér fjarveru mlna.
— Hún fór næsta dag, án þess að
gera neina nánari grein fyrir
brottför sinni, og ég varð ekkert
hissa. Hún haföi, hvort sem var,
lokiö verki slnu þarna á staðnum,
og gat ekkert frekar gert fyrr en
André kæmi úr ferðalaginu með
eiturlyfin. Ég hafði enga hug-
mynd um það, að skömmu eftir
að hún fór héöan, kom hún aftur
til Waldhurst og náði þaðan sam-
bandi við André. En dagana áður
en André lagði af stað, lagði ég
mlnar áætlanir viövlkjandi
honum.
Charles Partington þagnaði
snöggvast og svipurinn á honum
varð hörkulegur. — Ég varð að
berjast með öllum þeim vopnum,-
sem ég hafði, sagði hann. — Ég
hafði engan i heiminum, sem ég
gæti kallaö til hjálpar, og enn held
ég þvl fram, að ég hafi átt sið-
ferðilegan rétt á þvi sem ég geröi.
Upplýsingar þær, er ég gaf fyrir
réttinum, voru sannar það sem
þær náðu. En auðvitaö gf* ég
þess ekki, að ég hefði numið «*irt
öll verksummerki um orsökina til
slyssins, og leitað vandlega á
André og i vélinni, sem hann hafði
komið á frá Belglu.
— Mér veitti það lét't að afmá
verksummerkin. Ég stillti stýri-
tæki vélarinnar þannig, að svo
leit út sem hún hefði steypzt koll-
hnis af sjálfsdáðum. Svo faldi ég
girðingarstólpana, sem höfðu
kengbognað, og svo vlrinn, inni I
skúrnum og ætlaði að losna við þá
fyrir fullt og allt, þegar tækifæri
byöist. En hinu varð ég hissa á,
að ég fann að vlsu böggulinn, sem
til mln átti að fara, en alls engan
annan böggul.
— Mér datt I hug, að honum
hefði af einhverjum ástæðum
ekki tekizt að ná I neitt, handa
þeim ungfrú Bartlett, og þóttist
þvl öruggur I bili. En eftir þrjá-
fjóra daga komst ég að sannleik-
anum fyrir hreina tilviljun. Svo
vildi til, að ég átti erindi til
Morley & Briggs I Waldhurst, og
þegar erindinu var lokið, sagði
Briggs, þar sem ég var einusinni
að hugsa um Wargrave House, að
hann hefði tvivegis verið spuröur
um húsiö nýlega, og I annað
skiptið af ungfrú Bartlett, sem
hann hélt, að væri kunningi minn.
Þannig heyrði ég, að hún heföi
dvalið þó nokkra daga i Wald-
hurst, áður en André dó.
Þessi áhugi hennar á húsinu
varð mér þó ekki ljós fyrr en
nokkrum dögum slðar, en þá datt
mér I hug, að sökum afstöðu þess
hlyti André aö hafa flogið yfir það
á heimleiðinni, og svæðiö kring
um húsið væri alveg tilvalið til að
láta böggul detta þar niður, svo
að hægt væri að hirða hann
seinna. Ég var ekki I vafa um, að
André hefði einmitt látiö böggul
detta þar og aö ungfrú Bartlett
hefði hirt hann. Samt sem áður
gat ég enn ekkert aðhafzt. Hún
varð að fá að leika næsta leikinn,
en ég huggaöi mig við þaö, að hún
gæti að minnsta kosti ekki náð I
viöbótarforða I bili.
Framhald í nœsta blaði.
40 VIKAN 46. TBL.