Vikan - 16.07.1981, Blaðsíða 13

Framhaldssaga
Hann rétti upp höndina.
„Engin læti. Ég skal segja þér allt af
létta en leyfðu mér að fara úr jakkanum
fyrst.”
„Fyrirgefðu, elskan. Ég var bara vit-
laus. Ég á kaffi á könnunni handa þér.”
Hún tók við jakkanum, sem var votur af
snjóflygsum, og hengdi hann upp á
krók. Svo tók hún í hönd hans og fór
með hann fram í eldhús.
Cathy Davidson hellti kaffi í tvo
bolla. Hún náði í smákökur inn í skáp og
þau gengu hlið við hlið inn í setustofuna.
Stór sófi var við einn vegginn og grænir
púðarnir stungu skemmtilega í stúf við
Ijósbrúnt áklæðið. Tveir armstólar voru
andspænis sjónvarpinu. Lampar voru á
hornborðunum og lýstu stofuna mátu-
lega upp en á gólfinu var fölgrænt teppi
út í horn. Stofan leit vel út en var heldur
fátæklega búin húsgögnum. Cathy vissi
samt vel hvernig hún vildi hafa heimili
þeirra Karls.
Von Haaz settist í sófann og teygði úr
löngum leggjunum. Cathy setti kaffið og
kökurnar á borðið fyrir framan hann.
Síðan settist hún við hlið hans og lét fara
vel um sig.
„Jæja,” sagði hún og leit á hann. „Út
með það.”
Karl von Haaz lagði frá sér kaffiboll-
ann og kveikti sér í sígarettu. Hann blés
reyknum hugsandi frá sér.
„Fyrst lítum við á það sem ég er með í
töskunni.” Augnaráð hans var jafn-
kuldalegt og klakinn i Niagarafossum.
Hann hikaði. „Við bíðum eftir símtali.
Svo förum við bara,” bætti hann við en
hann brosti ekki.
Cathy varð litiðá hann. Málrómurinn
var jafnhörkulegur og augnaráðið og
hún vissi að nú skipti aðeins eitt þau
máli — að komast Bandaríkjamegin við
Rainbow Bridge.
„Ég skil,” sagði hún lágt og fitlaði við
kaffibollann. „Þú vilt að ég haldi að
þetta sé auðvelt .. . svona eins og að
velta ofan í tunnu!” bætti hún hlæjandi
við. „En það verður víst ekki auðvelt,
Karl. Heldurðu að það komi eitthvað
fyrir?”
Karl vissi að hann yrði að ganga frá
þeirra málum. Allt hafði verið búið
undir þessa stund. Hún varð að trúa
honum. Hann leit á hana. Hann var
‘ tekinn og dökkt hárið stakk óþyrmilega i
stúf við augnalitinn og hann herpti var-
irnar saman. Þetta var hörkulegt andlit.
Öllum nema Cathy Davidson hefði
fundist það grimmdarlegt.
„Já, það getur allt gengið úrskeiðis,
Cathy,” sagði hann. „Þá skjóta þeir
mig.”
Hann sagði þessi orð'vitandi um áhrif-
in.
„Nei, Karl!” veinaði hún af skelfingu
og tók fyrir munninn.
„Jú, Cathy. Þeir gætu skotið mig. Þú
verður að horfast í augu við það.”
„Ég veit að þú hefur talað um þetta
við mig áður, Karl, en hvers vegna gæti
þeim dottið í hug að skjóta þig? Þú ætlar
að hjálpa þeim.” Hún hækkaði sifellt
róminn.
Hún lagði bollann frá sér og von Haaz
tók um hönd hennar. Hún var köld.
„Þú veist ekki í hvernig heimi ég hef
lifað, Cathy. Reyndu ekki að skilja
hann. Þér er hins vegar óhætt að trúa
því að við verðum að horfast í augu við
þessa ógn. 1 mörg ár hef ég unnið gegn
Bandarikjamönnum. Rússarnir björg-
uðu mér þegar ég var í algjörri fjár-
þröng. Það var ekkert glæsilegt við það,
ég var tækifærissinni. Sumir aðhylltust
Rússa en aðrir fylgdu Bandaríkjamönn-
um. Ég vann mína vinnu. Ég stóð mig
vel í starfinu. Ég vann ekki af neinni
ánægju né tilfinningu. Ég var engum
trúr. Mér þötti ekki vænt um neinn.
Þannig var ég svo árum skipti.” Von
Haaz laut í áttina til hennar. Hann tók
um hönd hennar. „Ég átti að búa
mig undir aðgerðir í Bandaríkjunum. Ég
átti að þjálfa mig í Frakklandi, í París.
Manstu það?”
Cathy kinkaði kolli.
„Ég man það,” hvíslaði hún.
„Ég átti að vera innflytjandi til Kan-
ada sem færi í ferðalag til Ameríku. Allir
ætluðu að sjá um vegabréfið fyrir mig,
en svo ..og nú mýktist rómur Karls,
„fór ég inn á skrifstofu Air Kanada á
Boulevard de Capucines. Ég ætlaði
aðeins að fá flugáætlun en dökkhærð,
fíngerð stúlka rétti mér hana. Ég man
mjög vel eftir því sem þú sagðir fyrst við
mig.” Hann brosti við. „Ætlið þér til
Kanada, sir?” sagðirðu. Ég veit ekki
hvort það var kanadíski hreimurinn í
röddinni eða brosið á vörunum eða
augnsvipurinn bak við þessi gleraugu, en
ég varð hrifinn af þér um leið og ég tók
við tímaáætluninni. Ég var næstum dá-
leiddur af þér. Mig langaði til að sjá þig
aftur og tala við þig. Mig langaði til að
vita hvernig ég gæti fengið þig til að
hlæja eða gráta. Því kom ég aftur næsta
dag.”
29. tbl. Vikan 13