Vikan - 10.12.1981, Blaðsíða 36

Jóna systir hefur áhyggjur af því að ég
verð ekki heima á aðfangadagskvöld að
taka á móti gjöfunum. „Hvenær færðu
þá eiginlega jólapakkana?”
Ég hugsa með mér þvilíkur léttir það
verði að þurfa ekki að þykjast vera
ofboðslega glöð og þakklát fyrir alls
konar dót sem mig langar ekkert í.
Mamma og pabbi voru þó búin að
samþykkja að gefa mér hraðsuðuketil og
brauðrist.
Tommi bróðir hefur meiri áhyggjur af
því hvenær hann fái gjöfina frá mér.
Mér dettur í hug að þegar kemur að
Tomma að vilja stinga af með einhverri
stelpu eða Jónu þá verður það miklu
auðveldara fyrir þau. Elsta barnið i fjöl-
skyldunni verður að ryðja brautina og
það er ekki tekið út með sældinni.
En ég er svo spennt út af Parísarferð-
inni að allt annað fer inn um annað
eyrað og út um hitt. Ég hef aldrei komið
til Parísar. Það verður gaman að
sjá hvort hún er eins og ég hef ímyndað
mér.
Ég trúi varla því sem í vændum er fyrr
en að allt í einu er kominn aðfanga-
dagur. Ég hitti Palla og hina á stöðinni
þar sem ódýrasta lestar-ferjuferðin hefst.
Við erum öll úteyg af spenningi.
Við eigum ekki mikla peninga þannig
að við ákveðum að gefa hvert öðru ekki
jólagjafir, enda jólagjafir eitt af fyrir-
bærum velferðarþjóðfélagsins sem engu
máli skipta.
Það er sólskin en kalt, sjórinn er úfinn
og vindurinn feykir hárinu á mér út í
loftið.
Þegar ég stend úti á dekki við hliðina
á Palla og ferjan líður út úr höfninni
verður mér litið á hvítu klettana (sem
eru ekkert sérlega hvítir) við Dover —
og fyllist dásamlegri frelsistilfinningu.
Mér finnst eins og ég hafi sloppið út
og að heimurinn Iiggi flatur fyrir fótum
mér. Ég er yndislega, brjálæðislega sæl
með tilveruna. Þetta er lífið, ég og Palli
saman á leið langt i burtu.
En hvað lifið getur verið dásamlegt.
Ég veit alveg hvað ég er að gera. Ég
skemmti mér ofsavel.
Palli virðist vera alsæll líka og hann
brosir til mín. „Okkur tókst það,” segir
hann hressilega, „að sleppa frá
jólunum.”
Hann útskýrir fyrir mér hve mikil-
vægt það sé að komast burt frá venju-
bundna lífinu annað slagið og virða það
fyrir sér úr fjarlægð og hve mikilvægt
það sé að festast ekki í ákveðnum
skorðum. Ég er sammála öllu sem hann
segir. Við höldum okkur uppi á dekki
alla leiðina yfir Ermarsundið.
Steini og Helga eru niðri á barnum.
Hjá þeim er þetta orðið ósköp „alvar-
legt” eins og mamma meinti. Þau standa
og horfast í augu timum saman og þau
keyptu sér saman mokkajakka því þau
nota sömu stærð en það þýðir að öðru
þeirra er alltaf kalt. Þvílík della.
strákur i skólanum — einn úr hópnum.
Hann er iþróttatýpa, sætur og sexí með
Ijóst liðað hár. Hann er eins og yfirfullur
af orku og mjög klár. Hann virðist ekki
þurfa að hafa neitt fyrir neinu og er fullur
af sniðugum hugmyndum.
Og hann var alveg þrumugóður í revi-
unni. Allir voru að tala um hvað hann
hefði verið fyndinn og skemmtilegur.
Mamma hlustar áhyggjufull á mig
opinbera þessi ósköp. Hún setur sultuna
i vaskinn og tekur hana upp aftur og
setur inn i ísskáp. Hún segir ekki orð.
Síðan byrjar hún að rövla um hvernig
allt hafi breyst og hvernig ungt fólk í dag
láti sig ekki muna um að gera hluti sem
hefðu aldrei hvarflað að fólki þegar hún
var ung og þó væru ekki nema tuttugu
ár síðan. En verði þeim að góðu, hún
hafi fullkomna trú á minni eigin skyn-
semi og skilji hvernig mér líði og ef við
elskum hvort annað þá skipti það meira
máli en allt annað.
Ég stend alveg eins og þvara. Þetta er
alls ekki málið. Engin svaka ást. Hreint
ekkert alvarlegt eða stærsta ást lifsins
eða neitt i þá áttina. Það er einmitt það
dýrðlega við þetta. Þetta er ósköp frjáls-
legt og opið allt saman, bara mig-langar-
að-kynnast-þér-og-vera-með-þér-smá-stund
samband — skemmtilegt.
Það skemmtilegasta við að vera ungur
og að vera í háskólanum er að allt er í
deiglunni. Ég kann vel við Palla, mjög
vel, og ég er ofsalega ánatgð með að hann
skuli kunna vel við mig. . . En ég þekki
hann ekki neitt. Það er ómögulegt að
koma pabba og mömmu í skilning um
það. Ég gefst upp. En ég er alveg
ákveðin í að fara til Parísar.
Næstu daga er nóg aðgera. Ég þarf að
versla fyrir jólin og mamma er sí og æ að
segja mér að fara nú að heimsækja þessa
frænku eða þennan frænda og báðar
ömmurnar því það verði allir svo sárir ef
ég fari án þess að lita inn.
Það mætti halda að ég væri að flytja
til Ástralíu og kæmi aldrei heim aftur.
Litrík

V
Perlumatt
Jökul lakk
Alhliða innilakk áveggi, loff,
huröir, glugga- og ahúsgögn.
Lakkið er auðvelt í notkun og
þornar á fáeinum klukku-
stundum.
Látið Hörpu
gefa tóninn.;
Vlkan f •. tkl.