Vikan - 01.11.1984, Blaðsíða 7

Texti: Borghildur Anna
nam
Útþráin hefur rekiö margan landann af skerinu hvort sem
veðrinu er um að kenna eða einhverju öðru. Sumir láta sér
nægja sumarleyfisferðir til skamms tíma en aðrir þurfa
meira. Þeir síðarnefndu flytja um hríð — sumir koma jafn-
vel aldrei aftur. Námsmenn eru líklega langfjölmennastir í
þeim hópi sem til lengri dvalar heldur enda valkostir á
námsbrautum ólíkt meiri hjá milljónaþjóðum og þannig get-
um við sparað okkur mikla fjármuni við skólahald sem nú
þegar er orðið allviðamikið fyrir fámenna þjóð. En til þess
að sem flestir eigi kost á að afla sér æðri menntunar er svo-
kallað námslánakerfi sem svo er endalaus uppspretta fyrir
nagg og þrætur þegar menn eru hættir að nenna að gráta
yfir veðrinu. VIKAN heimsótti tvo námsmenn í París — þær
Elínu Sveinsdóttur og Sigrúnu Einarsdóttur. Báðar tengjast
listum, önnur í förðunarskóla en hin í listnámi — hvort
tveggja virtist einstaklega iifandi.
Kvöldið leggst snemma yfir i
París að sumrinu, bjartar nætur
norðursins eru fjarri. Núna var
einmitt tekið að kvölda og golan
feykti stærðar laufblaði niður í
bjórglasið hjá karlinum á næsta
borði. Bekkurinn er illa rifinn
þannig að erfitt reynist að finna
heilan bút til að tylla sér þægilega.
En einhvem veginn er þetta eðli-
legur hluti af umhverfinu á
óhreinu útiveitingahúsi í þessari
borg. Þetta er á homi niðri í
Convention og sessunautamir
næstu — Elín og Sigrún frá íslandi
— em löngu hættir að sjá svona
smáatriði.
Þær búa saman í heimilislegri
íbúð sem snýr út í stórborgarlegan
bakgarð. Ibúðinni fylgdi frá upp-
hafi köttur sem taldi sig eiga
heima á staðnum ekki síður en
aðrir. Til þess að hann komi ekki
inn með alla kattarkyns kunningja
úr nágrenninu þarf að draga niður
rúllutjöldin, þá kemst kisi ekki inn
og karlinn í svalaglugganum á
fimmtu hæðinni andspænis verður
líka fyrir vonbrigðum. Lítið annaö
aö glápa á í svo þröngum
húsagarði. öllum líöur vel inni í
íslenskfrönsku íbúðinni, jafnvel
blómin vaxa af krafti. En ekki er
svo langt um liðið síðan þær vin-
konumar komu til Parísar hvor í
sínu lagi og þekktust þá ekkert að
heiman.
„Veistu það,” segir Sigrún
hugsandi, „maður getur orðið
merkilega einmana í París. Nú
var ég alls ekkert að fara að heim-
an í fyrsta skipti og þekkti því
allar þessar krísur sem hægt er að
komast í erlendis. En þetta kom
mér samt á óvart — aö geta ekki
treyst nokkrum manni og eiga von
á árás allan sólarhringinn er erfitt
að sætta sig við. En það venst. ”
Elín kannast vel við tilfinning-
una: „Strax og ég kom hingað
fannst mér að héma ætti ég ein-
mitt heima, í þessari borg. Næst-
um eins og ég hefði búið héma áð-
ur. Og fólk hafði orð á því hvað því
fyndist ég ótrúlega frönsk í útliti
og framkomu. Samt var oft erfitt
að vera svona fjarri ættingjum og
vinum, nætumar með öllum sín-
um ókunnu hljóðum vom erfiðast-
ar. Meira að segja það venst.”
En með tímanum kynntust þær
og ákváðu að reyna að búa saman,
nokkuð sem hefur gengið ágæt-
lega þótt ólíkar séu að flestu leyti.
Eins og búast má við í stofu hjá
námsmönnum taka tvö vinnuborð
stærstan hluta gólfplássins. I einu
hominu er undarlegt borð — eða
eitthvað þess háttar — hvítt,
óreglulega lagað og vaggar
rólyndislega við mixmstu snert-
ingu. „Þetta er borðið hennar Sig-
rúnar,” segir Elín. „Hún gerði
það fyrir skólann og það er alls
ekki nothæft sem slíkt, enda alls
ekki ætlast til þess. Skúlptúr.”
Nánari útskýringa er ekki þörf.
Skólinn hennar Elínar heitir
L’écolé Christian Chauveau og er
við Boulevard Haussmann. Þegar
komið er inn um virðulegar dyr
tekur við gangur og bakgarður.
Síðan þramm upp lítt traustvekj-
andi stiga, þrepin virðast sum
ekki geta gert upp við sig í hvaða
átt og enda sé best að halla. Að
lokum er komið inn í nokkra sali
troðfulla af nemendum með alls
kyns box og krúsir. Þama ægir
saman öllum mögulegum mann-
38. tbl. Vikan 7