Vikan - 01.11.1984, Blaðsíða 40

Fimm mínútur með Willy Breinholst
Kostir og gallar
handlagni
Ég veggfóðraði borðstofuna
heima hjá mér um daginn. Ég
fann veggfóður á útsölu, einmitt
það sem mig hafði alltaf vantað.
Maríanna gat vel stillt gleði sína
yfir mynstrinu sem ég valdi, geit
að narta í blóm úr svuntu lítillar
stúlku með gular fléttur.
— Þetta á nú ekki beint við í
borðstofu, sagði Maríanna heldur
kuldalega, fyrir nú utan hvað
þetta er í æpandi litum.
— Nú? I fyrsta lagi fékk ég
þetta fyrir slikk og í öðru lagi
finnst mér allt í lagi þó veggfóður í
borðstofu sé ekki í steingrímskum
grjónagrautarlit.
Ég hrærði út veggfóðurslím í
fötu og byrjaði. Til að koma í veg
fyrir frekari afskipti af hálfu
Maríönnu stakk ég fimmhundruð-
kalli í hattinn hennar. — Þegar þú
kemur til baka með hattinn veröur
heimiliö orðið eins og nýtt, ljóst og
litaglatt, sagði ég.
Hún greip fimmhundruðkallinn
úr hattinum, dæsti og fór. Svo
skellti ég fyrsta renningnum af
veggfóðrinu í gegnum meðferð-
ina, klifraði upp málningarstig-
ann með hann og byrjaði að festa
veggfóðrið á með þéttum og
ákveðnum strokum. Eitthvað
vantaði víst á límið efst í vinstra
homi. — Réttu mér fötuna með
líminu, hrópaði ég á Maríönnu og
hún birtist með fötuna og kom
henni í næstefstu tröppuna. Þegar
ég beygði mig niður til að dýfa
kústinum í fötuna fann ég eitthvað
blautt og kalt ieggjast á hnakkann
á mér. Veggfóðrið hafði sýnilega
losnað og umvafði mig nú í skær-
um litunum. Ég ætlaði niður
stigann en komst ekki fyrir
fötunni. — Maríanna! hrópaði ég.
Hún var farin. Ástandið var
mjög ískyggilegt. Ég þorði varla
að hreyfa mig af ótta við að eyði-
leggja veggfóðursræmuna sem
hékk á öxlunum á mér. Éf hún
færi í sundur myndi hugmyndin
farin fyrir lítið. Sem betur fór kom
ég auga á símann sem stóö á gólf-
inu. Ég náði mér í spotta og bog-
inn nagla í vasann, batt spottann í
naglann og lét hann síga niður að
símanum. Mér tókst að ná tólinu
af og með gardínustöng, sem var
innan seilingar, tókst mér að
hringja í Lassa, nágranna minn.
— Lassi, sagði ég. Þetta er ég,
nágranninn. Geturðu komið til
mín og fengið þér bjórsopa með
mér?
Hann kom í hvelli. Fyrst náði
hann veggfóðrinu af mér.
— Þegar ég veggfóðra, sagði
hann, þá byrja ég nú á því að
þekja vegginn með góðu lagi af
líminu og síðan legg ég veggfóðrið
á, renning eftir renning. Það sem
þú ert að gera er algjört fúsk.
Ég prófaöi mig áfram eftir leið-
beiningum Lassa. — Það er of hátt
til lofts héma, sagði ég þegar vegg-
urinn var tilbúinn. Þaö vantaði
um þaö bil tólf tommur af vegg-
fóðri niöur í gólf. Það hlaut aö
hafa veriö einhver skekkja í dæm-
inu þegar ég skar renningana.
— Þú skalt bara setja renning
þama neöst, sagði Lassi og fékk
sér vænan slurk úr bjórflöskunni.
Ég fór að ráðum hans og skellti
einni lengju neðan við allt heila
gillið. Það var skakkt!
— Bullandi, hvínandi skakkt!
sagði Lassi. Ég reif lengjuna af
aftur og með fylgdu sjö seinustu
veggfóöurstegundimar sem á
vegginn höfðu komið. I ljós kom
að áttunda og síðasta tegundin
var með vínflöskurekkamynstri.
Lassi færói sig nær.
— Veistu, það er eitthvað við
þetta flöskurekkamynstur, sagði
hann.
— Veist þú! sagði ég upprifinn.
Ég ætla að rífa þessi sjö lög af
veggfóðri af flöskurekkavegg-
fóörinu!
Ég er viss um að það eru ekki
margir nú orðið sem eru með
flöskurekkamynstur í antíklitum í
borðstofunni hjá sér.

ARFELLSSKILRÚM!

Meö fjölbreyttum skápaeiningum
Á skrifstofuna — til heimilisins
Ótrúlegir möguleikar — Auöveld uppsetning

Armúla 20 — Sími 84635
40 Vlkan 38. tbl.
I