Vikan - 01.11.1984, Síða 61

tekiö mark á okkur. Það sem við erum að fást
við er hvernig þessi stóri, slæmi heimur fer
meðokkur — illa.”
Það er eins gott að einhver taki mark á
þeim því að þetta er mál sem athuga þarf.
Lagið „Small Town Boy” er heldur ekkert
bull og blaður. Það byggist á reynslu þeirra
allra — að vera hommi í smásálarlegu sam-
félagi.
Þetta smásálarsamfélag er framar öllu
öðru Glasgow. Þaðan eru tveir þriðju
sveitarinnar, söngvarinn Jimi Sommerville
og bassaleikarinn og altmuligmaðurinn Steve
Bronski. Sá þriðji, Larry Steinbachek, er frá
London. Lagið, sem um var rætt, fjallar um
þá reynslu Jimis að þurfa að fara frá Glasgow
vegna þess hvernig hann var: „Pushed
around and kicked around always a lonely
toy / You were the one that they’d talk about
around town / As they put you down. . .
Þetta er sennilega sama ástæðan og hefur
fengiö margan íslenskan hommann til að
leggja land undir fót og hverfa héðan á braut
til staða þar sem aðeins þroskaðra fólk býr, til
dæmis Kaupmannahafnar. Og það var ekki
bara Jimi sem fór, árið 79, Steve fór líka til
London ’83.
Það sama ár vildi svo til að þeir tveir
þurftu að deila íbúð með Larry, rafeindafríki
sem átti allt drasl til tóngeröar og upptaka.
Dag einn var Jimi að syngja með einhverri
plötu þegar vinur hans vatt sér að honum og
tjáði honum að hann syngi vel. „Ertu aö
meina þetta?” sagði Jimi og stuttu seinna
varð Bronski Beat til.
Þeir félagar eru allir á bilinu 23—24 ára
gamlir og koma allir úr sama þjóðfélagslega
statusnum: frekar lágum. Mæður þeirra voru
flestar skúringakonur og feðumir ýmist bens-
ínafgreiðslumenn, verkamenn eða lager-
menn. Sjálfir unnu þeir allir við sams konar
störf áður en Bronskiið varð til, verka-
mennsku, aðstoðareldamennsku og margt
fleira í þeim dúr.
Frá upphafi hafa þeir aðeins leikið 23svar
sinnum opinberlega. Síöan þeir fóru að þekkj-
ast hefur áhorfendaskari þeirra aðallega
samanstaðið af glamorliði, kynhverfu fólki
sem býst við einhverju rosalegu en fær þess í
stað ekkert sjó; þeir koma og spila eins og
þeir eru þann og þann morguninn. Oft verður
fólk fyrir vonbrigðum, aðallega vegna þess að
það kann ekki að skilja hismið frá kjarnan-
um, fötin frá tónlistinni og því fer sem fer.
Það hefur þó ekki áhrif á þá; nú fyrir stuttu
voru þeir í New York að hljóðrita sitt annað
smáskífulag, „Why”, og fæst ekki séð að það
þurfi aö vera öllu verra en söngurinn um smá-
bæjarstrákinn sem flúði að heiman vegna
þess að hann var öðruvísi. Það er gott að vita
af góðum málsvörum minnihlutahópa sem
eiga sama rétt og aðrir. Bronski Beat er einn
af þeim. Takið eftir þeim. I
Smámynd
Billy Joel
Eftir allt þetta Duranæði hér í smámyndunum vendum vér voru
kvæði í kross og kynnum ekki John Moss (úhúhúhúhúhaha) heldur
engan annan en meistara ballöðunnar, Billy Joel. Hann er nú löngu
orðinn kunnur hverjum þeim sem hefur sjö göt á haus. Hann storm-
aði fram á sjónarsviðið hér um árið með rokkara af bestu gerð á
borð við „It's just a fantasy" (eða heitir það kannski eitthvað allt
annað?) en hefur í seinni tíð haft öllu hægara um sig tónlistarlega
séð og þeytir nú lögum upp lista með gömlum melankólískum brag,
lögum eins og „For The Longest Time" (var það ekki nafnið?). Nú
fyrir skömmu var með honum sjónvarpsþáttur. Þá fór ég að furða
mig á því við kunningja minn að nefið á honum væri ótrúlega
skakkt. Svar fékk ég á þá leið að það stafaði sennilega af því að
hann var boxari hér á árum áður, „The Italian Stud" eða eitthvað
svoleiðis.
En nú er það bara málið, ég er nefnilega ekkert viss um þetta og
vantar konfirmasjón á þessu. Þess vegna væri indælt ef einhver
hefði bara samband og fræddi mig á þessu af hverju nefið á honum
er svona mikill óskapnaður.
Hvað sem því líður, þetta er alveg ídeol mynd (við bíðum eftir
viðvörun frá einhverju málvöndunarfanatíki) til að hengja í góða
birtu á einhverjum góðum stað, til dæmis inni í ísskáp (æskeisinu).
38. tbl. Vikan 61