Æskan - 01.11.1964, Blaðsíða 37

Fjóskötturinn
JÁ UM
segir frá.
Þetta er fyrsta bókin, sem Bókaút-
gáfa Æskunnar gefur út eftir sænska
rithöfundinn Gustav Sandgren. En
hann hefur skrifað nokkrar barnabæk-
ur, sem allar hafa hlotið metsölu á
Norðurlöndum. Þessi bók er aðallega
ætluð börnum á aldrinum 6—10 ára,
og lýsir á mjög skemmtilegan hátt
ævintýrum fjóskattarins Jáum og fé-
lögum hans. Margar teikningar eru í
bókinni eftir Kjeld Simonsen, en þýð-
ingu hefur annazt Sigrún Guðjóns-
dóttir, bókavörður á Akranesi.
Heiti kafla bókarinnar eru þessi:
Glúrinn gáfuköttur kemur, Max býr
til refameðal, Ráðabrugg, Villihund-
urinn gengur í gildruna, Hænuball
hjá Silfurrefnum, Refurinn verður að
leggja skottið á sér í bleyti, Gullurrið-
inn, Það verður að bjarga Max, Nilla
hæna breytist í fisk, Leikið á Karólínu,
Jáum fer út í heim.
Fjóskötturinn Jáum segir frá, verður
óskabók þeirra yngstu um næstu jól.
Saga þessi kom fyrst út hjá Bókaút-
gáfu Æskunnar árið 1934 og seldist þá
upp á skömmum tíma og hefur síðan
verið ófáanleg þar til nú. Hetjan
unga er eftir Herbert Strang, í þýð-
ingu Sigurðar Skúlasonar, magisters.
Allir unglingar ættu að kynnast lillu
systkinunum, Margréti og Tuma, sem
sagan fjallar um. Eftir lestur bókarinn-
ar munum við ekki gleyma þessum
systkinum, því að þau eru annað og
meira en tvö fátæk fiskimannabörn
á Englandsströnd. Þau eru sígildar
persónur og l'innast í öllum byggðar-
lögum liins menntaða heims.
Hér kemur upphaf 4. kafla bókarinnar:
Margrét liljóp, þangað lil hún var orSin
sprengmóS. Siðan gekk liún eins hratt og
liún gat. Það var komið slagviðri, og viud-
HETJAN UNGA.
urinn var svo hvass i bakið á iienni, að
stundum iá við, að liún fyki áfram.
Náttmyrkrið færðist yfir landið, og birt-
an dvinaði óðum. Jafnvel yfir hafinu, þar
sem sjaldan er eins dimmt og á landi,
vofði sama niðamyrkrið.
MltS. HEKBERT STKANC
HETJAN UNGA
Margrét sá naumast götuslóðina, en það
var engin hætta á þvi, að hún villtist, þvi
að liún hefði orðið þess vör, ef hún héfði
villzt út af götutroðningnum. Samt sá hún
eftir þvi, að hún liafði ekki beðið eftir
Tuma.
Henni virtist hún heyra fjandsainlegar
raddir í storminum, þegar hann lamdi
klettaveggina og æddi stynjandi yfir sand-
melana. Hún hrökk aftur á hak, ef hún
kom við runna, sem var óvenjulega stór
og gnæfði eins og kolsvartur risi við göt-
una.
Einveran og myrkrið skutu henni skelk
i bringu. Við og við nam hún staðar i
þeirri von, að hún heyrði Tuma kalla. En
það lá við, að henni fyndist ennþá ægi-
legra að staðnæmast en að hraða sér
áfram. Þá fannst henni eins og allt væri
að byrgjast utan um hana, og hún mundi
sligast undan farginu og kafna, ef hún
iireyfði sig ekki.
Ef bjart liefði verið i lofti, mundi hún
liafa orðið Iiughraustari við það að sjá
ljósin á fiskibátunum úti fyrir ströndinni.
369