Æskan - 01.11.1964, Blaðsíða 56

ip<m*'%!/
CsvmZ
isatKft!inyrt<*K«9B JiAKÍ teí£fa ia;
" e/th'*M,'$,mfybf>fic><nbíi8t
»i
, / « k*H Wol l«W áUS ^ j>RM I 1)
«fMrartilf nttint ÍÍ ttrtttl scli /
- rfl wv at b *t» tfr&tj atyttó výfpk
JÍ axrs nSt m er m»fta toth Í W
•c&ralxrim. tiíínojptlo aAr m tSi. «ij «r b
fk»j!«nl) fe.6|«ttk«pf (Æ.barttl^tói-
vflSsi'jfito itp íafl &-OttaR (iwrn ivt) nrntía
W'ljSt% ?fW te-1mt#. Sitífí ttiMtf (v
M.ftct§r a»et)intda.Vte'ff ímtv*}».
■ ítKt»jattttrfé/1idtóf{teiiiicfuiátn.
.?.. i*.. sjt*.
^etfeni). obpfinis flnta. V MKcattójrö.
tagtó t tóji.v iW; 6ár n ferprar nwn.
jajiitr tós/fucmfvJ ímr artrVtvl .ttér
tevhtMn. tóit -rji 'tf!: . -...i-k
Ín^í. %tw arf&'|ttfet tttia fi*. Oc*
«*7^§t %ftj> «r Súfarl l».toyK.U
ro'Hrffvnijmna.-ítjtptp Avtma
WT^^arf f'Ö f mtcsl Uer fmafít arfigjtáí
%'notina.auftr m; Bi.'llttraj) nj
^tt öé ímt ifár. €tj »ííaa.te & tib wikc 1»
Mt wtoi.hatofi Wnfartffeá. UÚa&.
M at7ÍTfiri&r.Pffie tmiwaf.^Íft®
CJf6r.tf.ymS acvt#f«<£^8r4rfi>MX
1 WnS| yifo v-smnt. %f» í 1
•v’ny lasté .-&<1*p fvp' tSai^i^r ftaf&tf),
f

(a«Bjuvfysœ to-fltcWá
yáwVto’fagcofi' ntt
. tfS.tnffffnniittf.'mte
. _ f.jSfctrrisS, Of.1i'þacmSi pS>t
li •.nnfSviW WSítetaáfe
ecffjra&fj %&a§|í|^'?jvjfa|%','
trsa ce,itœ.f)jtm-ittiía.li.fcw)a.%íi
œTSi. þi jiiiSx tt <e fj Jwí sUft tó é ifi V
Svet.ttjiáírttsla V-f''
», t^M&áfíHííwrfiSÍ
' ’ c’inKtofaft'Írýft'J^^'tif
■ ýp?WJftK«inyttr«c><tr'|
tónf I fitt51S«r t. %íí et)»
coftljitÖrarvtiiM^ysttóít
JfWítrtwr W#tór.-6i) |
%toatj%ftato.p3cfoii ‘
ttotJa jiftfte ficftn 1i f
tj| litöástS tó júfác'
■jt>am'W£fKipiJwtSi'í''}jnuf»U]lfe. í
-taó. b.t rfifr-S» tnéi tmT(&eif fftítrlStifi' >
imft'.\nltrl,tr vti.iíi | v ínttr itnrfi ar to>,
muvm1$F% fi'tnirartateitóe'jafiáfct
* %r tefe%; fcvtíf&,iyt6;fg\vG
%rf»a*tf. ltoAjft tiioftiírWrtaito)
"gívK’títm fj.m'tAi twdSí maftotoia»/
trn tój#
t iMtuoftííaar tto k.ft «1(fctóo .
I'ntrtr R,{a t ar tm.fCi Sma fe licfeo t!4nun fe’. ■ TVtí-
14lð.J »ftr f fto. fo*i fi tótftáSSS V.tr,.].
ftm ríSá cr A‘?«w 7néc-4 Et f* ftoy
• *t-f>£S«b Ift Oá tnofií«ítn t I aptr.
»dBWteaWtortttenfíVpaTé nwt r
Ttacfiliéia-feiWln fWiartnttttttem'
uaíIjáríttt.tawBr r>»ffaptó Wfs*.
yfaStoirvrarttUtntstofÍttj.Utohto
vfSr.eHfCrv'íam. h.te.tttSwp-1 Wtt
fa'. firfcot'Ctttfiuiti.rfcir ð^tftrtittfái'rtntW;
furtr tÍKttift .6« ftijSiic yenlo ttnto
fó-W|.vásrK\'tttt-l“a« Wjifötwð -
fep. S/í|«títátugrvl) “
awHÍSvaÍjícftereiSr {&*
: acifcaStt tóetótó 'l

Hjálpræðisherinn,
Kæra Æska. Ég lief ntikla
skemmtun af góðmn strengja-
ltljóðfærum, en hef ekki haft
mikinn aðgang að slíkri liljóm-
list. Nú nýlega hef ég ]>ó fund-
ið einn stað, þar sem hægt er
að hlusta á góða strengjahljóm-
list, en það er á samkomum
Hjáipræðishersins hér í bæ.
I>ar sem ég hef komið á nokkr-
ar samkomur hersins, en veit
litið um Hjálpræðisherinn,
langar mig til að biðja þig að
fræða mig um, hvenær herinn
var stofnaður og eitthvað um
starf hans. Súsanna.
Svar: Hreyfing sú, sem árið
1878 varð kunn undir nafninu
„Hjálpræðisherinn", rekur upp-
runa sinn til trúhoðssamkoma,
sem haldnar voru i I.ondon 18
undanfarandi ár af prestinum
William Booth og konu hans,
sem Catlierine hét. Æðsta tak-
mark þeirra var að prédika um
Jcsúm Krist fyrir öllum mönn-
um og konum, sem venjuleg
boðun halði elíki snortið. Starf
Booth-hjónanna fór langt um-
fram það, sem nokkrunt gat til
Ein síða úr handriti.
Það var íslenzku þjóðinni til
láns og blessunar, að á þessurn
timum voru til einstakir menn,
sem söfnuðu þessunt merkilegu
handritum og forðuðu þeim frá
eyðiieggingu. Ber þar hæst
Árna Magnússon. I>ó má segja,
að fullseint var hann á ferð-
inni, margt var glatað, Jtegar
ltann tók að safna. Hann hjó i
Kaupmannahöfn og þar var
handritasafnið geymt, árangur-
inn af söfnunarstarfi itans f
mörg ár á íslandi. En eldur,
sem geisaði í borginni eitt ár-
ið, náði húsi hans og brann
þar hluti af safninu, hækur,
sem hvergi var að fá annars
staðar i heiminum. Árni Magn-
ússon ánafnaði háskólanum í
Kaupmannahöfn safn sitt, en
á þeim tíma var sá háskóli
einnig háskóli íslendinga, því
við eignuðumst ekki okkar eig-
in liáskóla hér í Reykjavík fyrr
* Jjt Jf tf. Jft *
388
Haskolinn t Kaupmannahöfn. Arni Magnússon ánafnaði háskólanum safn sitt.
en árið 1911. Og Jiar eru þessi
dýrmætu handrit okkar íslend-
inga niður komin enn þann dag
í dag. Nú er það hin stóra
spurning: Skila Danir okkur
handritunum? Vonandi finna
stjórnarvöld Danmerkur og ís-
lands lausn á þessu máli, þá
lausn, sem háðar þessar gömlu
frændþjóðir geta vel við unað.