Æskan - 01.11.1964, Blaðsíða 28

ÆSKAN
yrrum úði og grúði af rottum í
Færeyjum. En þá kom þangað
íslendingur einn, er var galdra-
maður mikill, og tóku Norðureying-
ar og Austureyingar sig saman um að
leita ráða hjá honum gegn þessum
ófögnuði. Hann kvaðst mundu hjálpa
þeim með þeim skilmálum, að hann
fengi að launum einn uxa úr hverju
prestakalli, og samþykktu þeir þetta.
Stefnir hann nú öllum rottum úr
Austureyjum og Norðureyjum saman
út á Raktanga í Austurey. Og er hann
hafði lesið rottustefnuna, kornu rottur
kreikandi úr öllum áttum, stórar og
smáar, ungar og gamlar. Loks voru „
þær allar komnar nema ein, geysistór að vetrarlagi.
í Norðureyjum þrífast rottur ekki.
Austureyingar fara því oft yfir á
Blængsskála í Karlsey eftir torfi, því
að þar sést ekki rotta.
Annar íslendingur á seinna að hafa
reynt að koma rottunum af Austur-
eyingum, en fékk þær ekki eins langt
og hinn fyrri, þvx að á meðan hann
var að lesa stefnuna, tók lyngormur-
inn á Skálafjalli að láta til sín heyra,
og flýðu þá rotturnar hver til síns
heimkynnis.
Færeyskar sagnir og ævintýri.
Héma hafið þið skemmtilegan leik .
Hver þátttakandi þarf sogrör og tvær undirskálar sem
settar era á sitt hvort borðið og höfð um sex skref á milli.
Á aðra undirskálina era settir sex fiskar, sem klipptir
era úr silkipappír.
Þátttakendur byrja samtímis við borðið, þar sem fisk-
arnir era. Þeir soga nú einn fisk upp með sogrörinu og
halda honum föstum við það með því að draga að sér
andann í gegnum rörið. Nú ríður á að missa ekki fisk-
inn. Síðan á að hraða sér yfir að hinu borðinu og láta
fiskinn niður á hina undirskálina.
Sá vinnur, sem flestum fiskum hefur komið yfir á
hina undirskálina á þremtu mínútum.
Rottustefnan.
og gömul, sem átti heima á Eiðiskolli,
nyrzt í Austurey. Flún var kviðug og
fór sér hægt. Kom hún þó einnig að
lokum.
En nú, er enga vantaði þar á tang-
ann, spurði íslendingurinn, hvort þeir
hefðu enn í hyggju að halda orð sín
og gefa honum uxana. Norðureying-
ar játtu því þegar, en Austureyingar
sögðu, að nú, er hann hefði rekið allar
rottur þarna saman, gætu þeir vel séð
fyrir þeim sjálfir. Þá kallaði íslend-
ingurinn:
„Fari nú hver í sína holu nema
engin til Norðureyja." Dreifðust þá
rotturnar aftur út um alla Austurey.
Eiga menn þar enn sem fyrr í vök að
verjast af völdum þessara kvikinda, en
360