Æskan - 01.11.1964, Blaðsíða 9

TÖFRAMANNSINS
„Heldiir ]n'i í alvöru, að það finnist
töframaður hér í ríki þínu, sem er
færari í faginu en ég?“ spurði Rauð-
skeggur töframaður og leit hvössum
augum til kóngsins.
Kóngurinn hristi aðeins höfuðið,
hann var hræddur við Rauðskegg. —
Já, öll hirðin skalf af ótta við galdr-
ana hans og hræddust var kóngsdótt-
irin. Hún hljóp inn í innsta herbergi
hallarinnar og faldi sig.
„Þú skilur þá, hvernig ntálið liggtir
fyrir“, hélt Rauðskeggur áfram. „Ég
krefst þess að fá kóngsdótturina fyrir
konu og þar að auki þrjár tunnur af
skíru gulli. En ef þú getur komið með
annan galdramann, sem getur gert
þau töfrabrögð, sem ég get ekki leikið
eftir og ekki útskýrt, þá skal ég hverfa
burt úr þessu landi og aldrei koma
aftur.“
Kóngurinn kinkaði kolli, jú, hann
skildi þefta allt saman, en hann var
vonlaus um að geta náð t nokkurn
galdramann, sem væri snjallari en
Rauðskeggur.
„Eftir þrjár vikur kem ég aftur,“
sagði hinn óvelkomni gestur og stóð
á fætur til að fara, „og þá er mér það
ánægja að reyna mig við hvern sem
er.“
Kóngurinn sat hugsi um stund.
Síðan kallaði hann dóttur sína fyrir
sig og sagði: „Það er aðeins um eitt
að ræða. Farðu ti 1 gamla hirðtöfra-
meistarans, sem nú býr í gömlu höll-
inni úti í skóginum. Kannski veit
hann um ráð við þessum vanda, þótt
ég viti að hann er ekki eins snjall
töframaður og Rauðskeggur.“
Kóngsdóttirin flýtti sér til þessa
manns og sagði honum allt af létta.
Gamli maðurinn hristi höfuðið, en
sagði þó: „Farðu heim, barnið gott,
og vertu hughraust, ég skal gera mitt
bezta.“
Tíminn leið og allir töframenn í
landinu voru boðaðir á konungsfund
til þess að reyna að finna einhvern,
sem staðið gæti Rauðskegg á sporði,
en flestir voru vonlitlir um, að það
rnætti takast.
„Sá, sem gelur frelsað okkur frá
Rauðskegg, skal fá ríkuleg laun, en
dóttir mín fær þó að ráða hverjum
hún giftist," sagði kóngurinn.
Þrjár vikur eru liðnar og sá dagur
rann upp, er Rauðskeggur kom aftur.
Kóngur sat í hásæti sínu og dóttir
hans var þar einnig og fleira hefðar-
fólk. Nokkrir fræknustu galdramenn
landsins voru þar einnig, en ekki leið
á löngu þar til Rauðskeggur hafði
unnið þá alla. Þeir drógu sig liæversk-
ir í hlé. Rauðskeggur hafði sigrað í
fyrstu lotu.
Þá kom allt í einu inn í salinn ung-
ur sveinn, á líkum aldri og kóngsdótt-
irin. Hann hneigði sig fyrir kóngin-
um og dóttur lians og sagði: „Má ég
sýna galdrameistaranum Rauðskegg
Gamli maðurinn hristi höfuðiS, en sagði þó: „Farðu heim, barnið gott, og vertu hughraust, cg skal gera mitt bezta.“