Æskan - 01.11.1964, Blaðsíða 30

ÆSKAN
'Ö
ö
pq
sig saman. Sandow beið rólegur eftir þvi, að ljónið
stykki á hann — og að því kom. Dýrið tók ægilegt
stökk, en Sandow var viðbúinn og hljóp eldsnöggt
til hliðar.
Nú skulum við láta Sandow sjálfan segja frá:
„Ég var fljótur að snúa mér við, áður en ljónið
hafði ráðrúm til að átta sig. Ég greip um háls
ljónsins með vinstri hendi og um miðju þess með
þeirri hægri. Þó Ijónið vær 530 pund á þyngd, lyfti
ég því í axlarhæð og lét það finna fyrir kröítum
mínum — þjarmaði að því af öllu því afli, sem ég
átti til og kastaði því í gólfið. Ljónið öskraði af
reiði og réðist með ofsahraða á mig og ætlaði að
slá mig í höfuðið með hramminum, en til allrar
hamingju gat ég forðað mér frá því höggi, sem
annars hefði orðið minn bani. Ég stökk til hliðar
og heyrði hvininn af högginu við eyra mér. Ég
greip dýrið í hryggspennu, brjóst mitt snerti kvið
dýrsins og hrammar þess lágu yfir axlir mínar.
Nú var annað hvort að duga eða drepast. Því
meira, sem ég lierti á takinu, Jreim mun meira
reyndi Ijónið að þjarma að mér, klóra mig og kratsa
og samt fann ég að það skalf á beinunum. Þrátt
fyrir að klær Ijónsins væru vafðar, tókst því að
klóra bak rnitt og lendar. En ég hafði yíirhöndina
og hélt Ijóninu í járnklóm og allar tilraunir þess að
losa sig voru árangurslausar. Á réttu augnabliki
kastaði ég ljóninu frá mér og gekk burtu frá því
og snéri baki við því. Þannig gaf ég því tækifæri að
ráðast á mig aftanfrá. Ég þurfti ekki að bíða lengi,
362