Æskan - 01.11.1983, Blaðsíða 26

Haukur Matthíasson:
GULLRSKARNIR
Þaö var alveg logn og snjókornin svifu hljóðlaust niður.
Allt var kyrrt. Það var undarlega mikil ró yfir öllu.
Krakkarnir lágu á hnjánum í sparifötunum sínum og
studdu olnbogunum í gluggakistuna. Þau voru dálítið föl af
spenningi, allt var svo hátíðlegt. Allt var hátíðlegt því jólin
voru komin.
Skólabækurnar voru í röð og reglu í hillunni og á borðinu
var dálítið jólaskraut. Úti við gluggann á milli krakkanna var
fiskabúr. i því var skínandi bjart og enginn snjór og þeir
sem áttu þar heima vissu ekkert að nú var jólahátíð.
Gúbbi litli var á leiðinni til Alberts. Hann var rennandi
blautur en það gerði nú ekkert til því hann er fiskur. Albert
og konan hans, hún Berta, eru einustu alvöru gullfiskarnir í
búrinu. Þau eru appelsínurauð, nærri því hnöttótt í laginu
og niður úr tignarlegum uggum þeirra hanga skrautlegir
þræðir. Þau eru mjög virðuleg og Albert er jafnvel með
ístru.
Þegar Gúbbi nálgaðist steinhöllina hans Alberts sá hann
að þar voru mörg seiði fyrir og það kom honum ekkert á
óvart því seiðunum þykir svo gaman að hlusta á Albert og
konuna hans. Þau segja þeim svo margt fróðlegt og
skemmtilegt.
„Góðan dag,“ sagði Gúbbi litli um leið og hann synti inn
um dyrnar.
„Blobb, blobb,“ sagði Albert og hélt áfram að segja frá.
Öll hin seiðin brostu og kinkuðu kolli til Gúbba því þeim
þótti vænt um hann enda þótt þeim fyndist hann stundum
dálítið skrítinn. Hann hugsaði um svo margt.
Gúbbi kom sér fyrir á milli tveggja rauðra fiska. Sporður-
inn á þessum fiskum er alveg sérstakur því aftur úr honum
er langt sverð. Þeir eru kallaðir sverðdragar og eru bestu
vinir Gúbba.
Albert fer að segja seiðunum frá því hvað þau gætu verið
hamingjusöm og ánægð ef þau ynnu vel og kepptu öll að
því að vera duglegust. Það hafði hann gert og unnið marga
sigra. Hann var ánægður og gætti þess að fjölskyldu hans
liði vel og vinum hans. Hann sagði að þau væru svo frjáls
og gætu farið hvert sem þau vildu og hvenær sem væri.
Enginn bannaði þeim að synda fram og aftur, aftur og fram
eins oft og eins lengi og hver vildi.
Þetta vissu litlu seiðin að var alveg satt því þau höfðu
iðulega synt fram og til baka og út um allar trissur. Þau
blökuðu eyruggunum og biðu eftir að fá meira að heyra
þegar Gúbbi spurði:
„Á hvað rekst maður þá ef maður syndir nógu langt?‘
Rauðu sverðdragarnir horfðu á Albert og biðu óþohn-
móðir eftir að heyra hvað það væri en hin seiðin reistu
bakuggana og hugsuðu að alltaf skyldi Gúbbi spyrja um
eitthvað sem allir vissu.
Albert sagði að ef hann hefði rekist á eitthvað hlyti hann
að hafa séð það og spurði Gúbba hvað hann hefði séð. En
Gúbbi sagði að hann hefði ekkert séð og bara rekið snjáldr-
ið í eitthvað hart.
„Það er nú ekki hægt að reka snjáldrið í eitthvað sem
ekki er til,“ sagði eitt af minnstu seiðunum.
Við þessu átti Gúbbi litli ekkert svar en ekki vildi hann
samt gefast upp því hann vildi vera duglegur eins og Albert.
Hann spurði:
„Hvað er það sem maður sér ef maður lítur beint upp?
„Blobb, blobb, blobb," sagði Albert gullfiskur og bólurnar
gáruðu yfirborð vatnsins svo ekkert sást upp úr því.
Albert og seiðin voru orðin leið á eilífum spurningum
Gúbba litla og hann fann það og honum leið illa. Hann synt'
aftur á bak án þess að nokkuð bæri á, út undir vegginu a
höllinni hans Albérts gullfisks. Þar var hann heldur hnugg;
inn dálitla stund og hugsaði. Gat það verið að hann hefói
rekist á ekki neitt og meitt sig? Gat það verið að hin seiðm
hefðu aldrei stímt á eins og hann? Gat það verið að Þeíla
væri allt saman tóm vitleysa í honum?
Lengra komst hann ekki því vinir hans, rauðu sverðdrag
arnir komu syndandi til hans. Þeir höfðu tekið eftir Þv' a
hann var horfinn og héldu að hann ætti kannski dálítið bag ■
Gúbbi sagði þeim nákvæmlega frá því þegar hann raks
á ósýnilega vegginn en þeir sögðu ósköp lítið við Þvl °9
vissu ekki hvað þeir áttu að halda. Aumingja Gúbba var I'1
huggun að því að vinir hans skyldu ekki trúa honum held
en var það nokkur furða þegar hann var ekki einu sinn'
alveg viss sjálfur?
Með grátstafinn í kverkunum sagði hann:
„Ég ætla að fara og gá að þessu betur og svo skal e9
segja ykkur hvort þetta er tóm vitleysa í mér eða ekki.
„En, Gúbbi minn, það trúir þér enginn," sögðu sver
dragarnir.
„Mér er alveg sama,“ snökti Gúbbi. .■
„Það er ekki satt, þér er ekkert sama.“ Hann vissi e
hvað hann átti að gera. Hann langaði mest til að grafe s y
niður í sandinn og deyja.
Rauðu sverðdragarnir voru vandræðalegir. Þeir syn
26