Æskan - 01.11.1983, Blaðsíða 36

FJÖLSKYLDUÞÁTTUR
I umsjá Kirkjumálanefndar Bandalags kvenna í Reykjavík.
JÓLIN KOMA
Kom blessaða Ijóssins hátíð.. . . Jólin nálgast, það
eru þau eiginlega að gera allt árið, þau eru Ijósi, bjarti
punkturinn í tilverunni. Undursamlegur friður og hlýja
fylgja þeim, og skyldi það ekki vera einhverangi þess
kærleika, sem Jesús boðaði, sem skýst inn að hjarta-
rótum okkar um jólin? eða hvernig stendur á því að
þá, einmitt þá langar okkur til að gleðja aðra, við
brosum hlýlegra til náungans en venjulega, við gef-
um í söfnun til hungraðra. Við erum undir einhverjum
undarlegum áhrifum Ijóss og yls, sem þó, því miður
virðist fjara að mestu út eftir því sem lengra liður frá
jólum. Og þeir, sem aldrei fara í kirkju nema þegar
skírt er, fermt, gift eða jarðsett i fjölskyldunni eða
vinahópnum, fara í kirkju á jólunum. Þá er þetta
undarlega aðdráttarafl, sem sigrar alla streituna og
hversdagsleikann, að verki, og menn móttækilegri
fyrir áhrifum þess.
Líklega er það svo, að menn almennt hafa ekki
leyft Jólabarninu að ná tökum á sér í alvöru. Það er
ekki hægt bæði að hreppa og sleppa. En nú skulum
við öll þessi jól hugleiða það, hvers vegna Guð sendi
son sinn? . . . hvað hann gerði fyrir okkur mennina,
. . . og hvernig við höfum brugðist við til þessa. Það
verður hver og einn að taka ákvörðun gagnvart þess-
um spurningum. Það er nú einu sinni svo, að maður-
inn hefur fengið algjört sjálfræði frá skapara sinum,
og verður því sjálfur að taka ákvörðun hvert hann vill
fara, og hvað hann vill gera, hvort hann vill nálgast
Ijósið, eða fjarlægjast það. Sumir tvístíga, aðrir
haltra. Jesús sagið: FYLG MÉfí. Ennfremur sagði
hann: Taktu Ijósið þitt og settu það í Ijósastiku, haltu
því hátt svo aðrir geti séð það, þú átt ekki að ganga í
myrkri, heldur hafa Ijós lífsins . . . Hann sagði líka:
Elskið hvert annað eins og ég hef elskað yður.
Eins og ástandið i heiminum er nú, get ég ekki séð
að nokkuð annað sé til bjargar en taka boðskap Jesú
alvarlega. í þessu sambandi ætla ég að segja frá
draumi, sem mig dreymdi um sumarið 1939. Ég var
stödd í fíeykjavík á leið til dvalar í Noregi.
„Ég stóð niðri á Lækjartorgi, og þar var einnig fjöldi
fólks. Skyndilega dimmdi á suðurloftinu, svartir skýja-
flókar fóru að þjappast saman, en einkennilegast
fannst mér, að í hverjum skýjaflóka var mannsandlit,
og þekkti ég þar alla þá sem mest komu við sögu
siðustu heimstyrjaldar, þá sem mest hafði borið á, og
myndir höfðu oft birst af í dagblöðum. Seinast var
þetta orðið stórt og óhugnanlegt svart ský. Mér of-
bauð þessi sjón, svo ég sneri mér undan og horfði í
norður. Himinninn þar var heiður, en nú fóru að sjást
smáblossar af skæru Ijósi. Þessir blossar hreyfðust
hver að öðrum og nú fór að koma í Ijós, að það var að
myndast maður. Myndin var stór, i margstækkaðri
likamsstærð. Síðast sást andlitið. Þetta var Kristur,
og hann var einn. Ég get ekki lýst svipnum, en það
var eins og ástúð, mildi, kærleikur, samúð, sorg,
þjáning, allt þetta og hann horfði á mennina sem
mynduðu svarta skýið.
Ég óskaði svo heitt, að allt fólkið vildi snúa sér við
og horfa á þessa mynd, heldur en glápa á allan þann
Ijótleika, sem sjá mátti á suðurhimninum. Það voru
fáir sem sneru sér við.
Ég vaknaði skyndilega, og hvað gömul sem ég
verð, gleymi ég aldrei þessum draumi. Ennþá óska
ég þess sama: Að fólk vilji snúa sér við og líta til
Krists.
í myrkrum Ijómar lífsins sól
Þér Guð sé lof fyrir gleðileg jól.
Bestu óskir um blessunarrik og gleðileg jól
frá okkur öllum í Kirkjumálanefnd Bandalags
kvenna í Reykjavik.
Hrefna Tynes