Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.11.1928, Blaðsíða 10

Heimilisblaðið - 01.11.1928, Blaðsíða 10
134 HEIMILIS'BLAÐIÐ stríð þetta endaði með sigri hennar þjóð til handa; en hann furðaði sig á rósemi hennar og staðfestu, er hún sá slíkt fram undan. Hann þekti ekki friðinn sem trúin á Frelsarann getur veitt þeim, sem brenna af kærleika til hans og gefa sig alveg á hans hönd. Jóazer rabbí hafði sömu vonir og þeir Zadók og Javan og reyndi að hugga Salóme með þeim; en hann sá brátt, að orð hans máttu sín ekkert við hana; álasaði hann Naómí fyrir, að hún hefði náð móður sinni á sitt band í trúarefnum. Naómí þráði, að móðir hennar játaði opinberlega trú sína, en hún færðist undan því og sagði, að sinn tími væri enn ekki kominn. Svo unni hún móður sinni mjög, að hún lagði sig í þá hættu, að laumast um leynidyrnar út í víngarð föður síns til að ná vínberjum handa móður sinni veikri. Henni tókst að ná berjunum og komast inn fyrir hliðið; þá mætti hún hermönnum Símonar og hefði þá orðið þeim miskunnarlausu ómennum að herfangi, ef Javan bróðir hennar hefði ekki heyrt og séð til hennar; varð henni það til bjargar. Ó, hve hún þakkaði Guði, að hún skyldi hafa skroppið úr höndum illþýðisins með vínberin. Nú gat hún svalað móður sinni í hitasóttinni. Móðir hennar spurði, hvaðan hún hefði þennan berjaklasa, en Na- ómí sagði eins og var. Móðir hennar bað Guð að blessa hana fyrir það, að hún hefði lagt svona líf sitt í hæitu sín vegna, en bað hana að gera það aldrei framar, „því að þig má eg ekki missa, eina stoðin mín og huggunin", mælti Salóme, og lét hana segja sér alla söguna og lofaði að láta eigi vínberin freista sín aftur, enda kom ekki til þess; hermenn Róm- verja komu og hjuggu alt niður og gerðu garðinn frjóa að tröð. Nú var orðin öldin önnur fyrir rífiu frú Maríu; nú átti hún ekki lengur bita brauðs til að seðja með hungur sitt og Davíðs litla. Davíð litli kom nú mag- ur og fölur til Naómí og hún gaf honum nokkur af vínberiunum, sem hún ætlaði sér og át hann með beztu lyst, en svo kom hik á hann og hann kallaði upp: ,,Eg ætla að fara með þetta heim til mömmu, það hressir hana, hún er svo ósköp mögur og föl". Salóme sagði þá: „Eg ætla þá að bæta dálitlu við, elsku drengurinn minn. Hún á víst bágt, Guð gefi, að eg gæti hjálpað henni". Davíð tók við gjöfinni, þakklátur og glaður og flýtti sér til móður sinar. En hún tók gjöfinni ekki sér og bylta í kringuni hana, en hún skifti sér ekkert af látum péirfa, hekl- ur stakk hún trýninu inn í lófa liús- bónda síns, og pað var svo greini- legt, að hún var að segja: »Hvernig í ósköpunmn getur þér luigkvæmst að fara til Nome, og hafa mig ekki með pér? Pú veizt pó, að pú getur ¦ekki án mín verið, og pú ættir líka að geta séð, að eg get ekki orðið pér samferða í petta skifti?« Og pað var satt. Hann gat ekki án hennar verið. Hún var nú búin að vera honum samferða í pessum jólaförum hans fimm sinnum. Hver var pað annar en hún, sem þá hat'ði vísað honum veginn í hálfófærum kaf- aldsbyljumV Allir vita, að á pessum norðurslóðum er allra veðra von uih pað leyti árs. En henni var pað geíið, að rata í hverri niðaliríð og nátt- myrkri, og nieð pví gat hún bjargað honum úr hverri hættu. Og svo var petta óravegur, hátt á aðra ping- mannaleið, og yíir íirnindi og lijarn að fara. Og nú átti Murray að fara eintj síns liðs yfir pessi íirnindi! Júnó hafði altaf verið með lionuin, pegar til bæjarins kom, frá einuin stað til annars; hvað sem á dundi úti fyrir af hörkubyljum, pá sat húu altaf og beið við dyrnar, pangað til hann kom út aftur. Júnó var af úlfi komin í aöra ætt- iua, eins og sjá mátti af litnum og háralaginu; hún var pví hin mesta útileguskepna að eölisfari; pað átti bezt við lungun í henni, að anda að sér kalda, ferska heimskautaloftinii; hún poldi ekki innibyrgða molluloftið í veitingastofunum; því var það, að hún fór aldrei inn fyrir húsdyr, held- ur sat hún trúlega á verði, pangað til húsbóndi hennar slainpaðist út aftur. — Og svo ætlaði hann nú að hætta

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.