Heimilisblaðið - 01.05.1966, Blaðsíða 11

skiptum sínum við Zanzibar. Kaskasían
rekur hin þungu einmöstruðu skip þeirra
suður á bóginn, og kúsívindurinn blæs
þeim aftur heim.
Eyjan er helzti fílabeinsmarkaður Aust-
ur-Afríku. Fílabeinið berst svo langt að
sem frá Kongó og Rhodesíu; á Zanzibar er
það fegrað og snyrt af handverksmönn-
um og sent áfram til Austurlanda, Evrópu
og Ameríku. I iðnaði þessum eru miklir
fjármunir fólgnir; kíló af fílabeini gefur í
aðra hönd um 300 krónur. Horn nashyrn-
inganna eru einnig send til Zanzíbar og
áfram þaðan til Hong Kong og Kína. Mulin
horn kalla Kínverjar „eld-duft“. Þeir álíta
— segja Zanzibar-menn og hrista höfuðið
— að slíkt duft hafi örvandi áhrif til ásta.
I staðinn má fá í Zanzibar hverskyns
furðuvarning frá Austurlöndum. Þegar
maður gengur um þröng stræti borgarinnar
og rekst inn í einhverja af hinum fjölmörgu
verzlunum og talar við indverskan kaup-
mann, blasir við manni útskorið fílabein
og ebenviður, persnesk teppi, ríkulega
skreyttir kistlar, silkiklæði, lífgandi ilm-
vötn og eðalsteinar.
Er 7casfca2í-tíminn er á enda, hafa borizt
til eyjarinnar nærri 300 skip, full af ævin-
týralegum farmi. 1 apríl, þegar fyrsta kúsi-
golan blæs, fljóta þau aftur norður á bóg-
inn. Og þá geta Zanzibar-búar aftur farið
að leggja sig í rólegheitum undir skugg-
um pálmatrjánna á strönd hins sólgullna
hafs.
t— Karin Juel:
Stiginn er dans
Stiginn er dans í skrúðgrænum skóg, er Skarðsheiði kvöldsól gyllir. Ddlurinn fyllist friðsæld og ró, ■er fossbúinn hörpu stiUir. Longvœr er nóttin, heiðrík og hrein, hljómfagurt syngja þrestir á grein. Blóm ég tini, bind þér kransa; bíð þin meðan aðrir dansa. Blómskreytta hvilu hér máttu sjá með hjartagrcLSSvæfli vœnum. Friðsæll er ómur engjunum frá, er álfarnir syngja i blænum. Gleym-mér-ei fögur, fingerð og blá, feimin sér unir smáranum hjá. Rósum hyl ég ennið á þér, og ég hvisla: „Vertu hjá mér“.
Draumsóley gefur daglúnum ró, og dálliljan hugann kætir, œrupris veitir auganu fró, en engjarós meinin bætir. Sólskinið hýrt í sóleyjar mynd saman með fjólu í kransinn ég bind. Eyrarrós er unaðsgróður. Auðlegð gefur lokasjóður. Vorhúmið sígur sveitina á. Á sóleyjum döggin glitrar. Munninn þinn kœra kyssi ég þá og kenni að þinn barmur titrar. Brúðarhljómleika bláklukkan slœr. Blítt sem í draumi vina min kœr hýrum augum horfir á mig. „Hvenœr fœ ég nœst að sjá þig?“
Jóhannes Benjaminsson, þýddi.
V )
úeimilisblaðið
99