Heimilisblaðið - 01.05.1966, Blaðsíða 29

sagði Peggy, „þurfið þér eitthvað að
borða.“
„Ég skal áreiðanlega útvega mér mat,“
svaraði Ogden Pieter.
„Ef maður vinnur ekkert, fær maður
heldur engan mat,“ sagði Peggy.
„Ég vil læra að vinna. Það er seint að
byrja núna, en ég skal geta lært það. Ég
er ekki nema tuttugu og sex ára. Nú verð
eg að veðja við sjáJfan mig um það, að ég
geti unnið fyrir mér það sem eftir er æv-
innar.“
„Ég held að ég sé farinn að skilja við
hvað þér eigið,“ sagði Footsy Mertz. „Þér
voruð fæddur til lífs í auðævum og áhyggju-
ieysi, og nú hafið þér misst hvern einasta
eyri sem þér áttuð.“
„Segið mér,“ sagði Ogden Pieter við
Footsy Mertz. „Þér höfðuð aðstoðarmann
hér áður fyrr.“
„Já. Hann Gabby. ACME hræddi hann
i burt frá mér, eða bauð honum atvinnu.“
„Hvað þarf aðstoðarmaður að geta
gert?“
„Fermt og affermt."
„Það þarf engan sérstakan lærdóm til
bess. Eru það ekki bara kraftarnir sem
gilda?“
„Og úthaldið," svaraði Footsy.
Feggy leit á Ogden Pieter með ljóma í
augum. Þetta hafði hann sjálfur upphugs-
að. Það vissi á gott. „Reynið hann, Footsy,“
Sagði hún.
„Ég hef enga þörf fyrir slæpingja, ég
barfnast raunverulegs karlmennis. Ég hef
1 nógu mörgu að stríða. Bronson hefur í
bjónustu sinni menn, sem eru sannkallaðir
gorilluapar, og þeir leika sér ekki að brúð-
um. — p>ag eru engar skemmtireisur að
aka flutningavagni."
„Þér ættuð samt að reyna hann,“ sagði
Feggy..
„Auk þess,“ mælti Footsy, „ræð ég eng-
an nema ráðfæra mig við ömmu mína og
fá hennar samþykki. Hún sagði, að Gabby
^uyndi aldrei reynast vel til lengdar — og
hún hafði rétt fyrir sér. Nei, ég ræð engan,
uema amma mín hafi sagt sitt álit.“
„Hver er amma yðar?“ spurði Peggy.
„Hún hefur bein i nefinu, megið þið vita.
Hún er einhver sú einbeittasta kona, sem
maður getur fyrirhitt,“ sagði Footsy og
var fullur aðdáunar á gömlu konunni. „Við
búum saman, og það er hún, sem stjórnar
öllu. Ég myndi heldur vilja slást við tígris-
dýr en standa upp á móti henni ömmu
minni.“
Peggy leit á hinn hávaxna og kraftalega
Footsy Mertz. Og síðan reyndi hún að sjá
fyrir sér ömmu hans risavaxna eins og
skjaldmey eða va'lkyrju — með hnefa eins
og bjarndýrshramma, gott ef ekki yfir-
skegg líka — einskonar kraftajötun í kven-
mannsmynd með hendur og fætur á stærð
við það sem þetta barnabarn hennar hafði,
hvort heldur hann var nú sonarsonur eða
dóttursonur hennar. Það var ekki erfitt að
ímynda sér, hvað kvenmaður af hennar
tagi myndi halda um Ogden Pieter.
„Þér þurfið að láta afferma vagninn, þeg-
ar við komum til Lenox, er ekki svo?“ hélt
Ogden Pieter áfram,
„Það þarf að afferma hann — nema
hvað?“
„Þá gætuð þér reynt, til hvers ég duga,“
svaraði Ogden Pieter.
Footsy virti hann enn fyrir sér og hristi
höfuðið. En síðan sagði hann:
„Nú, jæja. Þér getið hjálpað mér við að
afferma, og ég get látið hana ömmu líta
á yður. Það er líka allt og sumt, sem ég get
heitið yður.“
Loks rann upp sú stund, að vagninn ók
inn í Lenox og sem leið lá að vöruskemm-
unum, þar sem farmur hans skyldi af-
greiddur.
„Hvert hafið þér hugsað yður að fara?“
spurði Footsy og sneri sér að Peggy.
„Ég held mig ekki alls fjarri,“ svaraði
hún, „heldur fylgist með, hvernig allt fer.“
Mertz bakkaði bílnum að vörupallinum,
opnaði dyrnar aftan til og baðaði út hend-
inni. „Gerið svo vel og hefjizt handa,“ sagði
hann við Ogden Pieter. „Þessa kassa þarf
að bera út úr bílnum og inn í vöruskemm-
una. Og það er það, sem maður kallar
vinnu.“
Ogden Pieter gekk að afturdyrunum,
greip löngum og fíngerðum höndum um
stóran pappakassa fullan af niðursuðudós-
heimilisblaðið
117