Heimilisblaðið - 01.05.1966, Side 34

Dagar munaðar og óhófst virtust honum
nú fjarlægir og óraunverulegir. — Það var
undarlegt, hvað maðurinn getur verið fljót-
ur að aðlagast breytingunum, þótt róttæk-
ar séu, hugsaði hann; það er að segja, ef
hann barðist ekki á móti þeim. Hann hafði
ekki barizt á móti þeim, heldur tekið þeim
sem staðreynd. Hann hafði gert allt hvað
hann gat til að samlagast því sem viðburð-
anna rás hafði neytt inn á hann, og hann
var hreykinn af sjálfum sér vegna þess hve
vel honum hafði tekizt það til þessa.
Hann þreifaði í buxnavasa sinn eftir
þeim peningaseðlum, sem þar voru. Þetta
voru peningarnir hans. Hann hafði unnið
fyrir þeim á heiðarlegan hátt. Þetta var
það sem hann átti eftir af vikukaupinu
sínu, eftir að hann hafði greitt helminginn
af því til frú Mertz fyrir fæði og húsnæði
og keypt nokkra nauðsynlega hluti handa
sjálfum sér. Hann varð að fara gætilega
með peningana og leggja fyrir, svo að hann
gæti keypt sér sómasamlega skó og ein
föt. Svo datt honum dálítið merkilegt í
hug. — Ef ég spara nú nógu mikið saman,
sagði hann við sjálfan sig, þá get ég sjálfur
keypt mér flutningabíl og leigt mér mann
til að vinna þau verk, sem ég nú vinn fyrir
þrjú hundruð krónur á viku. Það væri stór-
kostlegt að eiga sinn eiginn vagn og ráða
mann til aðstoðar. Þá væri maður sinn
eiginn herra. Þá væri heldur enginn, sem
gæti sagt honum upp vinnunni.
Frú Mertz kallaði á hann frá eldhúsdyr-
unum, og Ogden Pieter kom niður til morg-
unverðar. Honum leið ágætlega. Hann
hafði engan hausverk lengur eftir höggið,
og hendur hans voru farnar að venjast erf-
iðinu. Hann fiautaði um leið og hann gekk
inn í eldhúsið.
Footsy Mertz var þegar búinn að klára
stóran hafragrautarskammt og var nú að
ljúka við annað eggið. Ogden Pieter settist
við borðið og stráði sykri á grautinn sinn;
heilti síðan mjólk út á.
„Hversu mikið kostar vöruflutningabíll ?“
spurði hann.
„Þetta var skrýtin spurning. Hvers vegna
spyrðu?"
„Getur maður ekki sparað saman og
keypt sér flutningabíl?" spurði Ogden
Pieter.
„Af þrjú hundruð króna vikulaunum
myndi það taka þig næstum heila öld að
leggja til hliðar þá fjárupphæð.“
„Hvernig hefurðu eignazt svona mikla
peninga?“ spurði Ogden Pieter.
„Faðir hans lét eftir sig líftryggingar-
fé“, svaraði amman.
„Já, en þeir eru margir, sem ekki hafa
erft neina líftryggingu,“ sagði Ogden Piet-
er, „en samt keypt sér flutningabíla.“
„Já, það er fólk sem getur notað heil-
ann,“ sagði þá amman. „Það hefur augun
opin andspænis tækifærunum. Það er út
undir sig.“
„Jæja, flýttu þér að borða. Við þurfum
að fara að leggja af stað,“ sagði Footsy.
„Fg var reyndar úti í gærkvöldi," bætti
hann við, ,,og fékk mér smávegis í glas. Eg
fór að sjá hana dansa þessa rauðhærðu.
Það er ekki beinlínis hægt að segja, að
hún hafi verið kappklædd, en hún leit alveg
ágætlega út.“
„Það er margur hátturinn á því að vinna
fyrir sér,“ sagði amman. „En það hrós skal
hún fá, stúlkan, að hún var ekki lengi að út-
vega sér atvinnuna. En þú ættir að halda
þig fjarri henni,“ bætti hún við ákveðin og
leit á Footsy. „Hún er alls ekki neitt fyrir
þig.“
Skömmu síðar ók flutningabíllinn út eftir
götunni. Þetta var mjög venjulegur flutn-
ingadagur. Tveir farmar af húsgögnum áttu
að flytjast milli íbúða. Innan klukkustund-
ar var fyrri farmurinn kominn í bílinn og
reiðubúinn að leggja af stað. Eigandi hús-
gagnanna, frú Mitchell, stóð með hand-
klæði sveipað um höfuð sér til verndar gráu
hárinu, þreytt og mæðuleg á svip.
„Maður er farinn að flytja þrisvar eða
f jórum sinnum á ári — inn og út aftur —
inn og út; svona hefur það gengið til allt
mitt líf.“
„Já, ég er farinn að skoða yður sem fast-
an viðskiptavin," svaraði Footsy.
Frú Mitchell varð samferða flutningn-
um og fékk á leiðinni tækifæri til að
létta af sér andartaksstund áhyggjum sín-
um vegna þess tilgangslausa lífs, sem hún
kvaðst lifa. ,,Eg vildi ég ætti hús með garði
122
HEIMILISBLAÐIP