Heimilisblaðið - 01.05.1966, Blaðsíða 27

Það eina, sem hann gat með rétti kallað
sína eign, voru einir handsaumaðir skór.
°g einir silkisokkar.
Það var ekki beinlínis auðvelt að átta sig
á þessu í svipinn. I gærkvöldi hefði hann
getað krafizt alls og fengið það á stundinni.
Nú gat hann einskis krafizt. Ef hann vildi
fá eitthvað til að borða, varð hann að vinna
fyrir því. Ef hann vildi eignast föt utan
a sig, varð hann sjálfur að verða sér úti
um þau. Ef hann vildi fá rúm til að hvílast
í» varð hann að leita sér að því.
Hvernig fór maður að slíku og þvílíku?
hugsaði Ogden Pieter. Hann leit á Mertz
°g á vélamanninn, sem voru að baksa við
hjólið. Annar þeirra vann fyrir sér með
því að aka flutningabíl, hinn með því að
gera við slíka bíla, svo að þeir væru öku-
færir. Hvort tveggja varð maður að læra.
Fyrirkomulagið var einfaldlega þannig, að
fólk lifði af því að vinna hvað fyrir annað;
einn seldi vinnu sína öðrum, annaðhvort
hkamsorku sína eða andlega vizku og þekk-
ingu.
Þarna var nú Ogden Pieter kominn og
gerði sér það ljóst, að hann hafði yfirleitt
enga þekkingu á neinu sviði. Hann hafði
sgæta líkamsburði, en hann hafði aldrei
iært að nota þá til neins, sem orðið gæti tii
að afla honum fjár.
Mertz leit upp og horfði á Ogden, en
svitinn bogaði af honum. Andlit hans var
atað smuroiíu. Augnaráð hans var ekki
laust við kaldhæðni. Hann rétti úr bakinu,
þerraði sér í framan með treyjuerminni
°g sagði við Peggy Fogarty: „Hann er
kannski of góður til að rétta hjálparhönd
eða hvað?“ Og um leið hnykkti hann höfði
í átt til Ogden Pieters.
„Menn eru misjafnlega gerðir,“ svaraði
peggy.
»,Ég kann nú bezt við, að þeir séu sem
hkastir þegar um er að tefla að láta hendur
standa fram úr ermum,“ sagði þá Footsy
Mertz.
Ogden Pieter heyrði nú ávæning af því
sem þeim fór á milli. Hann fyrirvarð sig
fyrir að hafa ekki skilið þetta hjálparlaust,
en honum fannst jafnframt sem hann hefði
hrapað niður í áður óþekktan heim þar sem
hann skildi ekki, hvernig bar að haga sér.
,,Ég er hræddur um,“ sagði hann, ,,að
ég yrði bara fyrir.“
„0, við skulum gefa þér nóg svigrúm,“
sagði Footsy.
Ogden Pieter gekk til þeirra og stóð kyrr
án þess að aðhafast. „Ég er reiðubúinn að
hjálpa ef ég get,“ sagði hann, „og ef þið
segið mér, hvað ég á að gera.“
„Hefurðu aldrei skipt um dekk?“ sagði
vélamaðurinn og klóraði sér í höfðinu.
„Aldrei,“ svaraði Ogden Pieter.
„Aldrei skipt um hjól,“ tautaði vélamað-
urinn grallaralaus og áttaði sig ekki á því,
hvort þetta átti að vera fyndni.
„Aldrei.“
„Nei, ég heyri það,“ sagði Footsy Mertz.
„Hvað geturðu eiginlega gert?“
„Því miður kann ég ekkert,“ svaraði
Ogden Pieter.
„Það er þægilegt út af fyrir sig, ef mað-
ur kemst bara af með það,“ sagði véla-
maðurinn.
„Hvað gerðirðu síðast?“ spurði Footsy.
„Ég hef aldrei unnið neitt,“ svaraði Og-
den Pieter.
„Það var og. Því ekki, ef ég má spyrja?“
„Ég hef aldrei þurft þess.“
„Ég sá einusinni kind með tvö höfuð,“
sagði þá vélamaðurinn. „Ég verð að segja,
að það er líka merkileg sjón.“
„Vertu svo vænn og veltu þessu hjóli í
áttina til okkar,“ sagði Footsy.
Ogden Pieter beygði sig yfir þungt hjólið,
reisti það á rönd og velti því til mannanna.
Hjólið var sett á öxulinn, skrúfað fast, og
vagninn kominn á réttan kjöl.
Þegar verkinu var lokið, steig vélamað-
urinn upp í bíl sinn, en leit um öxl aftur
og á Ogden Pieter, áður en hann setti í
gang. „Það hlýtur nú að vera vitleysa þetta,
með þennan mann,“ sagði hann við Footsy.
Svo ók hann brott.
„Er það enn ætlun ykkar að komast til
Lenox?“ spurði Footsy Mertz.
„Það er ekkert verra þar en annars stað-
ar,“ svaraði Peggy. „Er ekki hægt að senda
símskeyti þaðan?“
„Jú, ef þér hafið peninga.“
„Þá höfum við, þegar þér borgið okkur,“
sagði Peggy.
úeimilisblaðið
115