Kirkjuritið - 01.05.1956, Blaðsíða 21

PISTLAR
211
Þetta hefur verið andvarp margra æ síðan, og stundum hef-
ir bænheyrzlan orðið með þeim hætti, að ekki aðeins biðjand-
inn heldur ótal margir aðrir hafa hlotið af því undursamlega
blessun.
Sönnun anda og
kiaítar.
Ég gríp eitt dæmi úr nútíðinni, bæði sakir þess, að það hef-
ur almennt gildi, og er oss svo nálægt. Sven Lidman er sænskur
maður, sem hefir það til síns ágætis, að hann er einn af meiri
háttar rithöfundum Svía og sennilegast kunnasti og mesti prédik-
ari þeirra síðustu áratugina. Efalaust fyrnist margt af ritum hans
eins og annarra, og engan dóm legg ég á sértni hans, — liann er
einn af forvígismönnum hvítasunnumanna í Svíþjóð, — en saga
hans verður lengi munuð og reynist áhrifarík.
í einni af ræðum sínum hefir hann lýst því, hvernig hann í
fyllstu merkingu komst úr myrkri til ljóss 17. marz 1917. Ég
stikla hér aðeins á stærstu steinunum.
Sven Lidman er fæddur 1882. Hann var af góðu bergi brotinn.
En frændur hans voru fjölgáfaðir og ekki við eina fjölina felldir.
Sumir kunnir kirkjuhöfðingjar, aðrir miklir heimsmenn. Þegar
her var komið sögu var Lidman orðinn þjóðkunnur rithöfundur,
hafði fylgt raunsæisstefnunni og verið uppblásinn af efnishyggju
uldamótatímabilsins, lifað glatt, liðið skipbrot í hjúskaparmálum.
Var nú brotinn maður. „Vonlaus, kraftlaus, allur í molum.“
Éannst hann hvorki geta hugsað né skrifað eða lagt hönd að
uokkru verki. Virtist ástand sitt líkjast helzt lýsingunni, sem
É>ante gefur á englum þeim, er lilutlausir voru í barattu Guðs
°g Satans: „Þeir hrærast í glórulausu myrkri, — í óendanlegu,
gínandi tómrúmi milli himins og Vítis.“
Vinir Lidmans töldu, að hann væri í þann veginn að ganga
af vitinu, og einn þeirra hafði ákveðið að vaka yfir honum
uaestu nótt til þess að forða því, að hann svipti sig lífi. En þenna
^ag, sem Lidman að venju hékk einn heima í stofu sinni, skeði