Kirkjuritið - 01.05.1956, Síða 22

212
KIEK JURITIÐ
það, að áður en hann vissi af hafði hann hripað niður þetta
bænarvers:
Lár mig Gud i Dina hánder
lámna livets smá och store ting,
taga sorgen, som Du sánder,
som en plogbill, vilken vánder
hjártats hárda áker kring.
(Kenn mér, Guð, að leggja allt, bæði smátt og stórt í hendur
þínar. Og taka mótlætinu, sem þú sendir, líkt og væri það plæg-
ing míns harða hjartaakurs.)
Smám saman tókst honum að bæta þrem versum við. Og nú
verða hin miklu og óskýranlegu umskipti, sem Lidman telur
að hafi átt rætur til líks skilnings og Agústínus lýsir í sambandi
við endurfæðing sína: „Lausn mín fólst í því, að mér lærðist að
vilja það, sem Guð vildi, í stað þess að vilja það sem ég vildi.“
Lidman fullyrðir, að öll vera sín hafi umbreytzt. Það var sem
hann stæði í ljósi, fylltist Ijósi. Því fylgdi hvorki hræðsla né
truflun, éða undrun. Hann segir: „Aðrir geta skýrt og dæmt um
það, sem fyrir mig kom. Ég læt trúfræðingunum og dómgjörn-
um mönnum það fúslega eftir. Ég veit sjálfur til hlítar, að ég ber
þenna fjársjóð í leirkeri. En ég tilheyri ekki framar sjálfum mér.
Ég hefi lifað þessi orð Páls postula: „Sá, Guð, sem ég tilheyri,
sem ég og þjóna.“
Þannig varð þetta flak nýr maður. Og áhrifin hafa enzt hon-
um til þessa dags. Hann er nú 74 ára og hefir í marga áratugi
verið einhver áhrifamesti maðurinn í andlegu lífi Svía. Ævisaga
hans, sem nú er að koma út, er ein af metsölubókunum. í bók-
menntasögunni á hann tryggt sæti. Hann er andlegur afreks-
maður.
Kirkjusiðir.
Aldrei get ég hrósað mér af því að vera formfastur. Öðru nær.
Enda er andinn forminu æðri. Það má aldrei verða fjötur hans.
Breytt viðhorf krefjast og nýrra forma með hverri kynslóð. Einn-