Eimreiðin - 01.10.1927, Blaðsíða 28

332 NORÐURL]ÓS eimreiðin
fyrir vindi. Þetta er þó misskilningur, sem síðar mun sýnt
fram á.
Grímur Thomsen Iætur norðurljósin vera jóreyk undan
hófum hins áttfætta fáks Oðins, er hann fer á kostum eftir
vetrarbrautinni og treður tungla krapa.
Gullfögur og sönn er lýsing Hannesar Hafsteins í kvæð-
inu Landsýn:
Hafið var síbreitt af hrynjandi fossum,
himininn kvikur af norðljósa blossum.
Flögrandi kögrar af litglæstu ljósi
lyftust og sviftust um blásala hvel.
Sindrandi straumar frá ókunnum ósi
ólguðu, geystust og hurfu
í himindjúpt haustnætur þel.
En þróttmest er hrifningin í norðurljósakvæði Einars
Benediktssonar:
Veit duptsins son nokkra dýrðlegri sýn
en drottnanna hásal í rafurloga?
Sjá grundu og vog undir gullhvelfdum boga!
Hver getur nú unað við spil og vín?
Sjálf moldin er Hrein eins og mær við lín;
mókar í haustsins visnu rósum.
Hvert sandkorn í Ioftsins litum skín,
og lækirnir kyssast í silfurósum.
Við útheimsins skaut er alt eldur og skraut
áf iðandi norðurljósum.
Frá sjöunda himni að Ránar rönd
stíga röðlarnir dans fyrir opnum tjöldum,
en ljóshafsins öldur með fjúkandi földum
falla og ólga við skuggaströnd.
Það er eins og leikið sé huldri hönd
hringspil með glitrandi sprotum og baugum. —
Nú mænir alt dauðlegt á lífsins lönd
frá Iokuðum brautum, frá myrkum haugum,
og hrímklettar stara við hljóðan mar
til himins með krystalsaugum.
Hið djúpskygna skáld kveður upp úr með það, að norður-
ljósin séu »rafurlogar«. Er það merkilegt vegna þess, að sú
skýring á uppruna norðurljósa er nú vísindalega staðfest. En