Eimreiðin - 01.10.1927, Síða 50

354
SKRIFTAMÁL Á NVÁRSNÓTT
EIMREIDIN
mér. Augu okkar mættust sem snöggvast. Mér fanst ég geta
lesið leyndan skilning — svar — í augnaráði hennar. Þá réði
ég mér ekki lengur. Eg féll, henni til fóta og faldi brennandi
andlit mitt í kjöltu hennar. Eg hef víst legið svona einar tvær
sekúndur. Þá fann ég mjúka hönd hennar hvíla á höfði mér,
og svo mælti hún þýðum og viðkvæmum rómi:
»Vertu hugrakkur, kæri vinur! Já, vertu hugrakkur! —
Dragðu, ekki vin þinn á tálar, sem sefur svo öruggur þarna
innic. Eg spratt á fætur og horfði örvílnaður,í kring um mig.
Hún tók bók af borðinu og rétti mér hana. Eg skildi, opnaði
bókina af hendingu og tók að lesa upphátt. Ég veit ekki
hvað ég las, stafirnir dönsuðu fyrir augum mér. En storminn
hafði lægt í sál minni. Þegar klukkan sló tólf, og þú komst
inn svefndrukkinn, til þess að bjóða okkur gleðilegt nýár, fanst
mér sem þetta syndaraugnablik heyrði til löngu, löngu liðnum
tímum.
Frá þessari stundu varð ég aftur rólegur. Ég vissi að hún
endurgalt ekki ást mína, og að frá henni hefði ég einskis að
vænta nema meðaumkvunar. Arin liðu; börnin þín urðu full-
tíða og giftust, ellin færðist yfir okkur þrjú. Þú lagðir niður
alla léttúð, lést gömlu kærusturnar eiga sig og lifðir fyrir
hana eina, eins og ég. Mér var ómögulegt að hætta að elska
hana, en ást mín breyttist; jarðneskar þrár mínar fölnuðu og
dóu, og í stað þeirra komst á órjúfandi andlegt samband á
milli okkar. Þú hefur oft hlegið að okkur, þegar við höfum
verið að ræða um rök tilverunnar. En ef þú hefðir vitað, hve
náið samband var milli sálna okkar á slikum stundum, þá
hefðirðu orðið mjög afbrýðisamur. Og nú er hún dáin, ef til
vill verðum við báðir farnir á eftir henni fyrir næsta gamlárs-
kvöld. Það er því kominn tími til, að ég losi mig við þetta
leyndarmál og segi við þig: ,Franz, ég hef eitt sinn syndgað
gegn þér; fyrirgefðu mér‘<.
Hann rétti vini sínum hendina biðjandi, en hann svaraði
önugur: Æ, vertu ekki að þessu bulli. Ég hef ekkert að
fyrirgefa. Þetta sem þú hefur verið að játa fyrir mér, vissi ég
fyrir löngu síðan. — Hún sagði mér þetta alt sjálf fyrir fjöru-
tíu árum. — Og nú er bezt ég segi þér, hvers vegna mér
hætti svo til að elta aðrar konur alt fram á elliár. — Það
var af því, að hún játaði fyrir mér um leið, að þú værir eini
maðurinn, sem hún hefði elskað á æfinni«.
Hinn starði þegjandi á vin sinn, en gamla klukkan á veggn-
um sló tólf — á lágnætti.