Árbók Háskóla Íslands - 01.01.1949, Síða 58

56
Helgi talaði nú við Bjama, og kannaðist hann við, að þeir Jón hefðu
átt tal um, að eldhús og ein stofa yrði málað og þeir komið sér
saman um liti. Lofaði hann að byrja verkið fljótlega. Litlu seinna
fór hann í sumarfrí, en sagði Helga jafnframt, að næstu daga mundu
menn sínir koma til þess að mála. Komu þeir 3 fáum dögum síðar,
og fékk Helgi þeim lyklana að íbúð Jóns, að undanskildum lyklinum
að svefnherberginu. Hófu þeir síðan starf sitt, luku því á hæfileg-
um tíma og fengu Helga lyklana aftur.
Jón kom heim í ágúst, en brá þá heldur í brún. Fyrst og fremst
vegna þess, að hann hafði alls ekki ætlazt til þess, að vesturstofan
yrði máluð, heldur austurstofan, enda sannaði hann síðar, að í hand-
riti hans að símskeytinu hafði staðið „austurstofa,“ og að í sam-
tölum þeirra Bjarna hafði aðeins verið talað um „stofu.“ Þá kom
upp, að dúkur var horfinn af gólfi stofunnar. Og loks, að vatns-
rennsli frá efri hæðinni hafði eyðilagt málningu á vesturstofu-
loftinu. Það var síðar sannað, að vatnsrennslið stafaði af því, að
Þórður hafði farið úr bænum um það leyti, sem verið var að Ijúka
málningunni. Læsti hann herberginu, en lykillinn stóð í skránni,
enda gert ráð fyrir, að kona Áma léti gera herbergið hreint, á meðan
Þórður væri í burtu. Fám dögum síðar var kona Áma að þvo þvott
í kjallaranum, og vom böm þeirra Árna, 4 og 6 ára, ein uppi í
íbúðinni. Hafði þá 4 ára barnið komizt. inn í herbergi Þórðar og
skrúfað þar frá krana. Eldra barnið tók ekki eftir, hvernig komið
var, fyrr en vatnsflóð var komið á gólfið. Lokaði það þá krananum
og náði í móður sína, er hreinsaði vatnið upp eins fljótt og tök
voru á.
Um gólfdúkinn kom það fram, að Bjami hafði látið menn sína
taka hann af og flytja hann í sumarbústað sinn. Gengu þeir út
frá því, að hann hefði leyfi Jóns fyrir dúknum, en Bjarni bar það,
að hann hefði tekið dúkinn traustataki, meðan hann hefði beðið
dúks, er hann átti von á. Reyndist það rétt, að þegar Jón kom heim,
átti Bjami tilbúinn dúk á bústaðinn og var búinn að taka dúk Jóns
af gólfinu, en hafði ekki komið honum á sinn stað. Dúkurinn var
óskemmdur, og bauðst Bjami til þess að skila honum. Sérfróðir
menn töldu ekki, að dúkurinn hefði slitnað neitt svo næmi og ekki
væri hægt að meta slíkt til fjár.
Allt þetta olli leiðindum milli Jóns og granna hans. Taldi hann
Helga hafa bmgðizt trúnaði sínum og Bjama svikið sig.
Útburðarmáli Þórðar var ekki lokið, og urðu þessi leiðindi í sam-
búðinni til þess, að þegar það mál kom fyrir næst, lýsti Helgi því yfir,
að hann afturkallaði útburðarbeiðni sína, og sama gerði Halldór.
Ámi hafði aldrei óskað útburðar á Þórði og lýsti því nú yfir í rétti,