Melkorka - 01.11.1955, Blaðsíða 11

Frú Pritt frá Englandi situr í forsæti einn
dag, glæsileg kona. Englendingarnir fagna
henni ákaft. Hún er kona Pritts þess sem á
sæti í heimsfriðarráðinu og er liann mála-
færslumaður og hafði með höndum mál
Kenyatta og fleiri.
Englendingarnir sem sitja við hlið okkar
segja, að aldrei hafi verið glæsilegri hjón né
glæsilegra hjónaband í heiminum. Þau hafi
bæði gefið sig að málstað lítilmagnans.
Ensku konumar við hlið okkar segja frá
þeim. Loks stynur ein þeirra: „Við verðum
víst að þagna. Það á að fara að halda ræðu í
salnum. En þegar ég byrja að tala um frú
Pritt, ætla ég aldrei að geta þagnað."
Frú Block, sem er formaður nefndarinnar
gegn þýzkri hervæðingu er í forsæti tíma
dags, lítil vexti, hvíthærð, mikil persóna.
Við hlustum á raddir allra þeirra sem lið-
ið liafa og þjáðst í stríði, skiljum að þessar
konur muni berjast það sem eftir er ævinnar
gegn stríði.
Arabar og ísraelsmenn eru þarna f bróð-
erni, negrar sem eru að byrja að stofna með
sér félög til að heimta sín réttindi, glæsileiki
Austurlanda sem frjáls eru orðin af hvítra-
mannaherradómi og kúgun. Þama er ka-
þólsk kona sem rekin var úr samfélagi ka-
þólskra fyrir að mæta á þessu þingi. Negra-
kona með barnið sitt í poka á bakinu.
í hléunum má heyra austurlandasöng og
sjá indverskan dans hér og hvar í hliðarher-
bergjunum.
Lausennekonur hafa undirbúið þingið
mjög vel á ákaflega stuttum tíma, í stóru
sem smáu. Eitthvað nýtt og merkilegt kem-
ur fyrir utan hinnar ákveðnu dagskrár á
degi. hverjum. Til dæmis býður borgarstjóri
Lausanne formönnum nefndanna heim til
sín í eftirmiðdagste einn daginn og heldur
þar fallega ræðu um starfsemi kvenna í frið-
armálum og sérstöðu Sviss utan við styrjald-
ir þær, sem geisað hafa mestar í Evrópu.
Lausannekonur sem slóðu að mótinu liafa
líka kvöldboð fyrir liina fjölmörgu þing-
gesti. Þar koma fram skemmtikraftar þings-
ins, söngkona frá Svíþjóð, dansmær frá
Venezuela, indverskur upplestur, söngur og
spil, og þessi sérstaki indverski dans sem ég
ætti aldrei að láta linna að mæra, týróladans,
svissneskur söngur, ægifagur kxnverskur
söngur, og man ég varla dæmi til slíks söngs.
Og var hlutur Asíuþjóðanna þar mestur.
Ása Ottesen ber sinn íslenzka búning með
þeiiri reisn sem hann krefur, hún heldur
ræðu á íslenzku sem er þýdd jafnóðum á
ensku og dönsku og þýzku og eflaust öll þau
tungumál sem þarna voru töluð í túlkna-
lieibergjunum. Allir dást mikið að íslenzka
búningnum og af henni eru teknar Ijöldi
mynda og þykir okkar búningur allstaðar
með þeim fegurstu. Það er ekki laust \ ið að
við finnum til okkar að við eigum ennþá
einhver þjóðai'einkenni, íslenzkan búning
eins og enginn annar á, íslenzka tungu sem
við ein getum varðveitt. Við getum nefnt til
viðbótar gömlu rímnalögin, sem hafa þró-
azt á sinn sérkennilega máta hjá oss.
Við þingslit rísa sveiflurnar hæst, niður-
stöðurnar eru birtar, samþykktir þingsins
gegn stríði, með friði, menningu, tramför-
um, bættum skilyrðum. Bréf sendir þingið
til æðstu manna fjórveldanna sem eiga að
hittast í Genf í vikunni næstri á eftir þing-
vikunni í Lausanne. Bréf til Sameinuðu
þjóðanna. í þessum bréfum má lesa vilja alls
þingheims.
Loks taka allir saman föggur sínar. Ég
horfi á eftir íi'anskonunum sem hreyfa sig
mjúklega meðfram borðunum, kvenlegar og
logandi af baráttuhug að berja niður fátækt
í landi sínu, vinna bug á barnadauða, gefa
fátækum börnum að borða, fara í biúðkaup
og opinbera staði og sýna myndir, hvergi
smeykar vegna sinnar persónu, segja aldrei
„ekki ég,“ heldur „ég skal.“ Og ég sé þær
hverfa út í náttmyrkrið þessa sumarnótt.
7r>
MELKORKA