Samtíðin - 01.06.1943, Blaðsíða 9

Samtíðin - 01.06.1943, Blaðsíða 9
SAMTlÐIN inn lá hvert heimili í landinu. Þér, stúdentar, hafið nýlega háð harða baráttu um völdin i samfélagi yðar. En þótt mikill gnýr standi af allri þessari baráttu um völdin hið ytra, þá eru höfuðvígstöðvarnar i stríði lífsins ekki þar sem hún er háð. Ur- slitaátökin í lífi einstakhngsins fara fram á allt öðrum vettvangi. At leve er Krig med Trolde om Hjærtet og Hjærnens Hvælv. sagði Hinrik Ihsen. Þessi harátta við tröllin er sú heimsstyrjöld, sem all- ir menn verða að heyja, nauðugir, viljugir. Á þeim vígstöðvum híða menn ósigra og vinna sigra eftir því, sem framganga og auðna hvers ein- staks er. Þar eru höfuðoruslurnar liáðar. í allri baráttu varðar það miklu, fyrir hvað er harizl. Þegar lífið sjálf I vekur yður að hörðum hildarleiki, þá spyrjið þér: „Til hvers er sú har- átta, fyrir hvað eigum vér að herj- ast"? Eg svara yður því, að þér eigið að herjast til fjár og landa. Svarið kann að þykja kaldranalegt og minna á víkingaferðir eða valda- póhtík stórþjóðanna. En þér skuluð ekki skilja það hókstaflega. Fé það, sem þér eigið að berjast til, er ekki krónur og aurar, ekki sterlingspund eða dollarar, ekki rúblur eða ríkismörk. Það er ekkert af því, sem venjulega er kallað fjár- munir. Það er annar málmur, liöfg- ari og göfgari, gullmálmur hjartans. Þeirrar auðlegðar eigið þér að afla í víkingu lífs yðar, koma heim að haustnóttum með fuljar hendur fjár, gull manngildisins, eina málminn. sem mölur og ryð fær eigi grandað, einu myntina, sem engum verðsveifl- um er háð og aldrei er fölsuð. Þér eigið að berjast til landa. Ein- liver kann að segja, að þér séuð svo auðug að löndum, að þar sé engu við að hæta. Þér eruð æskan, og æskan á mikil lönd og fögur, dýrðarlieima og draumalönd, óendanlegar viðátt- ur fullar af allskonar dýrð og dá- semdum. En reyndin hefir orðið sú, að mörgum manninum hefir haldizt illa á þeim fögru löndum, sá mikli auður reynist oft æði stopull. í gömlum fornsænskum sagna- þætti, sem tengdur er við hin elztu lög Gotlands, er frá því sagl, að þau álög Iiafi legið á Gotlandi i fyrndinni, að það „daghum sanc oc natum war nppi". Það sökk í sæ um daga og reis úr sæ á nóttum. Þá kom maður fyrst- ur eldi á land, „oc siþan sanc þef aldri". Líkt þessu er draumalöndum æsk- unnar oft og tíðum farið. Þegar komið er út í önn dagsins, út í ys haráttunnar, þar sem markmiðin eru svo margvisleg, vill svo fara, að þau sökkvi í sæ gleymskunnar, sökkvi svo djúpt, að vatni yfir hæstu tinda, og hjá mörgum fer svo, að þau týndu lönd risa aldrei aftur upp úr því haf- djúpi. Þar varðar miklu, hvort eldi hefir verið komið á landið og hvort hann logar þar enn. Meðan hann log- ar sekkur landið ekki. Eldr er bestr með ýta sonum, ok sólarsýn, segir í Hávamálum. Mennirnir hafa trúað á eldinn og tignað hann. Þeir

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.