Samtíðin - 01.06.1943, Blaðsíða 17

Samtíðin - 01.06.1943, Blaðsíða 17
SAMTÍÐIN 13 liennar var Rósa, kona Guðmundar Höllusonar í Búrfelli. Svo er mér sagt, að minnsta kosti. Ég brosti og þagði við þessu. — Svo að Víglundur var í kosn- ingasnatti. Mikil rassaköst eru í þeim manni! — Hann er umsvifamikill, skulum við segja! — Mældir þú þar miklar flatneskj- ur og vel af hendi leystar? — Ekki eru þær til fyrirmyndar, verð ég að segja. En þær nema all- mörgum dagsverkum á skýrslu! Birgir Llés við. — Hann býr nú á aimarri jörð líka, þó að Stóru-Brávellir séu langir og breiðir. — Svo, það vissi ég ekki. Hvaða jörð? — Hann býr einnig á henni Kreppu. Ég leit spurnaraugum á Birgi. Hann siíur líka að gæðum Kreppu- iánasjóðs, býr í þeirri vilpu! — Svo að skilja. Þar er Viglundur ekki einn um hituna. — Ekki enn að vísu, og þó held ég liann hafi leikið á því sviði einstakt bragð. Ég spurði enn með augunum. — Jú, hann kom til granna síns, áður en hann fékk fimmtiu þúsund króna eftirgjöf lögum samkvæmt, og bað hann nágrannann að lána sér- þúsund krónur, um slundar sakir. Svo notaði hann sér að láta þessa upphæð falla að mestu með öðrum skuldum. Þessa brellu lék hann af yfirlögðu ráði. Það veit ég með vissu! Ég þagði við þessu. Hvað gat ég sagt? En allt í einu losnaði um mál- bein mitt: — Hvað hefir orðið af öllu þessu fé? — Hvað hefir orðið af því? Það er von, að þú spyrjir. En get- um má leiða um þá eyðslu. Ef til vill hefur Viglundur keypt sér at- kvæði háttvirtra kjósenda. Hann kann að hafa styrkt flokkinn með fé. Það er hugsanlegt, að á hann liafi fallið ábyrgðir þar í höfuðstaðnum. Og svo er heimilissukkið. Rósamunda er eyðslukló, og búskapur gengur á- vallt á tréfótum, þar sem húsbónd- inn er aldrei heima. Börnin hafa gengið i skóla og verið svo að segja iðjulaus heima. Skilurðu nú? Birgir tók viðbragð og mælti í annarri og mýkri tóntegund: — Nú er meira en mál að bjóða þér betri mat en þenna. Þú getur nú melt þessa bita, meðan ég tala við kyenþjóðina, kyngt munnvatninu og kveikt í tóbakspípu, ef þú reykir. D EGAR ÉG var búinn að matast, mælti Birgir og lét brýrnar síga: — Ég var ekki alveg búinn að leysa ofan af skjóðunni áðan. Það er mér alveg óskiljanlegt, hvernig islenzkir bændur geta falið Viglundi á Völlun- um og hans líkum að búa fyrir land- ið og þjóðina. Það gengur yfir mig. En sleppum nú því. Úr því að ég lief i engar jarðabætur að sýna þér, get ég lofað þér að þefa úr þvi heyhári, sem ég ætlaði að fleygja í liestinn þinn, ef þér sýndist að hýsa hann. Hefirðu gaman af að líta inn í fjóshlöðuna mina? Ég játaði því, og við gengum út að f jóshlöðu. Bóndi lauk henni upp með

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.