Samtíðin - 01.06.1943, Blaðsíða 18

Samtíðin - 01.06.1943, Blaðsíða 18
14 SAMTÍÐIN lykli. Kvaðst hann læsa henni til þess að forvitin augu gætu eigi séð, hvað i henni væri; sér væri eigi annt um að fá á sig heysnýkjugesti og þess háttar bónbjargarlýð, sem nýrtckt og útlendur áburður væru ekki enn búin að gera landræka. Hlaðan var niður grafin. Við gengum fótvissir tröppustiga, grjóthlaðinn, unz við höfðum hlöðugólfið undir iljum. Þarna gaf á að líta tvö töðustál, og var annað þeirra drjúgum fyrir- ferðarmikið, hitt miklu minna. Um- gengnin í hlöðunni var með þeim á- gætum, að hvergi sást strá á gólfinu og eggsléttar brikurnar í sárið, þar sem fingurnir höfðu fjallað um og reitt smjörgrösin í málaskammt kúnna. Birgir tók tuggu úr öðrum stabb- anum og brá upp i sig, en rétti mér af henni og mælti, brosleitur: — Bragðaðu þetta, það er góm- sætt og disætt, þo gamalt sé, finnsl þér það ekki? Ég samsinnti og kjamsaði stráin. — Og þessi taða er holl og gefur góða mjólk og heilsu. Mínar kýr fá aldrei doða og hafnast reglulega. En kýrnar, sem eru aldar á nýræktartöðu og síldarméli, gefa aðra raun! Eg vildi eigi þræta við Birgi um þessi mál og sneri talinu i aðra átt: — Hér þykir mér gott að koma og litast um. En því fyrnirðu töðuna í tveim bríkum? Þykir þér eigi verra að kasta í hlöðuna nýrri töðu, þegar svona er i pottinn búið? — Við hvað áttu, ráðunautur? — Ég á við það, að nýja taðan muni mis-siga og fergjast miður, þegar hún hefur aðhald af íveim stöbbum eða bríkum, með geil sín í milli! — Nú, þú átt við það! En þér að segja, bjóst ég ekki við að fyrna þessa Iitlu. Ég hafði hana svona til vara, ef á mig væri leitað um hjálp, hafði hana í vitum mínum til úrlausnar. Ég hefði ekki tekið ósköp nærri mér að tutla hana sundur handa betli- lúkum. En ef öll þessi taða væri i einu lagi, þá hefði ég ekki getað áreitt hana. Það væri mér ómögulegt. En i þetla sinn sá blessuð vortíðin um það, að ég fékk að vera óáreittur með mitt! Veggir þessarar hlöðu voru gerðir úr kólfagrjóti, sléttir eins og meitil- berg upp að miðju, en hlaðnir þar fyrir ofan úr mýrlendisstreng. Hlað- an var reft og þakin. Ég spurði, hvort hlaðan gæti varið sig fyrir stór-úr- komu. Ég fékk það svar, að náttúran væri svo hliðboll Leyningi, að þar væri afdrep, þegar aðal-úrkomu- áttin gengi yfir sveitina. — Þó að ég sé elskur að grasrótinni, mundi ég hafa svipl hlöðuna þekjunni og sett á hana grátt járn, ef Ieki hefði skemmt fyrir mér blessaða töðuna mina. Það væri álíka illt eins og að fá hripleka í yfirsæng úr æðardún. Það mundi engin kona þola. En Ekki áttu að sofa hér, maður minn. Við skulum ganga héðan i bæinn. Hér er háttað á tilteknum tíma og farið á fætur tímanlega. Þér veitir varla af að sofa í nótt, hefir líklega háttað seint þar á Brávöllum og vaknað snemma við banagalið, nema ef þú ert því vanur. Hérna baula kýrnar og minna á fótaferðina. Við gengum út úr fjóshlöðunni,

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.