Samtíðin - 01.06.1943, Blaðsíða 15

Samtíðin - 01.06.1943, Blaðsíða 15
SAMTtÐIN 11 GUÐMUNDUR FRIÐJÓNSSON: 108. saga Samtíðarinnar B ú höld u r MIG DREYMDI þann vökudraum á unga aldvi, að hamingjan mundi einhvern tima verða mér hliðholl. Mér var sagt, að fáir menn eða alls engir yrðu spámenn í átt- högum sínum, og þess vegna leitaði ég fyrir mér handan við f jall og f jörð. Þar gat ég komið ár minni svo fyrir l)orð, að undangengnu húnaðarskóla- námi, að ég varð mælingamaður jarðahóta og nokkurs konar náðgjafi hænda. M var ég leystur frá því oki, sem Bólu-Hjálmar nefnir, ,,að vinna vallbjúgur að vengi gróanda". Nú átti ég þann kost, að riða gæðingi milli gefins-beina og gestrisnu og tvístíga í sumarblíðu á mjúkum mosa, benda vísifingri og segja með skipunarrödd: — Þarna þarf að taka til höndum og láta verkin tala, bóndi sæll! Jörðinni leiðist að bíða. Mér, sem var af lágum stigum, steig hamingjan lil höfuðsins eða réttara sagt virðingin. Lúagigtin, sem leitar fast á hrygglunda vallbjúgra manna, vék úr vegi fyrir mér. En húsfreyjurnar tylltu sér á tær og heimasæturnar brugðu undir sig bá- um hælum, þegar þær báru mér góð- gerðir — kvelds og morgna. Það dá- læti varð með allra mestu ágætum á Stóru-Brávöllum hjá Rósamundu Randversdóttur. Víglundur, bóndi hennar, var ekki heima, þegar ég staðnæmdist þar og gisti — Víglund- ur löggjafi. Hann var að hitta hátt- virta kjósendur. Þingkosningar voru í vændum og sú vá fyrir dyrum, að Vigjundur gæti fallið fyrir „óhlut- vöndum" keppinaut. Þar á Stóru-Brávöllum fékk ég þrettán tegundir sætabrauðs með morgunkaffinu. Þar var gott að gista hjá húsráðanda, sem var kona. — Þvílíkt öl á þeirri könnu. Þar reis ég síðla úr rekkju. Ég var viss að ná að Leyningi næsta kveld. Þar bjó þá Birgir Berg- þórsson, roskinn bóndi. Ég liafði baft af honum augnablikskynni iá förnum vegi. Þá varð hann í vegi fyr- ir fimm manna bifreið, sem ég sat i — hann á hesti. Bílferðinni var heit- ið upp á öræfi íslands, á bjargræðis- tíma, i þeim lilgangi, að ganga úr skugga um, hvort þögnin þar væri slundleg eða eilíf. Bíllinn æddi áfram og blés úr nösum sinni vélrænu and- remmu. En þó að hann ætti allmikið undir sér, varð hann að nema staðar, þar sem ríðandi maður varð í vegi bílsius og fór „sína götu". Bíllinn baulaði aðvörunar-rödd á riddarann. En hann lét sem hann heyrði eigi þá áminning. Bíllinn neyddist til að stanza, og riddarinn gerði þá slikt hið sama. Bílstjórinn leit út og mælti liöstum rómi: — Þú þarna manni! Þekkirðu ekki þá sjálfsögðu manuasiði, að víkja úr vegi? ;- Þessi karl virtist vera þykkur und-

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.