Faxi


Faxi - 01.12.1982, Blaðsíða 18

Faxi - 01.12.1982, Blaðsíða 18
Jón Kristjánsson: Slysin við Bjarnarnúp 17.ogl8.des.1920 Jón Kristjánsson, trésmíöa- meistari varfæddur í Neöri-Miövík í Aðalvík 22.9.1890 og andaöist í Reykjavík 22.11.1972, og var hannyngstuMOsystkina. Foreldr- ar hans voru Kristján Jónsson bóndi í Neöri-Miövík, 20.6.1846 - 4.8.1923, og kona hans Kristín Sigurðardóttir, 7.7. 1850 - 8.4. 1941. Vegna veikina móöur Jóns var hann settur í fóstui til móður- systur sinnar, Guðrúnar Sigurðar- dóttur, 5.4.1859 - 23.8.1948 og eiginmanns hennar Borgars Jónssonar, 25.3.1840 - 29.3. 1929, bónda og Ijósa- eða yfir- setumanns í Þverdal i Aðalvík. Jón kvæntist 5.11.1927 Þorbjörgu Valdimarsdóttur, 18.4.1894 - 29.5.1968, frá Hnífsdal og eignuð- ust þau fjögur börn, Þorvarð Björn rafmagnsverkfræðing, sem þetta ritar, Borghildi Guðrúnu, handa- vinnukennara, Valdimar Kristján, prófessor og doktor í vélaverk- fræði og Jón Albert matsvein og bílstjóra. Sigríður Jóna Þorbergsdóttir frá Efri-Miðvík, sem hefur sagt frá æfi sinni í Faxa, 6. og 7. tbl. 1981 og Jón voru bræðrabörn. Síðustu árin, sem Jón liföi skrif- aði hann niður það helsta, sem á daga hans hafði drifið og er það sem hér fer á eftir tekið úr þeirri frásögn. Áárunumfyrir 1920 lærði Jón trésmíðar á ísafirði og fór hann í framhaldsskólann þar nærri 30 ára gamall, langelstur allra nemenda. Á milli þess, sem hann var í skólanum, vann hann á Isafirði, en fór á hverju sumri og um hver jól til Aðalvíkur með vistir til bæði foreldra og fósturforeldra, sem þá voru orönir gamlir og las- burða. Hér hefst svo frásögn Jóns: „Nokkru fyrir jólin 1920 fór ég norður og færði foreldrum og fóst- urforeldrum ýmsar nauðsynjarfyr- ir veturinn. Þá dettur mér þaö í hug að gaman væri fyrir mig að vera á ísafirði um jólin. Ekki var um neina ferð að ræða vestur til Isafjarðar fyrir jól nema með landpóstinum. Pósturinn hét Sumarliði Brands- son (6.11.1883 - 17.12.1920) og átti hann heima á Snæfjalla- ströndinni. Hann var einhleypur, stór og föngulegur maður á besta aldri, 37 ára. Þegar pósturinn kom aðsunnantil ísafjarðarfórSumar- liði á báti sínum vestur til þess að sækja þann póst, sem fara átti á Snæfjallaströndina og í Grunna- víkur- og Sléttuhrepp. Frá Snæ- fjallaströndinni fer hann með hest sinn, sem var stólpagripur, yfir Snæfjallaheiði til Grunnavíkur. Frá Grunnavík fær hann mann með bát til þess að ferja sig yfirtil Hesteyrar og bíða þar eftir sér þangað til hann hefur farið til Sæ- bóls og sent til Látra i Aðalvíkinni, en í þær ferðir fór venjulega heill dagur ef veðrið var gott. Ég bað prestshjónin á Stað að senda boð til mín yfir í Þverdal á meðan póst- urinn færi niður að Sæbóli. Ég var alveg ferðbúinn þegar boðin komu kvaddi fósturíoreldrana og fór með sendimanni prestsins yfir að Stað. Stuttu síðar kom Sumarliði póstur frá Sæbóli. Séra Magnús bætti við pósti frá sér og lögðum við síðan af stað til Hesteyrar og komum þangað kl. 8 um kvöldið. Pósturinn var þá kominn frá Látr- um og Jón læknir var búinn að afgreiða Hesteyrarpóstinn, en hann var póstafgreiðslumaöur á Hesteyri. Sumarliði gisti hjá Ketil- FAXI-198 ríði Veturliðadóttur, sem var ættuð úr Grunnavík og manni hennar Guðmundi Þeófílussyni. Ég bað þau einnig um gistingu því að ég þorði ekki að vera annarsstaðar en þar sem Sumarliöi póstur var til þess að missa ekki af honum. Um morguninn var farið snemma á fætur, hitað fyrir okkur kaffi og lögðum við á stað á báti yfir Jökul- firðina til Grunnavíkur kl. rúmlega 7 föstudaginn 17. desember. Við komum kl. rúmlega 9 til Grunna- víkur og fórum strax til póstaf- greiðslumannsins þar, sem var hinn velþekkti prestur séra Jón- mundur Halldórsson. Séra Jón- mundur var ekki búinn að afgreiða póstinn og átti sjálfur eftir að skrifa nokkur bréf. Á Stað biðum við í 6 klukkustundir. Okkur var gefið kaffi og brauð en þar fyrir utansást varla nokkur maður þar sem við biðum. Þegar klukkan var að verða 4 bankaði Sumarliöi á skrif- Jón Kristjánsson um tvitugt. stofuna hjá séra Jónmundi og sagðist ekki bíða lengur eftir póst- inum. Bregður þá séra Jónmund- ur við og segist vera búinn. Hann fylgdi okkur út á tröppumar, lítur upp í loftið og segir að hann sé að birta upp, en þá var bjart milli élja svo að stjörnumar sáust. Það voru norðvestan kafaldshryðjur, hvasst og skafrenningur. Við fórum niður í Sætún að sækja hestinn. Þar bjuggu gömul hjón og tóku þau fyrir að við færum lengra því aö það liti út fyrir að veðrið myndi versna og buðu þau okkur gist- ingu. Sumarliði tók ekki í mál að gista og var þá hesturinn leiddur út og lagður á hann hnakkurinn. Póstpokarnir voru bundnir í hnakkinn og síöan var lagtaf stað. Það var búið að skafa í skafla og átti hesturinn erfitt með að komast yfir þá. Sérstaklega gekk erfiðlega að komast upp á Bjamarnúpinn. Þá fékk Sumarliöi mér svipuna til þess að kasta á hestinn í dýpstu sköflunum. Þegar við komum upp á Núpinn urðum viö að hvíla hest- inn eftir eríiðið. Þá var komin stór- hríð og ég spurði Sumarliða hvort hann myndi rata yfir Núpinn i þessu veðri. Hann taldi engin vandkvæði á því þar sem hann hefði farið yfir Núpinn 19 sinnum og meira var ekki á þetta minnst enda var ekkert hægt að tala sam- an eftir að við vorum lagðir aftur á stað. Þess skal getið að við urðum varir við eina vörðu eftir að við komum upp á fjallið. Vegna veður- hæðarinnar var frekar snjólétt uppi á fjallinu. Við gengum hlé- megin við hestinn og þar af leið- andi höfum við hrakist undan veðrinu. Við höfum sennilegaver- ið búnir að ganga 2-3 klst. þegar halla fór dálítið undan fæti. Ég fór þá til Sumarliða og kalla í hann hvort við förum að fara niður af fjallinu og hélt hann það. Þettavar það síðasta, sem við töluðum saman, því að eftir smátíma hvarf Sumarliði og hesturinn niður um gat á snjóhengju. Ég hélt að þetta væri hengja í brekku, leggst niður á brúnina, sem var svellrennd og skríð á maganum fram á gatið og kalla hvort ég eigi að koma á eftir. Allt í einu er eins og sólargeisli lýsi upp sjóinn fyrir neðan og sé ég þá á augnabliki hvers kyns er að ég er á hengju fyrir utan fjallsbrúnina. Ef ég heföi ekki haft svipuna til þess að höggva mér spor og ýta mér til baka efast ég um að ég hefði komist frá gatinu. Ég tel það vera Guðlega ráðstöfun að ég fór ekki fram af líka, því að tungllaust var og þreifandi bylur. Rétt fyrir ofan brúnina voru 3 misstórir steinar og settist ég í hlé við þann stærsta þeirra til þess að jafna mig oghugsamittráð. Þávarðmérsvo kalt, þótt ég væri vel búinn, að ég var neyddur til þes að standa upp og halda áfram. Ég tók það ráð að stefna beint í vindinn frá fjallsbrún- inni og eftir að hafa gengið í þó nokkum tíma rakst ég á yörðu. Ég sá að það var vegvísir á henni og gekk ég í þá átt til þess að leita að næstu vörðu og tókst mér að finna hana með mikilli varfærni og að- gæslu. Ég kom að hrundri vörðu á brekkubrún og hélt að þar væri niðurgangur af fjallinu en þá var brattinn þar svo mikill að ég sá að það kom ekki til greina. Ég gekk því til baka frá brúninni og fann síðan 5 vörður uppi á fjallinu og
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Faxi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Faxi
https://timarit.is/publication/678

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.