Organistablaðið - 01.05.1969, Blaðsíða 14

Organistablaðið - 01.05.1969, Blaðsíða 14
Scm kennari var KarJ Straube alveg framúrskarandi. Þótt hann væri mjög strangur og gerði hinar mestu kröfur til nemenda sinna, var hann samt elskaður og virtur af öllum lærisveinahópnum. Hann var ekki síður frægur sem kennari en sem afbruða organleikari (virluos). Persónuleiki hans var töfrandi og eldlegur áhugi hans glæddi einnig áhuga í hjörtum nemendanna. Mér, sem hlotnaðist sú gæfa að vera nemandi hans um 6 ára skeið, líða aldrei úr minni tímarnir hjá Straube. En það var ekki ævinlega auðvelt að vera nemandi hans. Nemendur kvíða oft fyrir tímunum. Hann átti það til að tugta nemendurna þannig, að þeim fannst æði lítið til um sjálfa sig og orgelleik sinn á eftir. En hann viðurkenndi ævinlega það sem vel var gert og stappaði stálinu í þá, sem ístöðulitlir voru, ef þeir sýndu vilja í að komast áfram. Honum var eðlilegra að reka úr tímum gáfaða nemendur, sem trössuðu námið, heldur en treggáfaða en iðna nemendur. Eins og hann sí og æ gerði hinar meslu kröfur til sjálfs sín, þannig gerði hann og fyllstu kröfur um iðni og ástundun til nemenda sinna. Hann lét sér og mjög annt um alla veiferð lærisveinanna og hafði ævinlega hönd í bagga með að veita þeim stöður að afloknu námi, enda var oftast leitað til hans, ef einhvers staðar var laus staða. Hann var mjög glöggur á persónulega eiginleika hvers nemenda og gerði sér far um að vekja tií sjálfstæðrar íhugunar á lislinni. í tímunum lék hann oftast sjálf- ur. Honum var ekki nóg að leiðbeina með orðunum einum, en jafn- framt varaði hann eindregið við eftirlíkingum, það gat meira að segja fokið í hann, ef hann fann að nemandinn reyndi að líkja mjög eftir honum. En það var lærdómsríkt að hlusta á þennan snilling spila og sjá hversu auðvelt honum veittist að yfirstíga örug- leikana. Á orgelum eru venjulega minnst 3 hljómborð og fótspil, en o"t eru hljómborðin 4 eða jafnvel 5. Eitt var m. a. sérkennilegt við orgelleik Straubes, það, að hann hafði mjög tamið sér að leika á tvö hljómborð með einni og sömu hendi. Það var þá að heita mátti nýjung, en er nú alvanalegt. Hann var og mikill snillingur i því, sem kallað er að „registera", þ. e. að blanda hinum mörgum röddum orgelsins og velja þær. Slíkt er mjög í sjálfsvald sett hverjum oTgan- leikara, og er list út út af fyrir sig, sem mörgum hefur orðið að fótakefli. Annars er ómögulegt að lýsa orgelleik Straubes. Það var eins og eitthvert undur skeði í hvert sinn og hann settist á orgelbekk- 14 ORGANISTABLAÐIÐ

x

Organistablaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Organistablaðið
https://timarit.is/publication/787

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.