Morgunblaðið - 26.07.2012, Qupperneq 25

stendur maður oft við grafar-
bakkann og syrgir sjálfan sig –
til eru fræ og það allt saman. En
afi varð gamall. Þá spyr maður
frekar hvað er farsælt líf. Ég
naut þess að fá að læra í háskóla,
heimspeki, og það helsta sem ég
man úr því námi er gömul grísk
speki að farsælt líf, það er tæki-
færið að undirbúa sig vel fyrir
dauðann.
Afi fékk að vita að hann myndi
deyja. En hann var undirbúinn.
Hann rak smiðshöggið á eigin
ævisögu. Alla tíð átti hann erfitt
með ufsilon og í en hann skrifaði
loksins bókina sína. Hann fékk
tækifæri að taka saman ævi sína
í þann poka sem hann kunni
helst að meta, bókmenntir alvöru
lífs.
Valur Brynjar Antonsson.
Valur föðurbróðir minn fædd-
ist á Norðfirði, þröngum firði
umlyktum háum, tignarlegum
fjöllum. Neskaupstaður var fæð-
ingarstaður hans og þar ólst
hann upp hjá foreldrum sínum
og systkinum. Hann sem og
margir fleiri samtíðarmenn hans
voru miklir hugsjónamenn. Þetta
var tími mikillar baráttu fyrir
betri lífskjörum almennings.
Valur var mikill jafnaðarmaður
allt sitt líf, var með sterka rétt-
lætiskennd og hélt sínum skoð-
unum á því sem hann þar taldi
máli skipta til æviloka. Á ung-
lingsárunum stundaði hann nám
í skipasmíði hjá Dráttarbraut-
inni á Norðfirði. Á meðan á því
námi stóð var hann kostgangari
á heimili foreldra minna. Ég á
margar skemmtilegar minningar
frá þeim árum tengdar Val, hann
gaf mér ukulele og kenndi mér
að spila á þetta fjögurra strengja
hljóðfæri með strengjum úr katt-
argörnum, sem leiddi til þess að
á menntaskólaárum mínum varð
ég gjaldgengur í skólahljóm-
sveitina og vann fyrir mér með
því að spila á gítar á dansleikj-
um. Hvernig spil á kattargarnir
gat síðar leitt til þess að ég þén-
aði vel þó á óbeina vísu væri þar
af, segir mikið um framsýni Vals!
Valur átti fjölbreytta starfs-
ævi, hann starfaði sem skipa-
smiður, rak veitingaþjónustu að
Grænuborg á Neskaupstað og
einnig lærði hann húsasmíði. Á
miðjum aldri flytur hann ásamt
fjölskyldu til Svíþjóðar þar sem
hann hefur verið búsettur síðan.
Valur var enginn meðalmaður,
hann var glæsilegur ásýndum,
ævinlega flottur í tauinu eins og
sagt er, viðræðugóður, léttur í
lund, afar vel lesinn og vel að sér
í málefnum líðandi stundar.
Hann hafði listræna sýn á til-
veruna, var einnig stórflinkur
tómstundamálari, eins og ýmsir
fleiri í fjölskyldunni og músík-
alskur vel. Lengi vel skildu sjór
og lönd okkur að, en eftir heim-
komu mína tókum við upp þráð-
inn á ný, tileinkuðum okkur nýj-
ustu tæknina, Skypið, og áttum
síðan mörg góð og skemmtileg
samtöl um næstum hverja helgi
um árabil.
Valur var afskaplega fróður
og minnugur á liðna tíma, skráði
hann hjá sér minningar sínar frá
æskuárunum á Norðfirði svo og
hugrenningar sínar um foreldra
sína og afkomendur aðra. Eru
þessi merku skrif til í handriti
sem afkomendur og frændfólk
eiga eftir að lesa og njóta.
Sagt er að þegar maður deyr
er það eins og bókasafn brenni,
svo má segja með sanni um hann
frænda minn.
Ég á eftir að sakna skemmti-
legu samtala okkar í gegnum tíð-
ina og vináttu áratuga. Nú er síð-
asti Móhíkaninn úr föðurætt
minni horfinn yfir móðuna miklu.
Genginn er góður drengur og
gegn.
Far í friði frændi sæll, fylgi
þér allar góðar vættir.
Við Edda sendum eiginkonu
Vals, Huldu Hannesdóttur,
börnum þeirra og öðrum afkom-
endum innilegar samúðaróskir.
Sigurður Jónsson (Bonni).
MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 26. JÚLÍ 2012
✝ Sigurður PéturÞorleifsson
fæddist í Reykjavík
22.3. 1927. Hann
lést á Landspít-
alanum 19. júli
2012.
Hann var sonur
Þorleifs Þorleifs-
sonar, ljósmyndara
f. í Bjarnarhöfn,
Helgafellssveit,
Snæf. 11. júlí 1882,
d. 3. apríl 1941
og Elínar Sigurðardóttur frá
Bæ, Akranesi, f. á Innrahólmi
24. júní 1891, d. 4. mars 1985.
Systkini Sigurðar: Amalía Kar-
ólína Kristín Þorleifsdóttir
1911-1993. Þorleifur Þorleifsson
1917-1974. Oddur Hjaltalín Þor-
leifsson 1922-2002. Eyja Pálína
Þorleifsdóttir 1925-2003. Guð-
jón Þorleifsson 1928. Guð-
bjartur Hallbjörn Þorleifsson
1931. Kristín Þorleifsdóttir
1937. Samfeðra: Hjördís Þor-
leifsdóttir 1916-1976. Sigurður
kvæntist eftirlifandi eiginkonu
sinni, Valgerði Auði Elíasdóttur
27. mars 1948. Valgerður var
fædd í Reykjavík 24. júlí 1928.
Foreldrar hennar voru Elías
Sigurður stundaði fjölmörg
störf um ævina. Má þar telja
strætóbílstjóra, þungavinnu-
vélar og viðgerðir. Vann á
Keflavíkurvelli frá 1956 í nokk-
ur ár. Byggingu háspennulínu
frá Steingrímsstöð. Sjómennsku
stundaði hann sem matsveinn á
síldveiðum. Aðstoðarvélstjóri
var hann á Brúarfossi 1962-68.
Vann í Straumsvík við viðgerðir
véla og við hafnargerð 1967.
Hjá Heklu við bifvélavirkjun.
Loks sem kaupmaður í Ljós-
myndavöruversluninni Amatör
þar sem hann átti lengstan feril,
fyrst á Laugavegi 55 og síðar
82. Þar var m.a. rekin
framköllunarþjónusta. Árið
1979 byrjaði hann að gera upp
eyðibýlið Vallarhjáleigu í Gaul-
verjahreppi. Alla tíð var honum
hugleikið að gera við vélar og
smíða alls konar tæki og tól,
hvort sem það var að end-
ursmíða traktora eða smíða
hesthús sem átti að vera smátt
en endaði sem stærðar skemma
full af tækjum í Vallarhjáleigu
auk þess að rækta tré sem í dag
er orðinn mikill skógur. Hesta-
mennskan tók mikinn tíma þar
til Flórída tímabilið hófst. Frá
1999 bjó Sigurður að mestu á
veturna í Orlando en síðustu tvo
vetur leyfði heilsan ekki að
hann gæti farið þangað.
Útför Sigurðar fer fram frá
Hallgrímskirkju í dag, 26. júlí
2012 klukkan 15.
Högnason, f. á
Eystri-Sólheimum í
Mýrdal, V-Skaft.
20. október 1894, d.
11. nóvember 1936
og Steinunn Auð-
unsdóttir fædd í
Eystri-Dalbæ í
Kirkjubæjarhr. V-
Skaft. f. 24. mars
1902, d. 29. júní
1991. Börn Sig-
urðar og Valgerðar
eru: Þorleifur Sigurðsson,
kvæntur Brynju Dagbjarts-
dóttur og eiga þau fjögur börn,
Agnesi, Steinunni, Dagbjart og
Þorleif og eru barnabörnin tólf.
Hjalti Sigurðsson kvæntur Þór-
eyju Dögg Pálmadóttur og eiga
þau þrjú börn, Sigurð Pétur,
Þórhall og Kristin Bjarka og eru
barnabörnin þrjú. Margrét Sig-
urðardóttir gift Þórði Jónssyni
og eiga þau þrjú börn Svandísi
Sif, Þórdísi Völu og Þröst Inga
og eru barnabörnin þrjú. Sig-
urður kvæntur Guðrúnu Björk
Reykdal og eiga þau þrjá syni
Þórarin, Auðun og Alexander.
Einnig átti Sigurður börnin
Gísla Sigurð, sem er látinn, Sig-
rúnu Elsu og Jón Kristin.
Í dag kveðjum við föður minn,
Sigurð Pétur Þorleifsson.
Æviferillinn er orðin langur og
ýmislegt á dagana drifið. Á ung-
lingsárum sínum vann hann í svo-
kallaðri Bretavinnu og þar lærði
hann ensku, nokkuð sem átti eftir
nýtast vel síðar á ævinni.
Um það bil sem ég fæddist
starfaði hann sem sendill hjá Silla
og Valda. Síðar eignaðist hann
sinn eigin sendibíl, Packard fólks-
bíl sem hann byggði yfir. Hann
var einn af stofnendum Sendibíla-
stöðvarinnar. Á 60 ára afmæli
hennar var hann heiðraður sem
einn af stofnendunum. Síðan var
hann strætóbílstjóri í nokkur ár
og ók í nýjasta hverfi borgarinnar
sem þá var Kleppsholtið. Flesta
farþegana þekkti hann með nafni
og ef þeir voru ekki komnir á rétt-
um tíma átti hann það til að gefa
smá flaut. Næst fór hann að vinna
á veghefli hjá Vegagerðinni og
heflaði stanslaust Hellisheiðina
og Keflavíkurveginn sem þá voru
holóttir malarvegir eða vegaslóð-
ar eins og við myndum kalla þá í
dag. Þetta var árið 1957.
Því næst fór hann í nútíma
vegalagningu og réð sig til vinnu á
Keflavíkurvelli við að malbika
flugbrautir og vegi. Ameríski her-
inn sendi nokkra Íslendinga, þ.á
m. pabba, til Bandaríkjanna að
læra á stórar þungavinnuvélar.
Kom hann m.a. með prófskírteini
upp á það að mega rífa upp
stærstu gerð af trjárótum með
stærstu gerð af Caterpillar jarð-
ýtum.
Enn söðlar hann um og fer á
sjóinn. Réð sig á Brúarfoss sem
vélamaður. Fórum við krakkarnir
og mamma nokkrar ferðir með
honum til fjarlægra landa, sem
var mikið ævintýri í þá daga. Eftir
að hafa unnið við allar þessar
stórvirku vélar fór hann að vinna
hjá Heklu 1969 við að gera við litl-
ar Volkswagen bjöllur.
Þegar Lilli bróðir pabba deyr
1974, tekur pabbi við Amatör,
ljósmyndavöruverslun sem afi
Þorleifur stofnaði 1925. Fljótlega
keypti hann vélar til landsins sem
framkölluðu myndir á klukkutíma
og var hann einn af þeim fyrstu til
að innleiða þá tækni hér.
Um þetta leyti fékk pabbi
áhuga á hestamennsku og hellti
sér í það á fullum krafti eins og
ávallt þegar hann tók sér eitthvað
nýtt fyrir hendur.
Árið 1977 gekk hann í Frímúr-
araregluna og gegndi hann þar
trúnaðarstörfum um tíma.
Árið 1979 datt pabbi hreinlega
um eyðibýlið Vallarhjáleigu og
hóf ásamt fjölskyldunni mikla
uppbyggingu. Þarna naut hann
sín til fullnustu. Hóf trjárækt á
landi þar sem áður var talið ill-
ræktanlegt og er nú þar mikill
skógur. Ásamt skógræktinni
byrjuðum við feðgar að byggja
upp allan húsakost á jörðinni og
vorum við ötulir við það. Einnig
sinnti hann sínu gamla áhugamáli
sem voru vélar og gerði hann upp
nokkra gamla traktora.
Enn tók nýtt tímabil við, sem
var Flórida. Þar keyptum við
saman raðhúsaíbúð í Ventura
hverfinu i Orlando 1999. Þarna
voru pabbi og mamma í mörg ár
og nutu lífsins meðan heilsa hans
leyfði. En heilsu hans hrakaði
nokkuð hratt síðustu árin og gat
hann ekki notið Flórida síðustu
tvö ár ævi sinnar. Hann kvaddi
þennan heim 19. júlí sl. 85 ára,
sáttur við lífshlaup sitt sem var
fjölbreytt alla tíð.
Þorleifur Sigurðsson.
Eftir samfelldan og nánast ein-
stakan góðviðriskafla í íslensku
veðurfari, eru veðrabrigði í lofti.
Skýin hrannast upp. Það dregur
fyrir sólu. Þrátt fyrir það brjótast
einstaka sólstafir í gegnum
þykknið og varpa birtu þangað
þar sem veikburða líkami, sem
eitt sinn var þó sterkur og kraft-
mikill, heyr sitt hinsta stríð.
Sigurður Pétur Þorleifsson
þraukar enn eins og oft áður. Þeg-
ar allar dyr virðast lokaðar,
leynist einhvers staðar ótrúlegt
baráttuþrek sem fleytir honum
yfir ótrúlega erfiða hjalla. En að
lokum, hvað sem allri þrjósku líð-
ur, finnur hann friðinn sem hann
að lokum þráði, saddur lífdaga en
sáttur við allt og alla.
Það er erfitt að lýsa þessum
manni. Í senn svo stór en samt
svo smár. Svo sterkur en samt svo
viðkvæmur. Strangur, jafnvel
hrjúfur með sínar blíðu hliðar. Í
senn svo blátt áfram, barn síns
tíma, en samt svo flókinn per-
sónuleiki. Vinur vina sinna. Völ-
undur í höndum, hörkuduglegur
og vinnuharkan orðlögð. Ég hef
oft reynt að setja mig í einhver
spor til að reyna að skilja hann.
En það er ekki einfalt. Hann er að
komast til vits og ára á einhverj-
um mestu umbrotaárum í sögu
landsins. Helstu mótunarárin ber
upp á stríðsárin með öllum þeim
umbyltingum í menningu, lífsstíl
og afstöðu til lífsins almennt sem
þeim árum fylgdi.
Fyrstu kynnin einkenndust
kannski af óttablandinni virðingu,
en voru engu að síður sterk og eft-
irminnileg. Viðvaranir voru
margar, enda ráðist á garðinn þar
sem hann var hæstur. Að gera sér
dælt við einkadótturina. Jafnvel
var reynt að forða því að við hitt-
umst þá, en allt í einu stóðu stríðs-
herrarnir frammi fyrir hvor öðr-
um. Strákpjakkur að norðan var
að stela gerseminni. Hringferð
um landið sem alla jafna hefði átt
að taka viku á þeim tíma, var tek-
in á 2-3 dögum og pjakkurinn tek-
inn í landhelgi. Allir sem vilja vita,
vita að ásetningurinn var ekkert
endilega að grípa pjakkinn glóð-
volgan í landhelgi, heldur lágu
aðrar hvatir að baki sprettinum á
þjóðvegi 1. Þær þekkti pjakkur-
inn ekki þá.
Hvað um það, landhelgisbrot
engu að síður! En fyrstu kynni
voru góð, langdregin að vísu og
einkenndust af mikilli orðgnótt
um ágæti ættarinnar og hestak-
lappi sem svo var nefnt. Þau ein-
kenndust strax eins og alltaf af
virðingu á báða bóga. Þolinmæði
þrautir vinnur allar. Það hefur
sannast á mér og tengdapabba.
Þó stundum hafi kastast í kekki,
náðum við alltaf sáttum.
Hann var hamhleypa til verka.
Allt sem hann tók sér fyrir hend-
ur var gert af ástríðu og ákafa,
bikarinn tæmdur í botn. Hann var
oft stórhuga og bjartsýnn þegar
sá gállinn var á honum og fékk, að
mörgum fannst, fáránlegar hug-
myndir, en tókst yfirleitt að fá
fjölskylduna í lið með sér að
hrinda þeim í framkvæmd. Oftar
en ekki, að vísu oft með ótrúlegri
vinnu, lukkaðist framkvæmdin.
Og fjölskyldan, ekki síst eiginkon-
an, stóð ávallt þétt að baki honum,
gegnum súrt og sætt, þykkt og
þunnt.
Löngu, ströngu og oft á tíðum
ævintýralegu lífshlaupi er lokið.
Við sem eftir sitjum ornum okkur
við minningar um góðan dreng.
Þórður Jónsson.
Elskulegur afi minn er dáinn.
Ég var svo heppin að fá að eyða
með honum árum sem eflaust
voru bestu ár hans og ömmu. Þau
fengu Vallarhjáleigu þegar ég var
eins árs. Ég var með þeim nánast
hverja einustu helgi þegar var ég
lítil og þegar allt var svo frum-
stætt. Ég fylgdist með í öllum
framkvæmdum í Vallarhjáleigu
þegar mest gekk á og stórar að-
gerðir á döfinni. Fórum við afi í
Sanitas á föstudögum og keyptum
goskassa, pepsi og mix svo enginn
yrði þyrstur.
Það var líka ýmislegt brallað í
sveitinni og oftar en ekki var Þor-
leifur litli frændi minn með líka,
við drullumölluðum, byggðum
kofa og ýmislegt. Þau opnuðu
Amatör á Laugavegi 82 þegar ég
var þriggja ára og þar kom ég
mikið og oft og fór í hinar ýmsu
útréttingar með afa fyrir búðina.
Þegar ég var orðin aðeins eldri
fékk ég stundum að vinna þar og
það þótti mér ekki leiðinlegt. Ég
bakaði líka oft jólaköku eða
marmaraköku og færði afa. Ég
æfði sund í Sundhöllinni og fór yf-
irleitt snemma af stað á æfingar
og kom við hjá afa og ömmu í búð-
inni.
Það voru forréttindi að fá að
vera svona mikið með þeim og
margar af mínum bestu æsku-
minningum eru frá þessum tíma.
Fyrir það þakka ég.
Hvíl í friði elsku afi minn.
Svandís Sif Þórðardóttir.
Mig langar að minnast Sigga
föðurbróður míns með örfáum
orðum og blessa minningu hans.
Foreldrar mínir eiga mörg
systkini og í æsku var mikið um
heimsóknir milli systkinanna.
Man ég eftir heimsóknum til
Sigga og Völlu á heimili þeirra og
í búðina sem þau ráku á Lauga-
veginum.
En eftir að ég varð fullorðin
minnkuðu tengslin og hver um sig
komin með fjölskyldu. Ég var svo
heppinn að fá að tengjast Sigga
og Völlu fyrir nokkrum árum þeg-
ar við áttum íbúðir á sama stað í
Venturahverfinu í Orlando. Alltaf
þegar við fórum út þá var eitt af
því fyrsta sem gert var, það var að
heilsa upp á þau. Það var yndis-
legt að fá að kynnast þeim og
gestrisni þeirra.
Þegar við svo seldum íbúðina
var Siggi fljótur að segja „Signý
mín, þú veist þú getur alltaf kom-
ið til okkar ef þú vilt koma til Or-
lando“. Ég fékk tvisvar tækifæri
til að vera hjá þeim og þá ásamt
foreldrum mínum, nutum við
gestrisni þeirra. Ég kom alltaf
heim frá þeim full eldmóði að ég
skyldi verða eins dugleg og góð
húsmóðir og Valla „frænka“ sem
er einstök að hugsa vel um sitt
heimili og sína nánustu. Vil ég
þakka fyrir góð kynni sem eru
dýrmæt í banka minninga. Siggi
var orðinn slappur síðustu ár.
Undarfarið hef beðið ég algóðan
Jesú að vaka yfir honum og taka
hann inn í himininn sinn þegar að
hans stundu kæmi.
Í Biblíunni stendur:
Sólin verður ekki framar ljós þitt um
daga og tunglið ekki birta þín um nætur
heldur verður Drottinn þér eilíft ljós og
Guð þinn verður þér dýrðarljómi.
Sól þín gengur aldrei til viðar og tungl
þitt minnkar ekki framar því að Drottinn
verður þér eilíft ljós og sorgardagar þín-
ir á enda.
(Jesaja 60:9)
Drottinn blessi minningu
Sigga frænda.
Signý Guðbjartsdóttir.
Kær vinur Sigurður Þorleifs-
son kaupmaður er látinn. Fyrstu
kynni okkar bar að í barnaskóla
Miðbæjar við tjörnina í Reykja-
vík 1938. Báðir söfnuðum við frí-
merkjum, skipamyndum og
Kaaber kaffipoka litmyndum frá
Ólympíuleikunum í Berlín 1936.
Söfnunar- og skiptimyndakynni
okkar Sigurðar héldust fram að
hernámi Íslands 1941. Fjöl-
breytni erlendra frímerkja stór-
fækkaði á hernámsárunum og
allt umhverfi unglinga á okkar
aldri umturnaðist. Svo mikið bar
fyrir augu og eyru hernámsárin
að gömul gildi hurfu á skömmum
tíma. Iðnnám og mikil vinna tók
við.
Áratugir líða þar til við Sig-
urður hittumst að nýju báðir
giftir og margra barna feður. Ég
átti erindi á bílaverkstæði Heklu,
þar er Sigurður verkstjóri og
sérhæfður í öllu sem viðkom
Volkswagen. Þetta voru ánægju-
leg endurkynni og enduðu með
því að minn bíll er skilinn eftir og
ég orðinn eigandi að Ford Tau-
nus.
Sigurður Þorleifsson var
prúðmenni og félagi Frímúra-
reglunnar á Íslandi. Hann var
ávallt yfirvegaður og úthalds-
góður í öllu sem hann tók sér fyr-
ir hendur. Má m.a. nefna ljós-
myndavöruverslunina Amatör
við Laugaveg. Hesthús reisti
hann í hesthúsabyggð í úthverfi
borgarmarkanna. Hjónin festa
sér kaup á bújörð í Árnessýslu,
nefnd Vallarhjáleiga og hefja vísi
að trjárækt og stofn af fiðurfé.
Þegar þetta hefur verið lagt
að baki þá heilla Bandaríki N.A.
Sigurður og Valgerði Elíasdótt-
ur, konu hans. Þau festa sér íbúð
í Orlandó og dvöldu þar langtím-
um saman og heimsóttu Hawaii.
Sigurður og Valgerður festa
kaup á íbúðarhæð í sama húsi og
við hjónin við Egilsgötu í
Reykjavík. Gagnkvæm virðing
og tillitssemi hefur ríkt milli
beggja fjölskyldna frá upphafi.
Þegar við hjónin kveðjum Sigurð
hinstu kveðju í dag viljum við
þakka eiginkonu Sigurðar, Val-
gerði, sem syrgir góðan eigin-
mann, fyrir eljusemi hennar fyr-
ir blómarækt til fegrunar fyrir
húseignina á Egilsgötu. Ekki í
eitt einasta skipti í áratug kom
upp ágreiningur á milli fjöl-
skyldna okkar. Alltaf ríkti góð
samvinna um framkvæmdir og
viðhald sameignarinnar.
Við hjónin og börn okkar vott-
um þér kæra Valgerður og þín-
um börnum og fjölskyldum
þeirra okkar dýpstu samúð. Við
óskum Sigurði velfarnaðar á
þeim leiðum sem framundan eru.
Anna Guðný Ármannsdóttir
og Hermann Bridde.
Sigurður Pétur
Þorleifsson
Sendum
frítt
hvert á land sem
er
Helluhrauni 12 • Hafnarfjörður • 544 5100 • www.granithusid.is
Pantanir í síma 562 0200
Á fallegum og notalegum
stað á 5. hæð Perlunnar.
Næg bílastæði
ERFIDRYKKJUR