Morgunblaðið - 26.07.2012, Blaðsíða 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 26. JÚLÍ 2012
Raðauglýsingar 569 1100
Félagsstarf eldri borgara


     
 


          
    
 
 ! 
!
" #   



  
 $

! "  %& ' !
) )
& '
! "  *& '
 +

  
     ),
 %& 
 ' !
  %
-
! "   
!

   *
 

  . "& '  )   /

 
0
12(

  3" ) "& #/
) +  & 
 
 & .
#/ )
' .
 
   " 
 
"  

     ! 

!
" !) /
  
4  
 *(* ) 555 ) 


! "

#  62 
"+"
 ) ' !
)
)
7  
!
"# "
 
 




✝ Jens Jónssonfæddist í
Reykjavík 29.
september 1927.
Hann lést á Land-
spítalanum í Foss-
vogi 10. júlí 2012.
Foreldrar hans
voru hjónin Guð-
björg Þorsteins-
dóttir húsmóðir og
verkakona f. 9.11.
1886 á Hrafntóft-
um í Rangárvallasýslu d. 7.7.
1979 og Jón Friðriksson bóndi
og síðar verkamaður f. 19.7.
1873 á Uxahrygg í Rang-
árvallasýslu d. 6.12. 1939.
Systur Jens: Friðsemd f. 1915,
d. 1931, Ingigerður f. 1917, d.
2001 og Þóra Aðalheiður f.
1923.
Jens kvæntist eftirlifandi
eiginkonu sinni, Margréti
Óskarsdóttur, þann 31.12.
1953. Foreldrar hennar voru
hjónin Þórdís Guðmundsdóttir
húsmóðir f. 2.12. 1905 í
Reykjavík, d. 14.11. 1972 og
Óskar Ágúst Sigurgeirsson
skipstjóri f. 19.8. 1902 í
Reykjavík, d. 22.2. 1978. Börn
Jens og Margrétar eru: 1) Sig-
urgeir Már læknir f. 1953,
eiginkona hans er Helga Þor-
bergsdóttir hjúkrunar-
fræðingur f. 1959. Börn þeirra
eru: Þorbergur Atli lífeinda-
fræðingur f. 1983, kvæntur
Margrét f. 1995 og Jens Ingv-
ar f. 1998.
Jens ólst upp hjá foreldrum
sínum og systrum á Ljós-
vallagötu 30 í Reykjavík en
dvaldi mörg sumur í sveit m.a.
á Hrafntóftum í Rang-
árvallasýslu með móður sinni
sem var fædd þar og uppalin.
Hann lærði málaraiðn hjá
Jökli Péturssyni í Reykjavík á
árunum 1944-1948. Jens lauk
prófi frá Iðnskólanum í
Reykjavík 1948 og sveinsprófi
sama ár. Hann fór til Kaup-
mannahafnar í eitt ár til fram-
haldsnáms í iðninni. Árið 1955
varð hann málarameistari og
starfaði fram yfir sjötugt við
húsamálun. Hann átti sæti í
stjórnum Málarasveinafélags-
og Málarameistarafélags
Reykjavíkur um árabil.
Garðar sonur hans lærði
málaraiðn hjá föður sínum og
unnu þeir saman í mörg ár.
Jens og Margrét bjuggu
fyrstu hjúskaparárin að
Hörpugötu 8 með foreldrum
hennar. Árið 1963 byggðu þau
sér hús við Safamýri 95 og
bjuggu þar upp frá því. For-
eldrar Margrétar byggðu
sumarhús við Álftavatn í
Grímsnesi í upphafi síðari
heimsstyrjaldar og hefur það
verið mikill sælureitur fjöl-
skyldunnar í gegnum árin.
Hann var mikill fjöl-
skyldumaður og naut þess að
vera með börnum sínum,
barnabörnum og barna-
barnabörnum.
Útför Jens fór fram í kyrr-
þey, frá Fossvogskapellu, mið-
vikudaginn 18. júlí 2012.
Svanlaugu Árna-
dóttur nema f.
1981 og eiga þau
synina Skarphéðin
Árna f. 2005 og
Brynjólf Má f.
2010. Margrét
Lilja nemi f. 1987,
sambýlismaður
hennar er Jóhann
Fannar Guð-
jónsson nemi f.
1982, sonur þeirra
er Sigurgeir Máni f. 2010, fyr-
ir á Jóhann Fannar dótturina
Lilju Dögg f. 2004. Ingveldur
Anna nemi f. 1992. Dóttir
Helgu og uppeldisdóttir Sig-
urgeirs er Harpa Elín fram-
kvæmdastjóri f. 1980, sam-
býlismaður hennar er Pablo
Cárcamo Maldonado verk-
fræðingur f. 1986. 2) Garðar
Þór málarameistari f. 1956,
sambýliskona Bergþóra Ing-
ólfsdóttir f. 1962, þau slitu
samvistir. Börn þeirra eru
Kormákur sálfræðingur f.
1983, sambýliskona hans er
Bergþóra Eyjólfsdóttir hjúkr-
unarfræðingur f. 1976, dóttir
hennar er Agneta f. 2002. Ið-
unn nemi f. 1989, unnusti
hennar er Benóný Harðarson
nemi f. 1988. 3) Þórdís Lilja
lífeindafræðingur f. 1965, eig-
inmaður hennar er Gísli
Gunnlaugsson tæknifræðingur
f. 1954. Börn þeirra eru Lára
Milt bros, hógværð, traust,
yfirveguð rósemd og hlý nær-
vera einkenndu tengdaföður
minn, Jens Jónsson. Hann stóð
ungur á eigin fótum, var glögg-
ur að greina kjarna frá hismi
og á sinn látlausa hátt var
hann fastur fyrir ef þörf krafði.
Það var stutt í kankvísan húm-
or og Jenni lét dægurþras ekki
slá sig út af laginu. Þessir eig-
inleikar, ásamt svo mörgum
öðrum mannkostum sem hann
var gæddur, gerðu það að
verkum að auðvelt var að lað-
ast að honum. Þessa nutum við
fjölskyldan í ríkum mæli, erum
þakklát fyrir og ornum okkur
við minningarnar.
Það eru margar ljúfar
myndir sem koma upp í hug-
ann. Heimsóknir til Möggu og
Jenna á fallega heimilið við
Safamýri, samvera í sælureit-
num við Álftavatn og svo gleði-
legar heimsóknir þeirra til
okkar, sem lengi höfum búið á
landsbyggðinni. Börnin okkar
og síðar þeirra börn sóttu í fé-
lagsskap afa síns og alltaf var
glatt á hjalla. Það var farið í
fótbolta, spilað á spil, leystar
krossgátur og afi hafði lag á að
skemmta, fræða og örva
þroska í hvaða leik sem var.
Það er ekki í anda tengdaföður
míns að fara hér með langan
lofsöng sem þó væri vissulega
hægt.
Hamingjusöm samvera
tengdaforeldra minna spannar
rúm sextíu ár og við leiðarlok
er missir Margrétar tengda-
móður minnar mikill.
Elsku Magga mín, nú er það
okkar sem eftir stöndum að
ganga þétt saman, áfram veg-
inn.
Ég þakka tengdaföður mín-
um hjartanlega fyrir samfylgd-
ina.
Helga Þorbergsdóttir.
„Við afi borðum kartöflur og
fitu!“ Atli bróðir horfir aðdá-
unaraugum á afa sem situr við
enda borðstofuborðsins í Safa-
mýrinni, tekur utan af kartöflu
og brosir út í annað. Afi er í
minningunni, eins og hann var
alltaf, góður, hlýr, traustur og
glæsilegur. Ég var í raun aldr-
ei alveg sannfærð um það að
hann og amma hefðu ekki sest
að í Safamýrinni eftir stjörnum
prýddan feril í Hollywood.
Þegar gömul albúm voru tekin
fram og skoðuð, um leið og við
gæddum okkur á hvítum og
rauðum brjóstsykri úr krúsinni
í eldhúsinu, styrktist þessi
grunur minn. Glæsilegra par
var ekki hægt að hugsa sér,
hvort sem þau sátu fyrir á
sundlaugarbakka á Mallorca
eða umvafin birkikjarri á Þing-
völlum.
Það var alltaf svo gott að
koma í Safamýrina. Eitt það
allra besta var að koma sér
fyrir við eldhúsborðið þar sem
afi sat og horfði á enska bolt-
ann. Harðfiskur með smjöri á
borðinu, hitinn frá ofninum bjó
til netta Miðjarðarhafs-
stemmningu. Orkan sem kom
frá afa var svo góð; ró og yf-
irvegun í bland við yndislegan
húmor. Milli leikja var svo
gripið í krossgátur. Afi var fyr-
ir mér einn helsti krossgátu-
snillingur landsins. Hann, hóg-
værðin uppmáluð, vildi nú ekki
gangast við því en það var töfr-
um líkast hvernig fyrir tilstilli
afa auðir reitirnir fylltust af
orðum og merkingu. Afi var
svo alltaf á fyrsta bekk á tísku-
sýningunum sem við amma
skipulögðum reglulega. Ekki
var hægt að hugsa sér betri og
stuðningsríkari áhorfanda.
Elsku afi, takk fyrir allar
okkar stundir saman. Þær eru
margar og góðar minningarnar
sem þú gafst okkur, minningar
sem munu ávallt fylgja okkur
og halda áfram að styrkja í
gegnum lífið.
Harpa Elín Haraldsdóttir.
Nú er hann elsku afi minn
dáinn. Ég er svo þakklátur fyr-
ir að hafa kynnst honum svona
vel. Ég á svo margar góðar
minningar um afa og ömmu í
Safamýri. Þegar ég var strák-
ur hlakkaði ég alltaf svo til
þegar afi og amma komu í
heimsókn og þegar ég var
spurður hvers vegna ég væri
að fara í bæinn stóð ekki á
svari hjá þeim stutta: „Leika
við afa,“ svaraði ég undantekn-
ingalaust.
Ég man svo vel þegar við
stilltum vekjaraklukkuna um
helgar til þess að vakna og
horfa á barnaefnið. Þegar það
kláraðist hrærðum við skyr í
eldhúsinu hjá ömmu, áður en
haldið var út í garð að spila
fótbolta meðan aðrir fjöl-
skyldumeðlimir eyddu degin-
um í Kringlunni eða öðrum
leiðinlegum verslunum. Við
kvöldverðarborðið átti ég fast
sæti við hliðina á afa og ég
lýsti því stoltur yfir að við afi
borðuðum líka fituna af kjöt-
inu.
Öll menntaskólaárin mín bjó
ég í kjallaranum hjá afa og
ömmu. Það er tími sem ég met
mjög mikils. Þau voru ófá
kvöldin sem við sátum í eld-
húsinu og horfðum á fótbolta
eftir að hafa borðað góða mat-
inn hennar ömmu. Ég fékk
einnig að kynnast vinnunni
hans og við máluðum saman
nokkur sumur. Hann brýndi
alltaf fyrir mér að fara varlega
þegar við vorum að príla í stig-
um og pöllum. „Haltu þér fast í
pensilinn,“ bætti hann við í
léttum dúr. Elsku afi, ég trúi
því að þú sért kominn á góðan
stað og ég mun alltaf geyma
með mér allt það góða sem ég
lærði af þér.
Þorbergur Atli
Sigurgeirsson.
Elsku afi minn, nú þegar þú
ert búinn að kveðja okkur
koma svo ótalmargar minning-
ar upp í hugann. Allar heim-
sóknirnar til ykkar ömmu eru
mér ómetanlegar og ég er svo
þakklát fyrir þær stundir sem
við áttum saman. Alltaf þegar
ég kom í heimsókn í Safamýr-
ina til ykkar ömmu komstu til
dyra með þitt hlýja bros, tókst
í höndina á mér og kysstir á
kinnina. Þú varst alltaf svo
góður við litla Sigurgeir Mána
og Lilju og þú hafðir einstakt
lag á því að ná til þeirra með
þínu rólega fasi.
Elsku afi minn, krossgátur
voru í miklu uppáhaldi hjá þér
og ég gleymi aldrei þeim
stundum sem við eyddum sam-
an í gamla daga og réðum
krossgátur. Þú varst oft búinn
að taka frá þær krossgátur
sem þú taldir að byrjandi eins
og ég í krossgátugerð réði við
og geymdir handa mér. Þetta
lýsir þér svo vel því þú hugs-
aðir alltaf svo vel um þína. Þol-
inmæðin þín var ótakmörkuð
og svo margt sem þú kenndir
mér.
Elsku afi minn, ég get ekki
lýst með orðum hversu mikið
ég sakna þín en í söknuðinum
verða minningarnar enn skýr-
ari og dýrmætari og þeim mun
ég aldrei gleyma. Elsku afi
minn, takk fyrir allt.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum.)
Margrét Lilja
Sigurgeirsdóttir.
Elsku Jenni afi minn. Þegar
ég hugsa til þín á kveðjustund
koma svo margar góðar minn-
ingar upp í hugann. Samvera
með þér og ömmu í Safamýri, í
sumarbústaðnum og heima hjá
okkur í Víkinni. Mér finnst
þessi sálmur segja svo margt
sem lýsir því hvernig þú varst.
Þú, Guð, sem stýrir stjarna her
og stjórnar veröldinni,
í straumi lífsins stýr þú mér
með sterkri hendi þinni.
Stýr mínu hjarta’ að hugsa gott
og hyggja’ að vilja þínum,
og má þú hvern þann blett á brott,
er býr í huga mínum.
Stýr minni tungu’ að tala gott
og tignar þinnar minnast,
lát aldrei baktal, agg né spott
í orðum mínum finnast.5
Stýr minni hönd að gjöra gott,
að gleði’ ég öðrum veiti,
svo breytni mín þess beri vott,
að barn þitt gott ég heiti.
Stýr mínum fæti’ á friðar veg,
svo fótspor þín ég reki
og sátt og eining semji ég,
en sundrung aldrei veki.
Stýr mínum hag til heilla mér
og hjálpar öðrum mönnum,
en helzt og fremst til heiðurs þér,
í heilagleika sönnum.
Stýr mínu fari heilu heim
í höfn á friðarlandi,
þar mig í þinni gæzlu geym,
ó, Guð minn allsvaldandi.
(Valdimar Briem.)
Elsku afi minn takk fyrir
allt.
Ingveldur Anna
Sigurgeirsdóttir.
Jens
Jónsson
Það eru ekki svo margar
manneskjur sem maður hittir á
lífsleiðinni sem maður tengist
órjúfandi böndum. Þó að ég hafi
ekki haft mikið af Laugu að segja
í langan tíma var hún svo mikill
partur ef bernsku minni og æsku
að mér finnst hún hafa verið með
mér alltaf. Sem betur fer náði ég
að heilsa upp á hana í vor þegar
hún hélt upp á áttræðisafmælið
sitt. Þetta var í síðasta skipti sem
ég sá hana og mér þótti hún hafa
minnkað aðeins en annars ekkert
breyst, og hún varð svo glöð að
sjá mig.
Þegar ég var barn bjuggum við
í blokk í Bólstaðarhlíðinni, við á
fyrstu hæð til hægri, pabbi,
mamma og við systurnar fjórar.
Á hæðinni fyrir ofan bjuggu Guð-
laug og Steinar og dætur þeirra
fimm. Að mörgu leyti voru þetta
afskaplega ólíkar fjölskyldur, for-
eldrar mínir lítið og fíngert fólk,
pen og prúð, en Guðlaug og Stein-
ar (sem lést fyrir nokkrum árum)
stór og mikil. Hann svo glæsileg-
ur og hún eins og vingjarnleg út-
gáfa af tröllskessu. Hávaxin með
stórar tennur og „frekjuskarð“
og djúpa og mikla rödd. Sjálfri
fannst mér ég oft passa betur inn
á efri hæðinni, þar sem mikið var
um háværar umræður og læti og
jafnvel rifrildi og ekkert verið að
skafa utan af því eða vanda orða-
valið um of.
Ég vandi snemma komur mín-
ar upp, ekki minnst til að heim-
sækja Laugu. Hún bjó til allt
öðruvísi mat en mamma mín, al-
vöru íslenskan sveitamat í stórum
pottum og hún tók slátur og bjó
til kæfu og allt þótti mér þetta
ákaflega spennandi. Ég man einu
sinn að hún var að elda og sagðist
vera að gera kartöflumús. Mér
þótti þetta magnað og var forvitin
og vildi sjá músina. Lauga lyfti
mér upp og leyfði mér að kíkja í
pottinn og þar var bara venjuleg
kartöflustappa! Það var létt spæl-
andi – en heima hjá mér var sem
sagt ekki einu sinni talað sama
tungumál og á efri hæðinni. Ég
var ekki gömul þegar ég stóð á
því fastara en fótunum að það héti
sko mesingur en ekki mysingur,
hún Lauga segir það og þá er það
rétt!
Ég gæti sagt ótal sögur af
kynnum mínum við fjölskylduna
uppi, en það er óþarfi. Kjarni
málsins er að Guðlaug Pálsdóttir
var óvenjuleg og stór og hlý
manneskja, stórbrotin og stund-
um hrjúf, en svo mikið falleg inn-
an í og óbifandi í ró sinni og trú á
lífið. Svo var hún oftast í góðu
skapi og svo fyndin og skemmti-
leg.
Lauga vann um tíma við hrein-
gerningar við Æfingaskóla Kenn-
araháskólans, þar sem mamma
mín kenndi. Þar var einhverju
sinni haldinn fundur og Lauga
steig í pontu. Mamma var svo
hrifin, hún sagði að af öllum þeim
sem eitthvað hefðu sagt á fund-
inum, fínum kennurum og
sprenglærðu fólki, hefði Lauga
verið afgerandi best talandi og
skörulegust af öllum. Já, hún
hafði munninn fyrir meðan nefið
og var ekkert að pakka því pent
inn – dásamlega vel og skemmti-
lega máli farin.
Elsku systur, Magga, Steinka,
Guðlaug
Pálsdóttir
✝ Guðlaug Páls-dóttir fæddist á
Hauksstöðum í
Vopnafirði 27. apríl
1932 en fluttist
hálfsmánaðar-
gömul að Refsstað í
sömu sveit. Hún
lést þann 11. júlí
síðastliðinn á Heil-
brigðisstofnun
Austurlands.
Jarðarför Guð-
laugar var gerð frá Fossvogs-
kirkju mánudaginn 23. júlí 2012.
Helen, Svanhildur
og Svava, eigin-
menn, kærastar,
börn og barnabörn.
Ég ber ykkur öllum
bestu kveðjur frá
systrum mínum og
foreldrum, við sam-
hryggjumst ykkur
öllum. Ég þakka
fyrir að hafa kynnst
Laugu og henni fyr-
ir að vera þessi hlýi
og skemmtilegi partur af mínu
barnalífi. Blessuð sé minning
hennar.
Sigríður Ólöf Eyþórsdóttir.
Svövumamma var sú mamma
vinkvenna minna sem ég kynntist
hvað nánast og best. Þegar ég
hugsa til baka eru það minninga-
brotin sem ég geymi og þykir
vænt um og langar til að rifja
nokkur upp í þessum skrifuðu
orðum.
Hjá Svövumömmu heyrði ég
fyrst neikvæð orð eða skamm-
aryrði notuð sem gæluyrði eða til
þess að tjá umhyggju. Þegar við
Svava skottuðumst inn í Bóló66,
tók hún oft á móti okkur brosandi
um leið og hún sagði kannski með
glettnislegum en umfram allt
blíðum tón: „Koma litlu hálfvit-
arnir!“ Örstuttu síðar kom heim-
iliskanínan Gráni, sem virtist
halda að hann væri heimilishund-
ur eða í það minnsta heimiliskött-
ur, skoppandi innan úr stofu og
með sinni blíðustu röddu kjassaði
Svövumamma hann með því að
segja honum að hann væri helvít-
is hálfviti! Svipað var með naggr-
ísinn hennar Svövu. Honum var
blótað með ást og umhyggju og
enginn var eins snar í snúningum
og Svövumamma til þess að ná í
grænmeti eða gras þegar hann lét
í sér heyra. Enda var naggrísinn
farinn að þekkja fótatakið hennar
og tísti (lesist skrækti) eftir mat
þegar hann heyrði hana ganga
framhjá.
Svövumamma var ein sú dug-
legasta sem ég hef þekkt að
breyta til inni hjá sér. Hillusam-
stæðan og blái hornsófinn skipt-
ust til dæmis á veggjum reglu-
lega og húsgögn ásamt
smáhlutum komu og fóru. Alltaf
spennandi og skemmtilegt að
koma og sjá hvað hefði breyst.
Hið árlega bollukaffi er mér
minnisstætt þegar ég fékk að
koma með á meðan fjölskyldan
var enn með minna sniði. Þar
voru systurnar mættar með fjöl-
skyldum og var mikið talað og
hlegið. Allir höfðu eitthvað að
segja og ef einhver komst ekki al-
mennilega að, þá var rómurinn
bara hækkaður! Með skemmti-
legri (háværari) kaffiboðum og
nánast endalaust af bollum.
Ef ég kom heim til Svövu að
kvöldi til fór ég stundum með
þeim mæðgum upp í íþróttahús
Kennaraháskólans til að hjálpa til
við að skúra. Á leiðinni heim hlup-
um við inn í Herjólf á horninu og
keyptum okkur kók. Þegar við
vorum byrjaðar í MH og vorum
að vinna verkefni á meðan Svöv-
umamma fór að skúra, var ansi
oft sem hún kom heim með kók í
poka til að gleðja okkur og stund-
um eitthvað fleira ef var helgi.
Ég gisti stundum hjá Svövu
um helgar og eitt mesta tilhlökk-
unarefnið, fyrir utan kannski að
sjá Stöð 2, var að það var alltaf til
eitthvað með (kvöld)kaffinu og
jafnvel nýbakað. Svo ekki sé
minnst á nokkra uppáhaldsrétti
sem hún gerði hvað best eins og
brauðsúpuna!
Mörg fleiri eru þau minninga-
brotin sem birtast mér sem þessi
góða, yndislega og skemmtilega
kona gaf mér og svo mörgum öðr-
um og er sárt saknað. Hvíl í friði,
elsku Svövumamma.
Sif Þráinsdóttir.