Morgunblaðið - 26.07.2012, Blaðsíða 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 26. JÚLÍ 2012
Nú þegar Guðjón
mágur minn hefur lokið lífs-
göngu sinni fyrir aldur fram
spretta fram margar hlýjar
minningar eftir næstum hálfrar
aldar samleið með þeim góða
dreng. Það var eftirminnilegt
þegar ég sá hann fyrst vorið
1967. Þá birtist Helga systir
okkar heima á Hóli með kærast-
ann sinn, hann Guðjón. Okkur
systkinunum leist vel á þennan
glaðlega unga mann sem var
margfaldur Íslandsmeistari í
handbolta með Fram, lærður
smiður og flottur í tauinu. Þau
Helga giftu sig um haustið og
fóru að búa á Hrísateignum í
Reykjavík. Síðar bjuggu þau í
Vesturbergi, á Seljabraut og á
Kristnibraut. Fljótlega fæddust
börnin eitt af öðru, Ívar, Sævar,
Guðný Svandís og Viðar.
Guðjón var mikill fjölskyldu-
maður og lét sér annt um börnin
og heimilið, sívinnandi fyrir fjöl-
skylduna. Hann starfaði mest-
alla ævi við húsasmíði og sum-
arið 1971 var ég handlangari hjá
smíðaflokki Guðjóns. Þá kynnt-
ist ég því hvað Guðjón var flink-
ur smiður, ósérhlífinn og fram-
úrskarandi duglegur. Þau Helga
tóku mig inn á heimili sitt fyrsta
sumarið sem ég var í Reykjavík
og löngum var ég eins og einn af
fjölskyldunni. Þau buðu mér
alltaf til sín á jólunum og ég var
tíður gestur á heimilinu og
fylgdist með börnunum vaxa úr
grasi. Fyrir það vil ég þakka.
Guðjón átti rætur í Kjósinni
og sumarið 1974 byggði hann
þar litla notalega sumarbústað-
inn í hvamminum við ána. Smíð-
arnar léku í höndum Guðjóns og
undir haustið var þessi griða-
staður fjölskyldunnar kominn
undir þak. Þarna áttu þau Helga
og börnin margar yndisstundir
ásamt foreldrum hans, Gauju og
Konna. Stöðugt var Guðjón að
laga til og endurbæta gróður og
umhverfi staðarins og undi sér
hvergi betur enda sannkallað
náttúrubarn.
Oft var gestkvæmt í litla bú-
staðnum en alltaf var pláss fyrir
alla. Kaffiboð, matarveislur og
hringjakast eru minnisstæð.
Aldrei var Guðjón glaðari en
þegar sem flestir voru þarna því
hann var bæði gestrisinn, fé-
lagslyndur og hjartahlýr. Segja
má að börnin þeirra Helgu hafi
alist upp í Kjósinni og öll eru
þau með í að byggja nýja bú-
staðinn sem þar er að rísa.
Guðjón var einstaklega um-
hyggjusamur faðir og afi og
barnabörnin máttu ekki af hon-
um sjá. Þeirra missir er mikill
en mildast af góðum minningum.
Guðjón var hamingjunnar maður
og það gerði hann sér ljóst. Börn
hans og tengdabörn eru vel
menntuð, dugandi fólk og Helga
einstaklega geðgóð kona sem
alltaf fann það besta út úr hlut-
unum. Hinn seinni ár vann Guð-
jón hjá bókaútgáfu og stundaði
bæði veiði og golf í frístundum
sínum. Þau Helga voru samhent
í golfinu og fóru nokkrar golf-
ferðir til útlanda sem þau höfðu
mikla ánægju af.
Fyrir tæpu ári greindist Guð-
jón með illvígan sjúkdóm. Hann
tókst á við hann af mikilli karl-
mennsku og með aðdáunarverðu
æðruleysi. Hann stundaði sína
vinnu, fór í gönguferðir og var
mikið á meðal fólks. Líklega
Guðjón Þorkell
Hákonarson
✝ Guðjón ÞorkellHákonarson
fæddist í Reykjavík
1. ágúst 1941. Hann
lést á krabbameins-
deild Landspítalans
þann 15. júlí 2012.
Útför Guðjóns
fór fram frá Dóm-
kirkjunni í Reykja-
vík 24. júlí 2012.
kynntist Guðjón því
best þegar veikind-
in sóttu að honum
hvað hann átti góð
börn og góða konu.
Fyrir það var hann
innilega þakklátur.
Hann lést í faðmi
fjölskyldunnar á
björtum hásumar-
degi. Það er bjart
yfir minningu Guð-
jóns Hákonarsonar.
Jón M. Ívarsson.
Guðjón mágur okkar kvaddi
allt of snemma. Í yfir fjörutíu ár
hefur hann verið hluti af okkar
fjölskyldu og nú hefur myndast
mikið tómarúm, bæði í hjörtum
okkar og tilveru.
Við minnumst fyrstu kynna
okkar af Guðjóni, þegar Helga
systir okkar kom austur með
kærasta sinn, broshýran ungan
íþróttamann og smið ættaðan úr
höfuðborginni. Ósjálfrátt urðum
við dyggir stuðningsmenn Fram
í boltaíþróttum, því þar spilaði
Guðjón.
Þau Helga hófu sinn búskap á
Hrísateigi og varð heimili þeirra
nú miðstöð heimsókna okkar í
bæinn. Við yngri stelpurnar
fengum að fara til skiptis í orlof
til Helgu og Guðjóns og alltaf
var húspláss í litlu íbúðinni ef
gista þurfti í lengri eða skemmri
tíma.
Guðjón var mjög bóngóður og
var gott að leita til hans. Það var
gott að eiga hann að ef lagfæra
þurfti hluti eða smíða nýtt.
Þau hjón hafa alltaf verið afar
gestrisin og eftir að þau fluttu í
Vesturbergið og síðar Selja-
brautina var oft glatt á hjalla.
Við minnumst ótalinna gamlárs-
kvölda með stórfjölskyldunni,
þar sem Guðjón heilsaði öllum
með hlýju brosi og faðmlagi.
Honum var í mun að allir væru
velkomnir, stórir sem smáir.
Hann var hlýr og barngóður, ró-
leg og góð nærvera hans varð til
þess að börnin stór og smá löð-
uðust að honum. Hann gaf þeim
sinn tíma.
Síðasta en ekki sísta skal telja
samveruna í sumarbústaðnum í
Kjósinni. Í þessum hlýlega litla
bústað, smíðuðum af Guðjóni
sjálfum, höfum við átt yndislega
samveru í mörg sumur. Guðjón
fræddi um landslagið í kring,
fjöruna, fuglana og gróðurinn,
en hann var mikill náttúruunn-
andi. Við munum halda í heiðri
minningu Guðjóns með því að
halda áfram að koma upp í bú-
stað. Þar munum við styrkja enn
frekar þau sterku fjölskyldu-
bönd sem við svo blessunarlega
höfum og ganga slóðir minning-
anna.
Að lokum sendum við systk-
inin og fjölskyldur okkar elsku
Helgu systur, öllum börnum
hennar, tengdabörnum og ynd-
islegu barnabörnum okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Fyrir hönd okkar systkin-
anna,
Áslaug Ívarsdóttir.
Þá hefur frændi minn yfirgef-
ið þetta jarðlíf. Guðjón Hákonar-
son, eða Gúi eins og hann var
kallaður í daglegu lífi, andaðist
15. júlí síðastliðinn eftir erfið
veikindi.
Við Gúi vorum náskyldir.
Mæður okkar, þær Hanna og
Gauja, voru systur og feður okk-
ar, þeir Lói og Konni, voru
bræður. Það voru viss forrétt-
indi að alast upp í faðmi stór-
fjölskyldu mæðranna, að Grett-
isgötu 31, en þar höfðu
móðurforeldrar okkar búið fjöl-
skyldunni mörg heimili á sama
stað. Foreldrar okkar bjuggu
um tíð á sömu hæð í þessu húsi
og í íbúðum á móti hvort öðru.
Margs er að minnast, þó að
aldursmunur á okkur Gúa væru
níu ár. Til dæmis kemur strax í
hugann jólaborðhaldið sem alltaf
var haldið á aðfangadagskvöld í
íbúð ömmu og afa. Þá var eldað í
öllum íbúðum og borið á lang-
borð hjá ömmu og afa. Þar var
tekið hressilega til matar og var
Gúi einn af þeim. Gúi hafði þann
kost fram yfir marga aðra, að
geta borðað mikið, en vera samt
alla tíð grannur.
Á Grettisgötunni voru mikið
stundaðar íþróttir og var Gúi
enginn eftirbátur í því. Hann
gerðist Fram-ari eins og flestir
sem bjuggu við Grettisgötuna og
lagði þar aðallega stund á hand-
bolta. Hann var dyggur stuðn-
ingsmaður Fram alla tíð. Í Fram
eignaðist hann marga vini sem
voru honum trúir til æviloka.
Ég minnist þess sem ungling-
ur þegar þessir vinir hans voru
að koma í risherbergið á Grettó
þar sem hist var áður en farið
var út að skemmta sér.
Guðjón afi okkar var smiður
og það átti eftir að liggja fyrir
Gúa að læra húsgagnasmiði.
Hann lærði smíðina hjá Hús-
gagnavinnustofu Ingvars og
Gylfa, sem þá var með aðsetur í
bílskúrum í Bogahlíð. Á þessum
árum var samgangur minni hjá
okkur.
Það kom því skemmtilega á
óvart árið 1972 þegar við Gurrý
keyptum okkar fyrstu íbúð í
Vesturbergi 72, að Gúi og Helga
Ívarsdóttir, eiginkona hans,
höfðu keypt sér íbúð á sömu
hæð í sama húsi og á móti okkur.
Þetta var alveg ótrúlegt, því
hvorugt okkar vissi af hinu.
Þarna endurnýjuðust kynnin og
bjuggum við þarna í tíu ár.
Gúi var mikill stangveiðimað-
ur og sagði mér alltaf veiðisögur
eftir veiðitúrana.
Það átti svo fyrir okkur Gúa
að liggja að vinna saman í smíði í
nokkur ár. Hann var hörkudug-
legur, samviskusamur, útsjónar-
samur og góður handverksmað-
ur.
Gúi hafði svo undanfarin ár
lagt stund á þá göfugu íþrótt,
golf, eins og svo margir. Ég varð
þeirrar ánægju aðnjótandi að
spila með honum einu sinni í
Fram-móti okkur báðum til mik-
illar ánægju. Gúi hafði búið fjöl-
skyldunni sumarhús í landi
Fossár í Kjós sem nú er verið að
endurbyggja. Nú verður hann
ekki til staðar til þess að njóta,
gefa góð ráð og skipuleggja.
Gúi var alinn upp við mikið og
náið fjölskyldulíf og hann sá til
þess, ásamt Helgu, að halda því
áfram innan sinnar fjölskyldu.
Gúi frændi, hafðu þökk fyrir
allar þær minningar sem ég á
um þig, ég mun geyma þær í
mínum huga.
Elsku Helga og fjölskylda, við
Gurrý og fjölskylda okkar vott-
um ykkur innilegrar samúðar og
biðjum Guð að styrkja ykkur í
sorginni.
Kristbjörn Þorkelsson.
Þegar fyrir dyrum stóð að
flytja lager Bjarts & Veraldar
haustið 2009 lá einhvern veginn
beint við að kalla til eldri mann á
hvítum jepplingi sem eitt okkar
þekkti að góðu einu.
Guðjón Hákonarson reyndist
okkur sannkallaður happafengur
– enda slepptum við ekki af hon-
um hendinni þótt flutningum
lyki. Hann gekk rösklega til
allra verka, hvort sem var að
pakka bókum, skjótast með
sendingar, setja upp bókamark-
að, flytja lagerinn (aftur) yfir
portið á Seljaveginum, koma
upp heilu röðunum af margra
metra háum rekkum eða dytta
að lúnum húsgögnum þar sem
þvingur af ýmsum stærðum og
trélím komu sterk inn.
Ef maður rak inn nefið á lag-
ernum til að taka stöðuna var
hann ævinlega til í smá spjall,
gaf skýrslu um hvað væri að
seljast, það væri nú alveg ótrú-
legt hvað sumt væri að ganga,
kom með tillögur til úrbóta í
húsnæðismálum, býsnaðist að-
eins yfir allri þessari ljóðabóka-
útgáfu en var um leið dálítið
hissa á því að þær skyldu alltaf
vera að seljast upp.
Þegar hann birtist á skrifstof-
unni staldraði hann gjarnan við
með bros á vör á meðan hvíti
jepplingurinn beið þolinmóður
fyrir utan með golfsettið í skott-
inu. Við ræddum gjarnan hvað
væri fram undan í útgáfunni en
ekki þurfti síður að víkja að mik-
ilvægari málum, yfirvofandi
golfferð hans suður til Spánar
eða skoða teikningar að sumar-
húsi sem reist skyldi á grunni
gamla bústaðarins hans í Hval-
firði. Þar átti að verða sannkall-
aður unaðsreitur stórfjölskyld-
unnar og leyndi sér ekki að hann
hlakkaði til að eyða þar ævi-
kvöldinu með fólkinu sínu.
Fyrir nokkru greindist Guð-
jón með krabbamein og hófst þá
hörð og tvísýn glíma. Hann gaf
ekkert eftir, stundaði sína vinnu
eins og kostur var – og kannski
aðeins meira en það; það skipt-
ust á skin og skúrir og allt fram
undir síðustu mánaðamót mætti
hann á lagerinn til að tryggja að
dreifingin væri í lagi. Við trúð-
um því að hann myndi hafa sig-
ur. En enginn má sköpum
renna.
Við hjá Bjarti & Veröld sökn-
um frábærs samstarfsmanns og
góðs félaga og sendum fjöl-
skyldu Guðjóns Hákonarsonar
okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Pétur Már Ólafsson.
Góður vinur hefur kvatt. Guð-
jón Þorkell andaðist á krabba-
meinsdeild Landspítalans við
Hringbraut þann 15. júlí sl. eftir
hetjulega baráttu við erfiðan
sjúkdóm. Hugur okkar reikar
aftur til ársins 1982 er við
nokkrir félagar í Fram hittumst
og ákváðum í framhaldinu að
taka að okkur stjórn handknatt-
leiksdeildar félagsins.
Þekktum í byrjun mismikið
hver til annars, en vorum allir
tilbúnir til þess að taka að okkur
verkefnið og veita því forgang
og þá um leið verulegan hluta
tíma okkar, þótt allir værum við
uppteknir við önnur störf.
Áttum við það sameiginlegt
að hafa alist upp með félaginu og
vildum við hag þess sem bestan.
Varð hér um samhentan hóp að
ræða er tók sameiginlega á öll-
um nauðsynlegum verkefnum.
Kom fljótt í ljós að þrátt fyrir
miklar annir við smíðar stóð
aldrei á Guðjóni að bæta við sig
störfum fyrir félagið, hver sem
þau voru, enda bar hann hag
þess mjög fyrir brjósti.
Leiddi samstarf þetta til
traustrar vináttu sem stöðugt
hefur styrkst síðan. Er stjórn-
arstörfum okkar lauk árið 1985
ákváðum við að hittast áfram
reglulega. Fengum við eiginkon-
ur okkar með í leikinn og til varð
matarklúbbur Framhópsins.
Höfum við síðan notið veislumat-
ar hjá hvort öðru minnst fimm
sinnum á vetri og eru veislurnar
nú vel á annað hundrað, hver
annarri betri og ánægjulegri
bæði fyrir líkama og sál.
Samhliða þessu var ákveðið
að nýta tímann jafnframt til heil-
brigðara lífernis og var því
ákveðið að reyna til við golf-
íþróttina og fylgja þannig for-
dæmi eins úr hópnum. Eftir inn-
anhússæfingar vetrarpart höfum
við síðan öll leikið saman golf
bæði innanlands og utan. Eru
utanlandsferðirnar orðnar sjö og
hefur Guðjón aldrei vantað í þær
ferðir. Auk þessa hafa reglu-
bundnar gönguferðir í Reykja-
vík og nágrenni orðið hluti sam-
verunnar.
Með Guðjóni er genginn góð-
ur drengur, vinur og félagi. Lýs-
ir það honum vel að þrátt fyrir
erfiða meðferð og dvínandi þrek
lét hann aldrei verk úr hendi
falla. Eftir að hann hætti vinnu
við iðn sína hóf hann störf hjá
bókaforlaginu Bjarti og sinnti
þeim nánast til dánardægurs.
Þrátt fyrir skoðanafestu
stuðlaði hann með orðum sínum
og æði ávallt að sáttum, ef deilt
var. Er hans nú sárt saknað.
Helgu, Ívari, Sævari, Guð-
nýju, Viðari og fjölskyldum
þeirra sendum við okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning hans.
Framhópurinn,
Friðgeir, Gunnar,
Ingólfur, Þorgeir,
Þórarinn og makar.
Kveðja frá
Knattspyrnufélaginu Fram
Við fráfall Guðjóns Hákonar-
sonar sér Fram á bak góðum og
traustum félaga, sem alltaf var
tilbúinn að svara kallinu – hafði
alltaf tíma fyrir félag sitt. Guð-
jón, sem ólst upp á Grettisgöt-
unni, var einn af liðsmönnum
hins sigursæla handknattleiks-
liðs Fram upp úr 1962. Fljótlega
fékk hann mikinn áhuga á þjálf-
un og fór til Danmerkur til að
kynna sér galdra handknatt-
leiksins – kom heim ákveðinn að
gefa yngri flokkum Fram krafta
sína.
Guðjón var alla tíð mjög
Framrækinn – einn af þeim fé-
lagsmönnum sem sagði aldrei
nei! Mönnum sem félög eiga
aldrei nóg af – mönnum sem
hugsa: Hvað get ég gert fyrir fé-
lagið mitt, en ekki hvað getur fé-
lagið gert fyrir mig. Guðjón,
Helga Ívarsdóttir, eiginkona
hans, og börn þeirra gáfu Fram
margt og það var og er mikill
heiður fyrir félagið að þiggja
krafta þeirra.
Guðjón lét sig aldrei vanta
þegar Framarar komu saman á
góðra vina stundu – hann mætti
alltaf á völlinn, kom í getrauna-
kaffi í Safamýrina á laugardags-
morgnum og sýndi ræktarsemi
sína með góðum hug til félagsins
með ýmsu móti og átti góða vin-
áttu margra Framara.
Framarar munu sakna Guð-
jóns þegar flugeldasalan hefst
fyrir næstu áramót. Guðjón hef-
ur í marga áratugi verið innsti
koppur í búri þegar flugeldasal-
an hófst. Hann var alltaf mættur
þriðja í jólum með hamar sinn
og setti upp hillur og borð fyrir
flugeldasöluna.
Aðalstjórn Fram kveður góð-
an félaga, Guðjón Hákonarson,
með söknuði og þakkar honum
mikil og vel unnin störf í þágu
félagsins. Eiginkonu hans og
fjölskyldu eru sendar hugheilar
samúðarkveðjur.
Fyrir hönd aðalstjórnar,
Sigmundur Steinarsson.
Marinó Sigurbjörnsson
kvaddi og fór fyrirvaralaust.
Hraustur maður sem kenndi sér
ekki meins þótt aldur færðist
yfir. Sorgin leggst yfir, sársauki
og söknuður. Sagt er að allur
sársauki leiti að líkn. Í ljúfum
minningum um góðan mann er
gott að leita líknar. Og það eru
eingöngu góðar minningar.
Samskiptin voru meiri en vega-
lengdin á milli sagði til um.
Marinó
Sigurbjörnsson
✝ Marinó Óla-son Sig-
urbjörnsson var
fæddur á Lækn-
isstöðum, Sauða-
neshr., N-Þing. 3.
mars 1923. Hann
lést á Fjórðungs-
sjúkrahúsinu í
Neskaupstað 11.
júlí 2012.
Útför Marinós
fór fram frá
Reyðarfjarðarkirkju 21. júlí
2012.
Hann á Reyðarfirði
og stór hluti afkom-
enda á Reykjavíkur-
svæðinu. En það
skipti ekki máli,
regluleg símtöl þar
sem skipst var á
fréttum og málin
rædd. Fylgst náið
með öllum afkom-
endum munað eftir
öllum afmælisdög-
um, símhringing og
glaðningur sem ekki mátti
sleppa þrátt fyrir stóran hóp.
Komið suður á hátíðarstundum.
Heimsóknir austur. Og barna-
börnin og langafabörnin elskuðu
afa sinn sem hljóp á eftir hverri
ósk.
Þrátt fyrir að hann nálgaðist
níutíu ára aldur var hann sí-
starfandi. Það var hans eðli að
klára hlutina, fumlaust, skilja
ekki eftir óklárað verk, ljúka því
sem ljúka þurfti. Þannig lifði
hann, sífellt að, aldrei verkefna-
laus. Hann var farsæll og trúr í
þeim störfum sem hann tók sér
fyrir hendur
Marinó var gæfumaður í líf-
inu. Þau Magga eignuðust hvort
annað og síðan sex börn. Far-
sælla og ástríkara hjónaband er
vart hægt að hugsa sér. Sam-
stíga í einu og öllu í yfir sextíu
og fimm ár. Og hin síðari ár
nutu þau þess að vera saman
öllum stundum eftir að bæði
hættu að vinna. Það er vart
hægt að óska sér betra samlífs.
Fimm af sex börnum þeirra
fluttu burt en Sigurbjörn sonur
þeirra býr á Reyðarfirði ásamt
eiginkonu, börnum og barna-
börnum og það hefur verið
Möggu og Marinó mikil gæfa að
hafa þau sér nærri.
Marinó var gæddur mörgum
góðum hæfileikum. Sem tónlist-
amaður lék hann fyrir dansi á
árum áður og hann lék á harm-
onikkuna allt tildauðadags.
Hann var veiðimaður og nátt-
úrubarn. Fæddur norður á
Langanesi og alinn upp þar sem
náttúran var gjöful. Sjórinn gaf
fiskinn og heiðarnar fuglana
sem veiddir voru til matar. Lág-
fótu var haldið í skefjum. Nátt-
úrubarnið sem vildi lifa í sátt
við landið og dýrin, taldi að
maðurinn ætti að nýta landið á
skynsamlegan hátt, græðgi var
honum fjarri. Veiddi sér til mat-
ar, veiddi rjúpu og gæs fyrir sig
og sína. Fór á greni til að halda
lágfótu í skefjum, mófuglinn
þurfti að lifa líka. Vaskur
göngu- og fjallamaður, reglu-
maður alla ævi.
Ég er þakklát fyrir að vera
hluti af fjölskyldu þeirra og að
börnin mín skuli hafa eignast
afa og ömmu eins og þau. Við
Einar erum svo heppin að hafa
fengið að hafa þau á heimili
okkar á ferðum þeirra til
Reykjavíkur. Yfir morgun-
kaffinu höfum við fengið að
heyra margar sögur og minn-
ingar frá liðnum tímum sem
verða dýrmætari þegar fram
líða stundir og þessar stundir
eru okkar kærar.
Magga og stór hópur afkom-
enda syrgir nú yndislegan mann
sem hafði mikil áhrif á þá sem
honum kynntust. Ég bið góðan
guð að styrkja þau öll á þessari
kveðjustund.
Elsku Marinó, ég þakka fyrir
þau forréttindi að hafa kynnst
þér og allt það sem þú gerðir
fyrir mig og fjölskyldu mína.
Minning um góðan mann lifir.
Þín tengdadóttir,
Ólafía.