Morgunblaðið - 03.07.2013, Page 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 3. JÚLÍ 2013
✝ GuðmundurAndrésson
fæddist á Felli í
Árneshreppi 5. júlí
1928. Hann lést á
Landakoti 21. júní
2013.
Foreldrar hans
voru Sigurlína
Guðbjörg Valgeirs-
dóttir, f. í Norð-
urfirði 16.7. 1900,
d. 6.11. 1992, og
Andrés Guðmunds-
son, sjómaður og bóndi á Felli
og síðar í Norðurfirði, f. í Mun-
aðarnesi 11.9. 1982, d. 1.8.
1974. Systkini Guðmundar eru:
Bernharð Adolf, f. 10.10. 1919,
skildu. Dóttir þeirra er Hrund
Guðmundsdóttir, f. 2.4. 1969,
búsett í Hafnarfirði. Dætur
hennar eru Eva Dögg Hrund-
ardóttir, f. 15.11. 1987, og Ylfur
Rán A. Hrundardóttir, f. 24.4.
1990. Hún á einn son, Guðmund
Húma Ansnes. Maki Hrundar er
Ásgeir Valgarðsson, f. 22.11.
1967. Sonur þeirra er Tómas
Hugi Ásgeirsson, f. 8.6. 2004.
Sambýliskona Guðmundar er
Salgerður Arnfinnsdóttir, f.
11.10. 1937.
Guðmundur starfaði lengst
af sem stýrimaður og skipstjóri.
Útför Guðmundar fer fram
frá Fríkirkjunni í Hafnarfirði í
dag, 3. júlí 2013, kl. 13.
d. 3.5. 2003; Guðný,
f. 10.1. 1921, d.
31.1. 1921; Berg-
þóra, f. 1.6. 1922, d.
30.4. 1992; Sig-
valdi, f. 30.8. 1924,
d. 7.1. 1998; Soffía
Jakobína, f. 4.3.
1927, d. 18.4. 1962;
Ólafur Andrés, f.
4.3. 1927, d. 5.7.
2006; Benedikt, f.
14.3. 1933; Guðrún.
f. 18.3. 1935, d.
13.6. 1999; og Eygló Gréta, f.
13.2. 1939.
Guðmundur kvæntist árið
1968 Þórunni M. Eyjólfsdóttur,
f. 29.5. 1931, d. 3.11. 1992, þau
Í dag kveð ég ekki eingöngu
foreldrið mitt og uppalanda held-
ur einnig vin minn og sálufélaga.
Ég er lánsöm því ég átti föður
sem lét mig algjörlega finna það
að ég var velkomin í þennan heim
án nokkurs vafa. Slíkt markar líf
á þann hátt að maður leggur sig
aðeins aukreitis fram, eða þannig
verkaði það á mig. Hann kenndi
mér mikilvægustu lexíur lífs
míns; leggja mig fram um að tala
gott og lifandi mál, vera jákvæð
og sýna fólkinu mínu hlýtt viðmót
og leitast við að hafa bætandi
áhrif á það fólk sem ég umgengst.
Ég er langt því frá að vera fulln-
uma í þessum lexíum, þær duga
mér ævina á enda.
Ég man eftir sjálfri mér sem
barni vera að telja dagana þar til
hann pabbi kæmi heim af sjónum.
Þá fengi ég pönnukökur með
sykri og fisk sem var bestur þeg-
ar pabbi eldaði og ekki síst þá
fengi ég vísur og hann söng fyrir
mig áður en ég sofnaði, það var
best. Hann kenndi mér að meta
ljóð gömlu meistaranna og gaf lít-
ið fyrir nútíma kveðskap þar sem
honum fannst vanta hrynjandina.
Hann gaf mér fyrstu ljóðabókin
fyrir rúmlega tuttugu og þremur
árum, ljóð Tómasar Guðmunds-
sonar, sem er nú orðin velkt og
vel lesin. Það voru mörg ljóðin
lesin úr þessari bók og hún var
ávallt við höndina, líka þá mánuði
sem hann dvaldist á sjúkrastofn-
unum. Þá var alltaf hægt að finna
ljóð til að sefa hugann og gæða
sér á til að gera rúmleguna hans
léttbærari. Þegar hann varð leið-
ur í lundinni var alltaf hægt að
hressa hann við með glaðlegum
söng frá sokkabandsárum hans
eins og „Það var kátt hérna um
laugardagskvöldið á Gili“ eða
segja honum fréttir úr sveitinni
hans eða af barnabörnunum og
langafabarninu hans og nafna, þá
varð hann bísperrtur af gleði og
stolti yfir afkomendum sínum.
Hugurinn hvarflaði oft í sveit-
ina hans sem honum þótti svo of-
ur vænt um og var honum tíðrætt
um mikilvægi þess að þekkja ræt-
ur sínar því sá sem þekkti upp-
runa sinn væri aldrei vegalaus.
Hann var Bernharð, elsta bróður
sínum, ævarandi þakklátur fyrir
að hafa veitt mér þann munað að
kynnast sveitinni okkar og veitt
mér skjól. Oftar en ekki sagði
pápi minn „ég á öllum gott að
gjalda“. Í spjalli okkar nokkru
fyrir andlát hans kom þetta við-
horf hans til samferðafólks hans
aftur í ljós þegar hann sagði við
mig „fólk er gott, fólk er svo mik-
ið, mikið gott“. Ég veit að nú hef-
ur hann pápi minn fengið hvíldina
sem hann var farinn að þrá svo
heitt. Ljóðið „Þá var ég ungur“
eftir Örn Arnarson átti sérstakan
stað í hjarta hans og kallaði oft
tár fram hjá honum og ég veit
hvers vegna. Því kveð ég þig
elskulegi pápi minn stórgallaðan
og stórkostlegan eins og lífið
sjálft með þessum ljóðlínum, því
þannig getur það bara verið:
Nú er ég aldinn að árum.
Um sig meinin grafa.
Senn er sólarlag.
Svíður í gömlum sárum.
Samt er gaman að hafa
lifað svo langan dag.
Er syrtir af nótt, til sængur er mál að
ganga,
sæt mun hvíldin eftir vegferð stranga,
þá vildi ég, móðir mín,
að mildin þín
svæfði mig svefninum langa.
(Örn Arnarson)
Guð geymi þig.
Þín dóttir,
Hrund Guðmundsdóttir.
Meira: mbl.is/minningar
Nú er hann elsku afi minn,
hann sæti okkar, lagstur til hinstu
hvíldar og hans verður svo sárt
saknað. En ég veit að hann er
glaður að Guð vildi hann loksins.
Af honum afa mínum á ég svo
margar góðar minningar en ein
minning sem er mörgum ofar var
þegar hann fór með okkur syst-
urnar niður í Staðarhverfi á
Reykjanesinu og kríurnar
steyptu sér niður til að gogga í
okkur og ég varð svo hrædd en
hann afi stóð þarna alveg
óhræddur og þó að fyrir mörgum
sé þetta ómerkilegt þá er þessi
minning mér svo kær því á þessu
augnabliki var elsku lágvaxni af-
inn minn svo stór í mínum augum
og mér fannst hann geta allt.
Heima hjá afa var alltaf gott að
vera. Mér fannst ég örugg þar. Í
hvert skipti sem ég heimsótti
hann á Skeggjagötuna sofnaði ég,
ekki vegna þess að mér leiddist
heldur vegna þess hvað mér leið
vel í þessu umhverfi. Hann afi var
mjög stoltur af ávextinum sínum
og þeim ávöxtum sem höfðu af
honum komið. Ég fann alltaf að
hann elskaði mig án þess að það
þyrfti að segja það, hann sagði
það með augunum. Það var hægt
að heimsækja afa og við sátum
hlið við hlið og bara þögðum, nær-
veran var svo góð að það þurfti oft
ekki meira til. Við gátum setið
lengi og þagað og svo fór afi með
eitt ljóð og ég skildi ekkert um
hvað hann var að tala en sat bara
og kinkaði kolli og brosti. Stund-
um komst upp um mig, að ég vissi
ekki hvað hann væri að segja og
þá fussaði hann yfir því að ég
skildi ekki íslenska tungu, og svo
héldum við bara áfram að þegja
og njóta nærverunnar.
Hann hafi minn hafði mikla ást
á ljóðum og vil ég enda þessi
minningarorð um hann elsku afa
minn Guðmund með erindi úr
ljóði sem mér þykir svo vænt um
eftir Tómas Guðmundsson.
En vindar hafa borið margt visnað
skógarblað
um veginn, sem við gengum.
því meðan hjörtun sofa, býst sorgin
heiman að,
og sorgin gleymir engum.
Bless engillinn minn.
Ylfur Rán Hrundardóttir.
Elsku hjartkæri afi minn, svo
sterkur svo hlýr, svo traustur, svo
klár.
Ég elska þig alltaf, sama á hvað
dynur, þú ert minn besti vinur.
Að vita að ég mun ætíð eiga þig
að, sama hvað það vermir mínar
hjartarætur. Að vita að þú ávallt
við bak mitt stendur og heldur í
mínar hendur. Ég heyri í hjart-
anu mínu þá ertu þar og hvíslar
að mér; „vertu sterk, þið stelp-
urnar mínar eruð mitt lífs krafta-
verk“.
Afi minn var myndarlegur og
skemmtilegur maður sem kunni
ótalmargar vísur, kunni nöfn á
öllum fjöllum og var fróður um
margt. Hann var þrjóskur og það
höfum við stelpurnar hans allar
fengið frá honum, þrjósku og að
kunna að gleðjast yfir því smáa í
lífinu. Ég á svo margar góðar
minningar um afa og ég mun allt-
af eiga þær að, við áttum sérstakt
vinasamband og slíkt er gulls
ígildi. Okkar ótalmörgu ferðalög
og fallegu stundir verða alltaf
geymdar í hjartastað.
Það er erfitt að kveðja en ég
veit þér líður betur núna og ég
finn að þú skildir eftir nokkra
verndarengla fyrir okkur sem
þurfum á þeim að halda nú þegar
við tökumst á við sorgina. Hvíl í
friði afi minn.
Þín
Eva Dögg.
Það er með hlýhug sem ég
minnist stjúpa míns, Guðmundar
Andréssonar, sem jarðsunginn
verður í dag. Hann hefur öðlast
hvíld eftir að hafa verið rúmfastur
á fjórða ár, búinn á líkama en skýr
í kollinum og fylgdist vel með
þjóðfélagsumræðunni fram undir
það síðasta. Hún Hrund, hálfsyst-
ir mín og einkadóttir hans, hefur
verið honum góð dóttir og sinnt
honum af stakri natni, nánast upp
á hvern dag undanfarna mánuði,
spjallað við hann um persónuleg
mál, þjóðþrifamál, lesið fyrir
hann ljóð og sögur og þau þannig
verið til staðar hvort fyrir annað.
Gerða, sem hefur búið með Guð-
mundi í mörg ár, hefur einnig ver-
ið honum stoð og stytta og létt
honum lífið upp á hvern dag.
Við Guðmundur höfum
kannski ekki verið í miklu sam-
bandi undanfarin ár. Ég hef þó
líklega hitt hann oftar undan-
farna mánuði en mörg ár þar á
undan og fyrir þær stundir er ég
einstaklega þakklát og þá vænt-
umþykju sem alltaf hefur ríkt á
milli okkar.
Mínar fyrstu minningar um
Guðmund eru frá því að við syst-
ur, Guðrún yngri alsystir mín og
ég, heimsóttum hann í Blöndu-
hlíðina með mömmu, Þórunni
Mörtu Eyjólfsdóttur, en hún lést
1992. Ég hef verið sjö eða átta ára
þegar þau kynntust, nokkrum ár-
um eftir að pabbi dó. Árið sem ég
fermdist giftust Guðmundur og
mamma og stofnuðu heimili í
Kópavogi. Það hefur eflaust ekki
verið auðvelt að taka að sér tvær
unglingsstúlkur en aldrei man ég
eftir að nokkuð misjafnt hafi kom-
ið upp á milli okkar. Hann umbar
okkur, studdi okkur, ef því var að
skipta og var sannarlega til stað-
ar þegar á reyndi. Guðmundur
var oft í siglingum til Þýskalands
og Bretlands og kom með ýmsar
gjafir handa okkur. Hann lagði
sig fram um að vera okkur það
sem faðir er unglingsdætrum sín-
um. Mér er minnisstætt að í eitt
sinn kom hann með fyrstu vinyl-
plötuna sem ég eignaðist, „In the
summertime“ með Mungo Jerry
og í eitthvert sinn var það skósíð
„maxi“ kápa sem eftir var tekið.
Hann var smekkmaður og kunni
að gleðja okkur. Guðmundur og
mamma eignuðust Hrund í apríl
1969. Hún var hans einkadóttir og
milli þeirra sköpuðust af ýmsum
ástæðum sterk tengsl sem hafa
þroskast og styrkst með árunum.
Guðmundur var mikill bókaunn-
andi og hafði ekkert á móti því að
fá að liggja í góðum dívan með
góða bók sér við hönd. Guðmundi
hefur svo sannarlega tekist að
vekja bókaáhuga hjá dóttur sinni.
Eftir að Guðmundur varð rúm-
fastur og Hrund fór að sinna hon-
um með öðrum hætti en áður hafa
þau getað ræktað samband sitt og
sameiginlegan ljóðaáhuga.
Hrund systir mín á eftir að sakna
föður síns og þessara stunda með
honum.
Elsku Guðmundur, ég þakka
þér fyrir allt og allt og megir þú
hvíla í friði. Hjartans elsku
Hrund, Eva Dögg, Ylfur Rán,
Tómas Hugi, Ásgeir og Gerða,
megið þið finna þann styrk sem til
þarf til að takast á við sorg ykkar.
Gæt mildingur mín,
mest þurfum þín
helzt hverja stund
á hölda grund.
Set, meyjar mögur,
máls efni fögur,
öll er hjálp af þér,
í hjarta mér.
(Kolbeinn Tumason)
Hafdís Hafliðadóttir.
Hverful er jörðin. Stopul stundin er.
Stigin af sviði okkar gömlu fjalla
tínumst við burt úr leiknum eitt og eitt.
(Jóhannes úr Kötlum)
Þannig er það, við tínumst
burtu smátt og smátt og bráðum
verður enginn eftir af þessum
glaðværa hópi ungmenna, sem
útskrifaðist frá Héraðsskólanum
í Reykholti rétt fyrir miðja síð-
ustu öld. Nú er Guðmundur
Andrésson vinur okkar fallinn
frá. Við vorum saman í þriðja
bekk veturinn 1946-1947. Þetta
var skemmtilegur tími og þrosk-
andi fyrir okkur unglingana sem
vorum að stíga okkar fyrstu spor
á eigin vegum í þessum flókna
heimi. Við Guðmundur kynnt-
umst fljótlega og bundumst vin-
áttuböndum. Við vorum m.a.
saman í stjórn skólafélagsins
þennan vetur ásamt Ingólfi
Ólafssyni félaga okkar og héldum
við lengi hópinn eftir þetta. Guð-
mundur var skemmtilegur félagi,
var hrókur alls fagnaðar eins og
sagt er og lét ekki sitt eftir liggja
til að koma okkur skólafélögun-
um í gott skap. Svo skildi leiðir og
við félagarnir héldum hver í sína
áttina. En leiðir okkar lágu fljót-
lega saman á ný og nú í höfuð-
borginni Reykjavík. Ég fór í iðn-
nám en Guðmundur stundaði
sjómennsku og var í landvinnu á
milli. Þetta var á tímum verri
kreppu en nú er nýafstaðin. Það
varð til þess að við leigðum oft
saman herbergi til þess að lækka
húsnæðiskostnaðinn. Það var
margt brallað á þessum árum og
við stofnuðum m.a. Reykhylt-
ingafélagið í Reykjavík, sem hélt
skemmtanir á veturna fyrir fyrr-
verandi nemendur skólans. Svo
hélt lífið áfram. Guðmundur var
ættaður frá Norðurfirði á
Ströndum og ólst því upp við hið
nyrsta haf. Sjómennskan var
honum í blóð borin og kunni hann
margt fyrir sér í þeim fræðum
m.a. að svífa seglum þöndum eins
og segir í kvæði Arnar Arnarson-
ar. Ég held að það hafi verið mik-
ið vegna kunningsskapar okkar
að mig fór að langa til þess að
prófa að fara til sjós og ég lét því
slag standa.
Ég hefði ekki viljað missa af
þeirri reynslu og öllum þeim æv-
intýrum, sem maður upplifði þar.
Þegar tímar liðu misstum við
Guðmundur samt sjónar hvor af
öðrum en ég vil þakka honum að
lokum fyrir góð kynni og
skemmtilegar samverustundir á
löngu liðnum árum. Dóttur hans
og öðrum aðstandendum sendi ég
samúðarkveðjur.
Svanur Jóhannesson.
Guðmundur Andrésson
✝
Okkar innilegustu þakkir til allra þeirra er
auðsýndu okkur samúð og hlýhug við andlát
og útför ástkærs eiginmanns míns, föður,
tengdaföður, afa, sonar og tengdasonar,
ÁRNA INGIMUNDARSONAR,
Hátúni 10,
Keflavík.
Sérstakar þakkir fyrir góða aðhlynningu til
Sveins G. Einarssonar svæfingarlæknis og til starfsfólks á deild
11 E, Landsspítala, og starfsfólks á D-deild Heilbrigðisstofnunar
Suðurnesja.
Kristbjörg Magnúsdóttir,
Ragna Kristín Árnadóttir, Jóhann Víðir Númason,
Agnes Rut Árnadóttir,
Pétur Loftur Árnason,
Eygló Rún Árnadóttir,
barnabörn,
Ragna Kristín Árnadóttir,
Magnús Jónsson.
✝
Elskuleg móðir mín, tengdamóðir, systir,
amma, langamma og langalangamma,
SIGRÍÐUR MATTHILDUR
ARNÓRSDÓTTIR,
verður jarðsungin frá Húsavíkurkirkju
miðvikudaginn 3. júlí kl. 14.00.
Blóm afþökkuð en þeim sem vildu minnast
hennar er bent á gjafarsjóð Hvamms á
Húsavík, reikn. 192-15-380008, kt. 511298-2969.
Arnrún Sigfúsdóttir, Eiður Guðjohnsen,
Arnór Guðjohnsen, Anna Borg,
Ragnheiður Guðjohnsen, Aðalsteinn Sigurðsson,
Sigríður Matthildur Guðjohnsen, Björgvin I. Ormarsson,
Þóra Kristín Guðjohnsen, Andrew Mitchell,
Herdís Þuríður Arnórsdóttir,
Kári Arnórsson,
Hörður Arnórsson,
langömmu- og langalangömmubörn.
✝
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir og amma,
DÓRA BJÖRK LEÓSDÓTTIR
frá Þórshöfn,
sem lést föstudaginn 21. júní verður
jarðsungin frá Þórshafnarkirkju laugardaginn
6. júlí kl. 14.00.
F. h. aðstandenda,
Jökull Daníelsson, Hildur Finnsdóttir,
Rósa Daníelsdóttir, Jóhann A. Jónsson,
Aðalheiður Daníelsdóttir, Ragnar Indriðason,
Steinunn Daníelsdóttir, Valdimar Stefánsson,
börn og barnabörn.
✝
Ástkær sonur minn og bróðir okkar,
GESTUR GUÐJÓNSSON,
lést fimmtudaginn 27. júní á Landspítalanum
í Fossvogi.
Jarðsett verður frá Grafarvogskirkju
föstudaginn 5. júlí kl. 13.00.
Ágústa Markúsdóttir,
Markús Guðjónsson, Ósk Friðriksdóttir,
Hrönn Guðjónsdóttir,
Elísabet Ósk Pálmadóttir, Luc Geens.
✝
Elskuleg eiginkona mín,
JÚLÍA PIJITRA AMPORN,
Miðskógum 7,
Álftanesi,
lést á krabbameinsdeild 11E á Landspítal-
anum við Hringbraut mánudaginn 1. júlí.
Ásgeir Gíslason.
✝
Ástkær sambýliskona og móðir okkar,
ANNA INGIBJÖRG EIÐSDÓTTIR,
Syðstabæ,
Hrísey,
sem andaðist á heimili sínu miðvikudaginn
26. júní verður jarðsungin frá Hríseyjarkirkju
laugardaginn 6. júlí kl. 14.00.
Björgvin Lindberg Pálsson,
börn og fjölskylda hinnar látnu.