Morgunblaðið - 13.08.2014, Blaðsíða 28

28 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 13. ÁGÚST 2014
✝ Þórður Valdi-marsson var
fæddur að Her-
mundarstöðum í
Þverárhlíð 22.
ágúst 1925. Hann
lést að Brák-
arhlíð, dval-
arheimili aldraðra
í Borgarnesi, 2.
ágúst 2014.
Foreldrar hans
voru hjónin Valdi-
mar Davíðsson, fæddur 1899,
dáinn 1974, og Helga Ingi-
björg Halldórsdóttir, fædd
1895, dáin 1985. Þau eign-
uðust þessi sex börn auk Þórð-
ar: Guðný Ástrún, f. 1920, d.
ur. Þá fluttu þau í Borgarnes
og nokkrum árum eftir að þau
fluttu þangað keypti Þórður
húsið að Borgarbraut 65. Þar
bjó Þórður svo einn í nærri
þrjá áratugi eða allt til þess er
hann flutti á Dvalarheimili
aldraðra í Borgarnesi sem nú
heitir Brákarhlíð. Það var
2007.
Þórður var hestamaður af
lífi og sál; var virkur í hesta-
mannafélaginu Faxa og var
heiðursfélagi þess. Hann var
vel lesinn í fornbókmenntum
og fylgdist glöggt með amstri
daganna þegar heilsa og að-
stæður leyfðu. Hann aðstoðaði
vini sína við hross og hélt
hesta lengi í Borgarnesi.
Þórður var ókvæntur og
barnlaus.
Útför Þórðar verður gerð
frá Borgarneskirkju í dag, 13.
ágúst 2014, og hefst athöfnin
klukkan 14.
2011, Guðrún, f.
1924, Valdís, f.
1925, d. 1995,
Halldór, f. 1928, d.
1995, Þorsteinn, f.
1929, d. 2001, og
Guðbjörg, f. 1934,
d. 2004. Þau Helga
og Valdimar hófu
búskap á Her-
mundarstöðum en
fluttu 1926 að
Guðnabakka í
Stafholtstungum þar sem þau
bjuggu til ársins 1952 er þau
fluttu að Hömrum í Hraun-
hreppi í Mýrasýslu. Þar bjó
með þeim frá upphafi til loka
1966 elsti sonur þeirra, Þórð-
Þegar Þórður móðurbróðir
minn var allur fannst í fórum
hans úrklippa nostursamlega
samanbrotin í peningaveski. Á
úrklippunni reyndist vera ljóð
Gríms Thomsen um Arnljót
gellini. Arnljótur var stiga-
maður sem fór ekki troðnar
slóðir. Þórður fór ekki troðnar
slóðir.
Eftir honum úlfar þjóta
ilbleikir með strengdan kvið.
Gríðar stóðið gráa og fljóta
greitt má taka og hart til fóta
ef að hafa á það við.
Ekki besta ljóð Gríms en
þannig orti hann um Arnljót.
Fannst Þórði kannski þessar
vísur eiga við sig, fannst hon-
um hann stundum vera aleinn
á harðahlaupum undan að-
stæðum sem hann réð ekki
við?
Viðmót Þórðar frænda míns
var oft varnarhamur hans
gagnvart umhverfinu. Hann
gat verið meinlegur í orðum
og hryssingslegur nokkuð og
jafnvel viðskotaillur.
En stundum brá hann fyrir
sig skelmislegu yfirbragði. Oft
var flókið að ræða við hann því
hann talaði gjarnan í hálf-
kveðnum vísum. Það kom fyrir
að fólki brá við orð hans. En
það voru orð, bara orð.
Lengi hafa ummæli hans við
gesti og gangandi verið um-
ræðuefni okkar skyldfólks
hans: Hvað átti hann eiginlega
við? Við vissum að Þórður átti
hlýju og gleði. Það vissum við
sem höfðum þekkt hann lengi.
Hann breyttist, harðnaði í
áranna rás, en mildaðist svo
aftur í lokin. Þórður talaði
alltaf vel um árin sín á Guðna-
bakka. En eftir það var sálna-
farið stundum erfitt. Einhverj-
ir áttu það til að espa upp lund
hans; það er kallað einelti nú
orðið. Hann varð oft illa reiður
og Bakkus var þá enginn vinur
hans.
Nokkur ár var ég unglingur
um jól í Hömrum og um páska;
þá var það sérstakt tilhlökk-
unarefni að tala við Þórð og að
fara með honum í fjárhúsin og
að tala um hross. Það gerðum
við nærri alltaf þegar fundum
okkar bar saman.
Þegar ég var barn átti hann
hestinn Sörla. Í minningunni
er falleg mynd af Þórði á þess-
um hesti. Þórður starfaði í
Hestamannafélaginu Faxa og
var heiðursfélagi þess.
Hann sinnti gjarnan hestum
með vinum sínum eins og Guð-
rúnu Fjeldsted og Markúsi
Benjamínssyni. Þeim erum við
þakklát, en ég hygg að sam-
band hans við Markús hafi
leyst hann úr sjálfheldu þegar
ekki mátti tæpara standa.
En við töluðum líka um
hetjur í Íslendingasögum. Þau
ólu mig upp sjö systkinin á
Guðnabakka fyrstu árin mín;
nú er móðir mín ein á lífi, ní-
ræð að aldri. Ég er þeim öllum
þakklátur fyrir uppeldið; þau
skildu eftir spor í mér sem
mér þykir vænt um.
Þórður var í sjö ár í Brák-
arhlíð í Borgarnesi. Voru það
bestu ár ævi hans?
Svo mikið er víst að starfs-
fólki þótti vænt um hann og
honum um það þótt hann
kynni ekki að færa það al-
mennilega í orð.
Hann átti það reyndar til að
skemmta umhverfi sínu með
tvíræðni, jafnvel glettni. Við
sem vorum nærri Þórði erum
þakklát starfsfólki Brákarhlíð-
ar.
Ég hitti Þórð síðast 14. júní.
Þá áttum við skemmtilegra
samtal en ég hafði lengi átt við
hann. Það skemmdi ekki að
þar var Jóhanna frænka okk-
ar; hann kíkti til hennar og
leit svo til mín spóalegur. Það
var gaman. Það er gott að
muna á kveðjustund.
Svavar Gestsson.
Okkur félögunum í hesta-
mannafélaginu Faxa í Borg-
arfirði langar að til að minnast
heiðursfélaga okkar Þórðar
Valdimarssonar. Þórður var
einn af dyggustu félagsmönn-
um okkar, ávallt reiðubúinn að
vinna sjálfboðavinnu fyrir fé-
lagið. Hér á árum áður stóð
hestamannfélagið fyrir stór-
mótum að Faxaborg á bökkum
Hvítár, þá voru oft mörg
handtök sem þurfti í undir-
búningsvinnu. Girðingavinna
var stór hluti af þeirri vinnu
því margt manna kom ríðandi
og þurfti þá að hafa góðar
girðingar fyrir keppnis- og
ferðahross.
Alltaf var hægt að treysta á
Þórð til þessa verks og eyddi
hann yfirleitt sínum frístund-
um í sjálfboðavinnu fyrir fé-
lagið sem var honum mjög
hugleikið. Þórður átti alltaf
góða reiðhesta, yfirleitt þrjá
brúna sem hann kallaði brúna
tríóið. Áður fyrr stóð hesta-
mannafélagið alltaf fyrir einni
hestaferð á hverju sumri og
mætti Þórður alltaf í þær ferð-
ir. Man ég sérstaklega eftir
einni ferð norður í Skagafjörð
með fjölda félaga, hversu
hjálpsamur hann var að járna
fyrir fólkið og gerði það með
stakri prýði.
Eins fórum við ferð í kring-
um Strútinn, niður Kjarardal
og niður í Þverárrétt. Á þess-
um slóðum var Þórður á sínum
æskustöðvum, þarna hafði
hann farið í leitir og hrossa-
smalanir á sínum yngri árum.
Þarna fræddi hann okkur um
öll helstu kennileiti og fór með
vísur og ljóð um marga þá
staði sem við fórum um, hann
var ljóðunnandi mikill og
minnugur og fór vel með.
Ógleymanlegt er fyrir okkur
sem vorum í þessari ferð þeg-
ar við fylgdum Þórði í náttstað
til Ásmundar vinar hans á
Högnastöðum.
Þá voru rifjaðar upp allar
þær góðu minningar sem þeir
áttu sameiginlegar um upp-
byggingu mannvirkjanna á
Faxaborg og ógleymanlegar
hestaferðir. Óeigingjarnt starf
Þórðar varð okkur til fyrir-
myndar því aldrei sóttist hann
eftir metorðum. Að vera góður
félagi var honum allt og verð-
um við honum ævinlega þakk-
lát. Blessuð sé minning góðs
félaga.
Fyrir hönd hestamanna-
félagsins Faxa,
Guðrún Fjeldsted.
Þórður
Valdimarsson
Manstu þegar mig fyrst
þú sást?
Sú minning lifir sterk og
góð.
Ég endurgoldið ekki hef
öll þín lög – öll þín ljóð.
Þú hefur gefið mér svo margt
sem móðir aðeins kann á skil.
Ég lærði af af þér að lesa á blað.
Ljós þitt veitti birtu og yl.
Já, ég veit að þú manst
miklu meira en ég
En ég man það svo vel hvað
þú varst dásamleg.
Og það sem að ég er
er ég vegna þín.
Ó mamma – já mamma.
Mamma, þegar ég grætti þig
þér þótti eins og hefði ég
villst inn á vandrataða slóð
sem mér væri hættuleg – hættuleg.
Já, ég veit þú manst
miklu meira en ég,
en ég man það svo vel
hvað þú varst dásamleg.
Og það sem að ég er
er ég vegna þín.
Ó mamma – já mamma.
Við munum bæði tár og bros.
Ég bið þess eins þú skiljir að
allt það ósagða nú ég
í eyrað hvísla, geymdu það.
Já geymdu það.
Já, ég veit að þú veist,
veist það betur en ég
að við varðveitum það allt – mamma.
(Valgeir Guðjónsson)
Hvíl í friði, elsku mamma.
Gísli, Gunnar, Vigdís
og Anna.
Elsku amma okkar.
Það var fyrir rétt rúmum mán-
Alda Halldóra
Hallgrímsdóttir
✝ Alda HalldóraHallgríms-
dóttir fæddist 10.
maí 1939. Hún lést
3. ágúst 2014. Útför
hennar fór fram 12.
ágúst 2014.
uði að þú varst að
gera pönnukökur
fyrir okkur barna-
börnin. Núna ertu
farin frá okkur á
betri stað og færð að
hitta gamla vini og
fjölskyldumeðlimi
sem hafa einnig horf-
ið á braut.
Við nutum þess að
koma í kaffi til þín og
afa í Dvergagilið og
spjalla um allt milli himins og jarð-
ar.
Skemmtilegast þótti okkur þó
þegar þið afi sögðu sögur frá því
þegar þið voruð ung, hvernig lífið
var þá. Í gegnum þessar sögur
gerðum við okkur grein fyrir því
hversu stórmerkileg og harðdug-
leg kona þú varst. Þú gekkst í
gegnum svo margt og við fyllumst
stolti yfir því að vera komin af svo
frábærri konu.
Áramótafögnuður hjá afa og
ömmu í Dvergagili er meðal okkar
mörgu dýrmætu minninga. Öll fjöl-
skyldan saman komin að borða
ljúffengan mat, sem þið að stórum
hluta matreidduð. Afi grillaði hum-
ar, þú hafðir yfirumsjón með eld-
húsinu og tryggðir að allir fengju
nóg af góðum mat að borða.
Hafsjór af myndum og minning-
um sem fylla okkur af gleði og
þakklæti.
Það er alltaf erfitt að kveðja og
sennilega er aldrei hægt að und-
irbúa sig almennilega fyrir það. Að
sitja hjá þér þessa síðustu daga
sem þú áttir, var erfitt. Við vissum
að komið var að kveðjustund og
það er sárt að finna sig svo van-
máttugan, geta ekkert gert fyrir
þig nema að vera hjá þér, elsku
amma.
Við dáumst svo að ykkur afa.
Hann sagði okkur að hann hefði
lofað mömmu þinni að hann myndi
gæta þín alla tíð og það gerði hann
svo sannarlega. Hann setti þig
ávallt í fyrsta sæti, hjálpaði þér eins
og hann gat og reyndi að hugsa fyr-
ir öllu. En þú þarft ekki að hafa
neinar áhyggjur af honum afa,
hann er í góðum höndum barnanna
þinna, barnabarnanna og lang-
ömmubarns, við lofum að hugsa vel
um hann.
Við elskum þig, amma, þú lifir í
okkur og við munum segja Aþenu
litlu og öllum þeim langömmubörn-
um sem þú átt eftir að eignast, sög-
ur af ömmu Öldu sem gaf okkur
svo margar dýrmætar minningar.
Hvernig er hægt að þakka,
það sem verður aldrei nægjanlega þakk-
að.
Hvers vegna að kveðja,
þann sem aldrei fer.
Við grátum af sorg og söknuði
en í rauninni ertu alltaf hér.
Höndin sem leiddi mig í æsku
mun gæta mín áfram minn veg.
Ég veit þó að víddin sé önnur
er nærveran nálægt mér.
Og sólin hún lýsir lífið
eins og sólin sem lýsti frá þér.
Þegar að stjörnurnar blika á himnum
finn ég bænirnar, sem þú baðst fyrir mér.
Þegar morgunbirtan kyssir daginn,
finn ég kossana líka frá þér.
Þegar æskan spyr mig ráða,
man ég orðin sem þú sagðir mér.
Vegna alls þessa þerra ég tárin
því í hjarta mínu finn ég það,
að Guð hann þig amma mín geymir
á alheimsins besta stað.
Ótti minn er því enginn
er ég geng áfram lífsins leið.
Því með nestið sem amma mín gaf mér,
veit ég að gatan hún verður greið.
Og þegar sú stundin hún líður
að verki mínu er lokið hér.
Þá veit ég að amma mín bíður
og með Guði tekur við mér.
(Sigga Dúa.)
Góða nótt, elsku amma,
Alda Ýr, Geiri og
Heiðbjört Anna.
Elsku besta amma mín.
Það er svo erfitt að trúa því að
þú sért farin. Mér finnst ennþá eins
og þú sért bara uppi á sjúkrahúsi
lasin og munir koma heim fyrr en
varir.
Það var ekki nema fyrir örfáum
vikum síðan sem ég kom til ykkar
afa og þið voruð að útbúa dýrindis
málsverð eins og ekkert væri á
meðan þú veltir því fyrir þér hvaða
blússa færi þér best. Það er skrýtið
hve margt getur breyst á svo stutt-
um tíma.
Gamlárskvöld var eitt af betri
kvöldum ársins. Við komum öll
saman fjölskyldan, borðuðum mik-
ið af góðum mat og sprengdum enn
meira af flugeldum. Þér fannst allt-
af svo gaman að horfa á þá þó að þú
hrykkir við, við hverja sprengju.
Hjartalaga tertan var uppáhaldið
þitt.
Ein af mínum uppáhaldsminn-
ingum mínum um þig er þegar þú
sóttir mig í skólann á þriðjudögum
og skutlaðir mér í þrek þegar ég
var yngri. Það fyrsta sem ég gerði
eftir að ég var búin að kyssa þig var
að stilla á sama diskinn og spila
sama lagið. Svo sungum við saman
Vegbúann fullum hálsi meðan þú
keyrðir.
Það hefur alltaf verið þannig í
gegnum öll mín ár að sama hvert
vandamálið var, alltaf gat maður
komið til ömmu og afa í Dvergagili.
Jafnvel þótt það væri ekkert sem
þau gætu lagað þá var alltaf hægt
að tala við þau um allt í heiminum.
Og oftast fékk maður nesquick og
kex með.
Elsku amma mín, ég sakna þín
meira en orð fá lýst. En ég veit að
þú ert á góðum stað, líklega með
Dimmu í fanginu, ef hún er ekki
búin að stela af þér stólnum þarna
uppi. Ekki hafa áhyggjur af afa, við
gætum hans vel.
„Einstakur“ er orð
sem notað er þegar lýsa á
því sem engu öðru er líkt
faðmlagi
eða sólarlagi
eða manni sem veitir ástúð
með brosi eða vinsemd.
„Einstakur“ lýsir fólki
sem stjórnar af rödd síns hjarta
og hefur í huga hjörtu annarra.
„Einstakur“ á við þá
sem eru dáðir og dýrmætir
og hverra skarð verður aldrei fyllt.
„Einstakur“ er orðið sem best lýsir þér.
(Teri Fernandez)
Ásta Guðrún Eydal.
HINSTA KVEÐJA
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Þú varst ljósið í lífi okk-
ar. Takk fyrir allt saman.
Ingimar Eydal ( Baddi)
og Halldór Birgir Eydal.
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
ANNA MARÍA GUÐMUNDSDÓTTIR
(Ana Pancorbo Gomez),
Urðarstíg 7a,
lést á Droplaugarstöðum sunnudaginn
10. ágúst.
Jarðarförin fer fram frá Lágafellskirkju
föstudaginn 22. ágúst kl. 13.00.
Marie Jo Etchebar, Jean Etchebar,
Rósa M. Guðmundsdóttir, Guðm. Ómar Óskarsson,
Hannes Ingi Guðmundsson, Ingibjörg E. Jóhannsdóttir,
barnabörn, langömmubörn
og langalangömmubörn.
✝
Okkar ástkæri faðir, tengdafaðir, afi og lang-
afi,
SIGURPÁLL BALDUR KARLSSON,
lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi
föstudaginn 8. ágúst.
Ingibjörg Helga Baldursdóttir,
Stefán Karl Baldursson, Sólveig Ásta Jónasdóttir,
Dagný Baldursdóttir, Helgi Már Þórðarson,
Kristján Stefán, Helga Ingvarsdóttir,
Snæfríður Aþena, Oliver Paglia,
Tanja Dóra, Tinna Dröfn, Óliver Flóvent,
Dagmar Kristín, Sigríður Sóley.
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir, afi og langafi,
EINAR ÞÓR GARÐARSSON,
Grænlandsleið 35,
lést á hjúkrunarheimilinu Eir laugardaginn
2. ágúst, verður jarðsettur frá Guðríðarkirkju
föstudaginn 15. ágúst kl. 13.00.
Kristín Guðlaugsdóttir,
Guðný Pála Einarsdóttir, Bárður Guðlaugsson,
Þórunn Einarsdóttir, Guðbjörn Sigurvinsson,
Garðar Einarsson, Helga Baldvinsdóttir,
Sigríður Hanna Einarsdóttir, Samúel Ingi Þórarinsson,
Guðlaugur Einarsson, Gyða Sigurðardóttir,
Anna Kristín Einarsdóttir, Hannes Guðmundsson,
Erna Margrét Einarsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.