Morgunblaðið - 15.04.2015, Blaðsíða 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 15. APRÍL 2015
✝ Sigurborg Jak-obsdóttir fædd-
ist í Unaðsdal á
Snæfjallaströnd 18.
apríl 1921. Hún lést
á dvalarheimilinu
Hrafnistu í Hafnar-
firði 1. apríl 2015.
Foreldrar henn-
ar voru Símonía
Sigurðardóttir frá
Sandeyri, f. 1888,
d. 1964, og Jakob
S. Kolbeinsson, útvegsbóndi frá
Unaðsdal, f. 1892, d. 1964.
Systkini Sigurborgar eru: 1)
Bjarnveig, f. 1914, d. 1999, 2)
María Jonný, f. 1919, d. 2011, 3)
Ása, f. og d. 1922, 4) Guðbjörg,
f. 1924, d. 1996 5) Guðjóna, f.
1925, d. 1988, 6) Kolbeinn, f.
eiga þau þrjú börn: Eddu Mar-
gréti, Thelmu Karítas og Krist-
ófer Breka. Sigurborgu, gift
Helga Ólafssyni og eiga þau tvo
syni: Ólaf og Arnar Leó. 2) Guð-
laug Erling, f. 1947, d. 2002. 3)
Stúlka, f. 1948, dó nýfædd. 4)
Drengur, f. 1961 andvana.
Sigurborg ólst upp á Skarði á
Snæfjallaströnd. Átján ára göm-
ul flutti hún til Ísafjarðar en þar
kynntist hún Halldóri eigin-
manni sínum. Þau hófu búskap
á Tangagötu 15 á Ísafirði en
fluttust suður árið 1946 og sett-
ust að í Kópavogi en þar bjó hún
nánast alla tíð, lengst af á Álf-
tröð 7. Árið 2006 fluttist hún á
Hrafnistu í Hafnarfirði. Með-
fram heimilisstörfum vann Sig-
urborg ýmis störf um ævina
meðal annars við fiskvinnslu og
ræstingar. Heimili þeirra hjóna
var öllum opið og var alla tíð
mjög gestkvæmt hjá þeim.
Útför Sigurborgar fer fram í
dag, 15. apríl 2015, kl. 13 frá
Kópavogskirkju.
1926, 7) Sigurður,
f. 1929, d. 2009.
Uppeldissystir: G.
Rósa Sigurð-
ardóttir, f. 1911, d.
1999.
Árið 1942 giftist
Sigurborg Halldóri
Gíslasyni frá Með-
alnesi í Fella-
hreppi, f. 8. júní
1914, d. 26. desem-
ber 1995. Þau eign-
uðust fjögur börn. 1) Arnar Við-
ar, f. 1942, giftur Margréti
Valtýsdóttur, f. 1937, þau eiga
þrjú börn: Valdísi, gift Guð-
mundi Hrafnkelssyni og eiga
þau þrjú börn: Arnar, Sigurjón
og Margréti. Halldór, giftur
Borghildi Sigurðardóttur og
Kveðja frá tengdadóttur
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Nú er nær fimmtíu ára sam-
fylgd okkar Boggu lokið, sem
aldrei bar skugga á.
Hafðu þökk fyrir allt og allt,
friður Guðs þig blessi.
Hvíl í friði
Þín
Gréta.
Í dag kveðjum við elsku ömmu
Boggu. Amma skipaði stóran sess
í lífi okkar systkinanna og erum
við þakklát fyrir að hafa haft hana
hjá okkur svona lengi. Við nutum
þess að amma og afi bjuggu ná-
lægt okkur og var samgangurinn
mikill. Það var alltaf í leiðinni að
kíkja inn á Álftröðinni og hjóluð-
um við systkinin oft til ömmu og
afa. Stundum tókum við vini og
vinkonur með í heimsókn og var
alltaf tekið vel á móti okkur og
fengum við ósjaldan nýbakaðar
kleinur hjá ömmu. Sem börn vor-
um við mikið hjá ömmu og afa í
pössun og svo var ómissandi hluti
af hverju sumri að fara með þeim í
frí. Verkaskiptingin var klár,
amma sá um að smyrja nesti og afi
sá um að hafa kók í gleri og sinalco
með í för og svo hlýddi amma okk-
ur samviskusamlega yfir helstu
kennileiti á leiðinni. Þegar lang-
ömmubörnin komu í heiminn tók
hún líka virkan þátt í því að líta
eftir þeim og passa eins og heilsan
leyfði og fylgdist vel með því sem
þau voru að gera. Amma var ætíð
mjög röggsöm, stjórnaði því sem
hún vildi stjórna og gat stundum
að því er virtist reddað öllum
sköpuðum hlutum. Það var sama
hvað mann vantaði, á örskots-
stundu var hún búin að finna út úr
því eða redda því sem þurfti og
allt virtist þetta gerast án þess að
hún færi út úr eldhúskróknum.
Amma var andlega sinnuð og
var í góðu sambandi við miðla og
læknamiðla og óhætt að segja að
tengslanet hennar hafið náð milli
tveggja heima. Hún var með alls
kyns hefðir og blessaði t.a.m. alla
bíla í fjölskyldunni. Í hvert skipti
sem nýr bíll var keyptur var okk-
ar fyrsta verk að fara upp á Álf-
tröð og fá blessun.
Amma var stór og mikill per-
sónuleiki, kom til dyranna eins og
hún var klædd og var snögg upp á
lagið að svara fyrir sig. Hún var
mjög hreinskilin, en einlæg í sinni
hreinskilni þannig að það var ekki
hægt annað en að taka hnyttnum
athugasemdunum með bros á vör.
Þó svo að hún hafi verið orðin
mjög heilsulaus og hálf heyrna-
laus undir það síðasta þá lét hún
mann nú samt heyra það og ef
maður hafði ekki nógu mikið
spennandi að segja frá og þá sagði
hún gjarnan „hvað ert þú að koma
hingað til að þegja, þú hlýtur að
geta sagt mér einhverjar fréttir“.
Álftröðin stóð öllum opin og
man maður sjaldan eftir því að
hafa komið til ömmu án þess að
einhver væri hjá henni eða ein-
hver kæmi á meðan maður stopp-
aði. Hún var alltaf reiðubúin að
hjálpa og aðstoða þá sem þurftu
og uppskar ríkulega, því að þó að
hennar nánasta fjölskylda væri
lítil þá átti hún svo marga að sem
héldu tryggð við hana og sinntu
henni allt fram í andlátið.
Við kveðjum Ömmu Boggu
með söknuði, en þökkum henni
um leið fyrir allar góðu stundirnar
og ekki síst allt það góða sem við
lærðum af henni.
Valdís, Halldór og Sigurborg.
Núna er amma Bogga dáin,
kraftakona sem við munum svo
sannarlega sakna. Helsta minning
mín um hana langömmu eru heim-
sóknirnar mínar eftir skóla til
hennar áður en hún fór á elliheim-
ilið þegar ég var í fyrsta og öðrum
bekk. Ég fór þá beint úr skólanum
og heim til hennar í Lautasmár-
ann. Hún gaf mér að borða korn-
flex með sykri út á og kók light
með skeið. Við spiluðum oftast eða
horfðum á sjónvarpið þangað til
að ég sagði: „Jæja amma, eigum
við ekki að leggja okkur.“ Mamma
og pabbi sögðu að ég væri komin í
grunnskóla þannig að ég ætti ekki
að leggja mig á daginn en við höfð-
um ekki miklar áhyggjur af því,
amma sagði bara að maður ætti að
leggja sig ef maður væri þreyttur.
Þannig var þetta alla daga, ég og
amma mín, að hafa engar áhyggj-
ur og hafa gaman. Eins mikill og
söknuðurinn er þá áttum við frá-
bæran tíma saman sem ég gleymi
aldrei.
Elsku amma, megi guð geyma
þig að eilífu, ég elska þig.
Thelma Karítas.
Elsku Bogga frænka. Nú þegar
ég kveð þig í hinsta sinn kemur
upp í hugann þakklæti. Þakklæti
fyrir að vera ávallt til staðar þegar
ég hef þurft á þér að halda. Þið
Dóri voru alltaf til staðar fyrir mig
þegar ég var hjá ykkur sem ung-
lingur og gekk í skóla fyrir sunn-
an. Þegar við Svenni byrjuðum
okkar búskapartíð voruð þið til
staðar þegar það gaf á bátinn hjá
okkur og þá studduð þið okkur
með ráðum og dáðum. Mér þótti
alltaf vænt um það þegar þú sagð-
ir að ég væri nú eins og dóttir þín
og því hefðir þú heimild til að lesa
mér pistilinn ef svo bar við og
hefðir heimild til að gera tilkall til
mín eins og dóttur.
Við áttum margar yndislegar
stundir og ég veit að stundum
reyndi ég á þig en það var fljótt að
fenna yfir enda byggðist samband
okkar á órjúfanlegum böndum.
Við sátum oft og töluðum saman
um lífið og tilveruna og ég mat
mikils veganestið sem þú veittir
mér. Það var í eldhúsinu á Álf-
tröðinni eftir eitt slíkt samtal þeg-
ar ég hét því að fyrsta barnið mitt
myndi vera nefnt í höfðuð á ykkur
Dóra sem væntumþykju fyrir allt
og allt.
Þegar við fórum að mennta
okkur til þeirra starfa sem við
gegnum í dag gættir þú Halldórs.
Það var góð tilfinning að geta skil-
ið hann eftir í þínum höndum.
Þegar við fluttum suður fjölgaði
samverustundunum á nýjan leik
og eftir að Dóri féll frá fjölgaði
stundunum enn frekar.
Við fórum margar ferðir saman
meðan heilsa þín leyfði, flestar þó
dagsferðir en minnisstæðust er
ferðin sem við Svenni fórum með
þig vestur eftir flóð, síðasta ferðin
þín vestur. Þér þótti það nú ekki
leiðinlegt að sitja við eldhúsglugg-
ann á Litla-bæ og horfa yfir á
æskuslóðirnar og segja sögur um
lífsbaráttuna á Snæfjallaströnd-
inni.
Já, elsku nafna, þær eru svo
margar minningarnar sem ég á
um samvistir okkar sem ég og
Svenni getum yljað okkur við og
við erum endalaust þakklát fyrir
þær. Ég er svo þakklát fyrir að
hafa verið hjá þér síðustu augna-
blik lífs þíns því þá gerðust
dásamlegir hlutir, þjáningum þín-
um lauk og þú komst í faðm Dóra
og Gulla sem voru búnir að bíða
þín lengi og þú eftir að komast til
þeirra.
Við kveðjum þig með þakklæti
fyrir allt og allt.
Sigurborg og Sveinn.
Í dag kveðjum við systkinin frá
Litlabæ móðursystur okkar Sig-
urborgu Jakobsdóttur frá Skarði
á Snæfjallaströnd, eða Boggu
frænku á Álftröðinni eins og við
kölluðum hana iðulega.
Þær voru fimm systurnar frá
Skarði, allar með sama einstaka
hjartalagið og er Bogga frænka sú
síðasta að kveðja þennan jarð-
neska heim.
Það er ekki sjálfgefið og í raun
mikil gæfa þeim sem þurftu að
sækja nám og dvelja fjarri heimili
og fjölskyldu á unglingsárunum
að hafa átt fleiri en eina heima-
höfn. Við systkinin frá Litlabæ
urðum þeirrar gæfu aðnjótandi að
eiga okkur annað heimili á Álftröð
7 í Kópavogi hjá Boggu frænku og
Dóra manninum hennar, svo og
frændum okkar Adda og Gulla.
Þetta var einstök fjölskylda og
okkur alla tíð mikið bakland.
Álftröðin var ekki bara annað
heimili Litlabæjarfjölskyldunnar,
heldur var hún einnig miðstöð
stórfjölskyldunnar. Þangað kom
allur frændgarður bæði Boggu og
Dóra, nágrannarnir og ekki má
gleyma jeppakörlunum í vinahópi
Gulla. Á Álftröðinni var því jafnan
mannmargt og oft glatt á hjalla og
líflegar umræður við eldhúsborð-
ið.
Sunnudagsmatarboðin voru
mörg og alltaf tilhlökkunarefni,
steikt lambalæri með brúnuðum
kartöflum, grænum baunum og
hrásalti var uppáhaldið.
Greiðviknin var í samræmi við
móttökurnar. Hvort sem við vor-
um að koma eða fara, voru þau
ávallt tilbúin að leggja okkur lið.
Sækja á flugvöllinn eða skjótast
með eitthvað sem okkur vanhagaði
um.
Með árunum hafa frásagnir
Boggu frænku af ömmu og afa frá
Skarði og sögurnar þaðan orðið
okkur afar mikilvægar.
Bogga sagði alltaf að hún mundi
búa lengi ein og vísaði stundum til
drauma sinna í því sambandi. Hún
varð sannspá. Dóri lést annan dag
jóla árið 1995. Gulli lést langt um
aldur fram í bílslysi í maí 2002.
Þetta voru henni erfiðir tímar.
Bogga frænka hefði orðið 94
ára gömul 18. apríl. Hún var búin
að vera léleg til heilsunnar í all-
nokkurn tíma og var því tilbúin að
kveðja.
Við minnumst með hlýju og
gleði allra ánægjustundanna sem
við áttum saman á Álftröðinni og
heima í Súðavík þegar hún, Dóri
og strákarnir komu vestur.
Við þökkum og kveðjum elsku
frænku okkar og leitum huggunar
í þeirri fullvissu að hún sé nú í
góðum hópi fjölskyldu og vina.
Innilegt faðmlag með elsku og
væntumþykju, þannig hefur verið
tekið á móti henni, rétt eins og
hún tók á móti okkur og gestum
sínum á Álftröðinni. Við þekkjum
öll hversu notalegt það er að koma
heim.
Við vottum Adda frænda okkar
og fjölskyldu innilega samúð.
F.h. Litlabæjarsystkinanna,
Kristján Kristjánsson.
Kallið er komið.
Ég trúi því að móðursystir mín
blessuð hafi orðið fegin hvíldinni
eftir erfiða daga í lokin, þar sem
hún var farin að heilsu og þreki.
Glettnin og kátínan sem ávallt
hafði einkennt okkar samskipti
hin síðari ár var horfin úr augum
hennar og hún ekki söm.
Frá því að ég man eftir mér
hafa náin samskipti ávallt verið á
milli fjölskyldna okkar. Mér
fannst sem lítilli stelpu ég skipa
svolítið sérstakan sess hjá Boggu
og vera svona eins og dóttirin sem
hún eignaðist aldrei sjálf. Ég
dvaldi mikið hjá þeim Boggu og
Dóra í æsku og var borin á hönd-
um þeirra beggja. Bogga var ekki
bara í dekrinu heldur lét hún mig
hafa aðeins fyrir lífinu enda katt-
þrifin og vildi hafa allt hreint og
fínt í kringum sig. Dagarnir byrj-
uðu því ávallt á afþurrkun og ryk-
sugun. Síðan var hægt að hafa það
huggulegt, dúlla við hárið á litlu
stelpunni og gefa henni tíma í
spjall og sögur.
Á unglingsárunum urðu sam-
skiptin á annan hátt í tengslum við
vinnu hjá Dóra á bensínstöðinni í
Lyngholti, Garðabæ. Þá var farið
heim í hádeginu, nærst og spjall-
að. Eftir að ég eignaðist fjölskyldu
fylgdust þau vel með og dætur
mínar minnast Boggu með mikl-
um hlýhug.
Eftir að mamma kvaddi þennan
heim urðu hringingar okkar á milli
enn tíðari og má segja að við höf-
um talast við daglega á meðan
heilsa Boggu leyfði. Hún var nú
ekki mikið fyrir að flakka í heim-
sóknir en þótti þeim mun betra að
spjalla í símann og höfðum við báð-
ar gaman af. Hún náði þó að heim-
sækja mig eftir að við Sæmi flutt-
umst um set því hún vildi nú vita
hvernig ég hefði það og blessa hús-
næðið. Nú verða heimsóknirnar til
hennar á Hrafnistu þar sem hún
dvaldist síðustu níu árin ekki fleiri
og einhver bið á að við hittumst aft-
ur. Ég trúi því að hún sé í faðmi
ástvina á grænum grundum eins
og segir í upphafi Davíðssálms:
Drottinn er minn hirðir,
mig mun ekkert bresta.
Á grænum grundum
lætur hann mig hvílast,
leiðir mig að vötnum,
þar sem ég má næðis njóta.
Hann hressir sál mína,
leiðir mig um rétta vegu
fyrir sakir nafns síns.
(23. Davíðssálmur.)
Afkomendum öllum sendi ég
samúðarkveðjur frá mér og minni
fjölskyldu og bið guð að blessa
minningu Sigurborgar.
Steindóra Bergþórsdóttir.
Þær voru skemmtilegar syst-
urnar frá Skarði. Það var mikið
hlegið, mikið spjallað og mikið
reykt þegar þær hittust, Badda,
Maja, Bogga, Gugga og Guja. Og
það sem þær gátu reykt! Þær
voru ekkert alltaf sammála en
þurftu að heyra hver í annarri
helst daglega. Og auðvitað öðru
hverju í bræðrunum, þeim Sigga
og Kolla. Nú er sú síðasta þeirra
farin yfir móðuna miklu og syst-
urnar hafa eflaust tekið vel á móti
henni Boggu móðursystur minni.
Bogga var stór partur af æsku
okkar systkinanna í Hafnarfirði.
Stundum fengum við að gista hjá
henni og Dóra og þá var dekrað
við okkur systurnar enda engar
dætur á heimilinu, bara synirnir
tveir, Addi og Gulli, sem einnig
voru ljúfir við okkur. Dúkkurnar
okkar Dóru systur minnar fengu
nöfnin Bogga og Badda, sem sýnir
vel tenginguna við frænkurnar í
Kópavoginum.
Löngu seinna tók ég að mér að
sjá um bókhaldið fyrir Dóra þegar
hann rak bensínstöð BP og síðar
OLÍS í Lyngholti í Garðabæ. Þá
kom ég oft á heimili þeirra hjóna
og þótti vænt um að geta haldið
tengslunum líka þannig. Þar var
ætíð mjög gestkvæmt enda hálf-
gerð ættingjamiðstöð á Álftröð-
inni alla tíð.
Bogga fylgdist vel með frænd-
fólki sínu og vildi alltaf fá fréttir af
öllum og vita hvað við vorum að
gera og hvernig fjölgaði stöðugt í
afkomendahópnum. Sá áhugi ent-
ist henni næstum fram á síðasta
dag.
En hún Bogga frænka mín var
eflaust hvíldinni fegin og vonandi
verða fagnaðarfundir hjá þeim
systkinum hinum megin. Ég sendi
Adda, Grétu og fjölskyldunni
samúðarkveðjur.
Bergþóra M. Bergþórsdóttir.
Í dag kveðjum við móðursystur
mína, Sigurborgu Jakobsdóttur
eða Boggu systur eins og hún var
ávallt kölluð í mínum heimahög-
um og langar mig að setja nokkur
fátækleg orð á blað af því tilefni.
Bogga, sem hefði orðið 94 ára í
þessum mánuði er síðust systr-
anna fimm frá Skarði á Snæfjalla-
strönd að kveðja þennan heim, að-
eins eldri bróðirinn Kolbeinn (88
ára) er eftir af systkinahópnum
stóra sem lifði í æsku við erfið
skilyrði heimahaganna. Að Skarði
er ekki enn kominn vegur né er
þar nokkur hafnaraðstaða frekar
en var fyrrum, þegar allt þurfti að
fara gangandi eða á hestum eða
litlum árabátum. Lífsbarátta
þeirra allra var hörð en ekki að sjá
að það hafi stytt ævi þeirra.
Boggu fannst víst eins og móður
minni að það væri kominn tími til
að kveðja, þetta væri orðið gott.
Bogga og Dóri, eiginmaður
hennar, voru alltaf nefnd saman
og voru hluti af æsku minni, enda
mikill samgangur milli heimil-
anna. Man ég fyrstu heimsóknirn-
ar í sumarbústaðinn á Hlíðarveg-
inum sem þau bjuggu fyrst í
þegar ég hef verið um fjögurra
ára aldurinn, síðan á Lindarveg-
inn og loks á Álftröðina. Heimili
þeirra var eins og annað heimili
okkar systkinanna á Vesturbraut-
inni og ávallt gott að koma, þiggja
veitingar og spjall um allt milli
himins og jarðar, heyra hlátur
þeirra og leika við þá bræður
Adda og Gulla sem síðar voru fé-
lagar okkar til frambúðar.
Á námsárunum naut ég dyggs
stuðnings þeirra hjóna og fékk
vinnu í Lyngholti einn mánuð að
sumri í mörg ár við benzínaf-
greiðsluna þegar þau fóru í sum-
arfrí. Þá vann Bogga um tíma við
fiskvinnslu í Hafnarfirði og kom
oft við á Vesturbrautinni.
Bogga og mamma höfðu nær
daglega samband meðan báðar
lifðu (mamma til að verða 92 ára,
í árslok 2011) og þótt þær væru
ekki ávallt sammála var sam-
bandið mikilvægt. Ég sé þær enn
fyrir mér sitjandi við símana með
kaffibolla og sígarettu, en þær
reyktu báðar mikið og mamma
allt fram í andlátið. Þar var rætt
um ættingja, börn, barnabörn og
tengdabörn, en þær fylgdust
grannt með þeim öllum og flest-
um börnum systra sinna og
bræðra líka. Ef eitthvað var að,
var rétt hjálparhönd. Í seinni tíð
voru samskiptin ekki eins mikil
en ávallt fylgst með í gegnum
ættingja og vini. Þegar horft er í
baksýnisspegilinn er augljóst
hversu stór hluti af lífi manns
tengist einmitt Boggu systur og
fjölskyldu hennar. Allar heim-
sóknirnar, ferðalögin, veiting-
arnar og umhyggjan ylja. Við
hjónin erum því miður á fjarlæg-
um slóðum þegar jarðarförin fer
fram, en sendum Adda og Grétu
og fjölskyldunni allri samúðar-
kveðjur.
Jóhann G. Bergþórsson og
Arnbjörg Björgvinsdóttir.
Sigurborg
Jakobsdóttir
Um leið og ég labbaði inn í
kirkjuna til þess að kveðja þig í
síðasta skipti, fór hugurinn strax
af stað og ég fór að rifja upp allar
þær yndislegu minningar sem við
áttum saman. Þú varst alltaf svo
flott, þú varst fyrirmynd. Komin á
tíræðisaldur en samt alltaf vel til
fara og fín, algjör skvísa.
Þegar ég fermdist fyrir 2 árum
bjóst ég ekki við þér því við eigum
heima í klukkutíma fjarlægð en
mikið var ég glöð þegar þú svo
birtist á tröppunum fyrir utan.
Þarna stóðstu, með rauðu negl-
urnar þínar og vel tilhöfð eins og
Vilborg Eiríksdóttir
✝ Vilborg Eiríks-dóttir fæddist í
Fíflholts-
Vesturhjáleigu í
Vestur-Landeyjum
18. september
1923. Hún lést 26.
febrúar 2015 á
Hjúkrunarheim-
ilinu Sóltúni
Reykjavík.
Útför Vilborgar
fór fram 14. mars
2015.
alltaf. Þú stóðst allt-
af fast á þínu og það
er þannig sem ég
mun muna eftir þér.
Og að við gátum
hlegið út í eitt, ég og
þú.
Elsku langa mín,
þér tókst svo sann-
arlega að lýsa upp
tilveruna hvert sem
þú fórst. Það eru
ekki allir svo heppn-
ir að fá að eiga langömmu á mín-
um aldri og ég er þakklát fyrir all-
ar þær stundir sem við áttum
saman. Ég vil fá að þakka þér fyrir
að vera þessi sterka kona sem ég
hef litið upp til í öll þessi ár. Þessi
fallega kona sem ég elskaði að
knúsa. Þessi fallega kona sem var
með sterkar skoðanir og sagði
hvað henni fannst. Takk, elsku
langa, fyrir að hafa verið svona
stór partur af lífi mínu. Ég vona að
þú sért komin á betri stað núna,
þú ert svo sannarlega búin að gera
tilveru þína eftirminnilega og vel
það.
Hvíl í friði, elsku langa mín. Þín
Alexandrea Rán.