Morgunblaðið - 15.04.2015, Side 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 15. APRÍL 2015
Elsku amma
mín, ég vona að þú
sért komin á góðan
stað með afa.
Margar sögur hef
ég heyrt af honum en fékk
aldrei að kynnast honum en ég
fékk að kynnast þér og þessi 14
ár sem þú ert búin að vera hjá
mér eru þau bestu í heimi. Ég
er svo þakklát fyrir að hafa
fengið að kynnast þér, þú ert
fyrirmynd mín og munt alltaf
vera. Ég mun hugsa til þín á
hverjum degi og ég veit að þú
munt vera hjá okkur alltaf þeg-
ar við þurfum einhvern til að
styðja okkur. Þú varst með
þennan sérstaka persónuleika
sem enginn annar hefur, mér
leið alltaf vel í kringum þig. En
núna ertu bara komin á betri
stað og ég vona að ég komi til
þín á endanum.
Takk fyrir allt.
Diljá Björk Atladóttir.
Elsku amma mín, það er svo
sárt að þú skulir vera farin frá
okkur, en þar sem þú varst svo
veik veit ég að þú ert á betri
stað núna og komin til afa eftir
langa bið. Þú varst alveg ótrú-
leg kona, alltaf með allt á
hreinu, alltaf fyrst með allar
sögur og það var alltaf hægt að
hringja og fá fréttir. Þú hringd-
ir nánast á hverjum degi bara
til þess að heyra í okkur hljóð-
ið. Þessi stuttu símtöl gerðu
daginn minn betri og ég á eftir
að sakna þeirra mjög mikið.
Það var svo gott að koma til
þín, alltaf svo skemmtilegt, við
gátum talað um allt og ekkert,
þú varst ekki bara amma mín
heldur vorum við miklar vin-
konur.
Ég er ekki ennþá búin að
átta mig á því að þú sért farin
frá okkur og er enn að bíða eft-
ir því að þú hringir. Þegar ég
keyri framhjá Klapparstígnum
langar mig svo að koma til þín
og fá „namm“ eins og þú kall-
aðir það. Ég er þakklát fyrir að
hafa haft þig í lífi mínu þessi 18
ár og eftir situr fullt af ógleym-
anlegum minningum sem eiga
alltaf stað í hjarta mér. Ég
elska þig amma mín og sakna
þín mjög mikið.
Þín
Margrét (Magga mús).
Í dag kveð ég Huldu ömmu
sem var mér mjög kær. Ég var
heppin að fá að alast upp í ná-
vist ömmu og afa. Þegar ég lít
til baka eru minningarnar ljúf-
ar og góðar. Þegar við systur
vorum í pössun hjá ömmu og
afa er minningin sú að afi var
að spila við okkur og amma var
að stússast í eldhúsinu og með
tuskuna á lofti. Amma var katt-
þrifin og mikil matkona og voru
desertar hennar sérsvið. Hún
gerði marsípantertur, an-
anasfrómas og heimatilbúinn ís
með núggati sem hún brenndi
sjálf.
Amma var ekki lengi að baka
pönnukökustafla og mæta með
í veislur ef svo bar við. Amma
var mikil húsmóðir og ávallt til
þjónustu reiðubúin. Þegar við
komum í heimsókn var smurt
brauð með miklu smjöri og
fingurþykkri sneið af skinku
frá Ameríku. Amma elskaði
amerískar vörur og fórum við
ófáar ferðirnar saman í Varna-
liðið til að versla.
Amma fylgdist vel með frétt-
Hulda S.
Sigurðardóttir
✝ Hulda S. Sig-urðardóttir
fæddist 17. október
1923. Hún lést 17.
mars 2015. Hulda
var jarðsungin 8.
apríl 2015.
um og las dagblöð-
in og kjaftablöðin
spjaldanna á milli.
Fréttir af mannlíf-
inu fékk maður hjá
ömmu. Hún var
límið í fjölskyld-
unni þar sem hún
hringdi nánast
daglega til að fá
fréttir og segja
fréttir af fjölskyld-
unni. Eins hringdi
hún til að láta vita af hinum og
þessum tilboðum í búðunum.
Við amma fórum í nokkur röll-
in, þ.e. keyrðum á milli búða og
keyptum kvótann á fleiri en
einum stað og er kjúklingarall-
ið eftirminnilegast.
Amma var einstök kona, átti
vinkonur á öllum aldri. Hún var
hreinskilin í svörum sem ekki
öllum líkaði en þannig var
amma. Amma vissi og sá meira
en margur og komu vinkonur
hennar oft gagngert til að fá
kaffi og lestur í bollann. Hún
var mikill húmoristi og gaf öll-
um gælunafn sem hún fann
upp. Amma hélt vel utan um
hópinn sinn svo aldrei féll ský
á. Minning um gefandi, trausta
og yndislega ömmu lifir í hjarta
okkar hér í Faxahvarfinu (Síu,
Atla, póstsins, músarinnar og
gríssins.)
Megir þú hvíla í friði, elsku
amma.
Sigrún Hulda Jónsdóttir.
Það er komið að kveðjustund
eftir rúmlega fimmtíu ára sam-
veru. Hulda var einstök á allan
hátt, hún var okkur sem amma,
mamma, vinkona og frábær
manneskja sem hjálpaði okkur
mikið. Margs er að minnast og
margt er að þakka og margar
ógleymanlegar stundir áttum
við saman, og verður hennar
sárt saknað.
Hulda var mikill gleðigjafi
alltaf svo kát og glöð og var
aldrei lognmolla í kringum
hana, við áttum okkar gælu-
nöfn eins og hennar var von og
vísa, og kallaði hún okkur Söru,
Lósý og Sarasota. Við erum
þakklátar að hafa fengið að
hafa Huldu í okkar lífi, og erum
ríkari fyrir einstaka vináttu
hennar. En nú er hún komin til
Gísla mannsins síns, hún sakn-
aði hans mikið.
Við Sara sendum börnum og
barnabörnum Huldu og öllum
sem stóðu henni næst innileg-
ustu samúðarkveðjur. Guð
blessi minningu hennar.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
Grátnir til grafar
göngum vér nú héðan,
fylgjum þér, vinur. Far vel á braut.
Guð oss það gefi,
glaðir vér megum
þér síðar fylgja’ í friðarskaut.
(V. Briem.)
Við kveðjum Huldu okkar
með miklum söknuði, Guð veri
með þér.
Hvíl í friði.
Sara og Ólöf Lára.
✝ Baldur Hólm,fv. bóndi á
Páfastöðum, fædd-
ist 7. mars 1930 á
Sauðárkróki. Hann
lést á Dvalarheimili
aldraðra á Sauð-
árkróki 5. apríl
2015.
Foreldrar Bald-
urs voru Axel Ei-
ríkur Björn Jóns-
son, f. 13.3. 1908, á
Hellu í Blönduhlíð, d. 4.5. 1933,
og Sólveig Árnadóttir, f. 10.5.
1893, í Grafarósi, Hofshreppi,
d. 15.6. 1983 á Akureyri. Upp-
eldisforeldrar voru Helgi Ingi-
mar Valdimarsson, f. 1898, d.
1982, og Snjólaug Guðmunds-
dóttir, f. 1913, d. 1995, bændur
í Árnesi, Lýtingsstaðahreppi.
Alsystkini: Karl Hólm, f. 1930,
d. 2001. Sammæðra: Eðvald
Gunnlaugsson, f. 1923, d. 2007,
og Jörgína Þórey Jóhanns-
dóttir, f. 1926, d. 2014.
Baldur kvæntist Eddu Skag-
field, f. 7.5. 1930, árið 1954.
Börn þeirra eru: 1. Lovísa
Ívar, f. 1992, sambýliskona
Ingibjörg Gísladóttir, og Arnar,
f. 1993.
Baldur ólst upp í Víkurkoti í
Blönduhlíð og síðar í Árnesi í
Lýtingsstaðahreppi. Hann gekk
í barnaskólann í Héðinsmynni
og fór síðar í nám við Héraðs-
skólann á Laugarvatni. Eftir
það vann hann á vertíðum í
Vestmannaeyjum og starfaði
við vörubílaakstur á Keflavík-
urflugvelli. Baldur og Edda
voru bændur á Páfastöðum frá
1953 til 1990. Jafnframt starf-
aði Baldur sem héraðslög-
reglumaður frá 1957-1971, og
sinnti akstri, s.s skólakeyrslu
og fleiri störfum samhliða bú-
rekstri. Eftir að þau brugðu
búi fluttu þau í nýbyggt hús
sitt á Páfastöðum 2 þar sem
Baldur gat sinnt hugðarefnum
sínum sem voru m.a. skógrækt.
Síðustu fjögur árin dvaldi Bald-
ur á Dvalarheimili aldraða á
Sauðárkróki og naut einstakrar
umönnunar og alúðar starfs-
fólksins þar.
Útför Baldurs verður gerð
frá Sauðárkrókskirkju í dag,
15. apríl 2015, kl. 14. Jarðsett
verður í Reynistaðarkirkju-
garði.
Baldursdóttir, f.
10.7. 1954, barn:
Baldur Bjarnason,
f. 1977, maki Sig-
ríður Björk Æv-
arsdóttir, börn
þeirra Áróra
Hrönn, Egill Váli
og Embla Björk. 2.
Albert Baldursson,
f. 17.4. 1956, maki
Birna Guðrún Fly-
genring, börn
Kristján Flyering, f. 1987, trú-
lofaður Katrínu Hannesdóttur.
Stefanía Áslaug, f. 1991, og
Gunnar Bjarni, f. 1993. 3.
Helga Jóhanna Baldursdóttir, f.
14.7. 1958, maki Jón Gunnar
Valgarðsson, börn: tvíburarnir
Andri Már og Hilmar Örn, f.
1994. 4. Sólveig Baldursdóttir,
f. 8.2. 1961, börn: Edda Hrund,
f. 1982, og Karlotta Dögg, f.
1992. Börn Eddu eru Nicolas
Örn og Esja. 5. Sigurður Bald-
ursson, f. 27.9. 1963, maki Guð-
rún Kristín Jóhannesdóttir,
börn: Axel, f. 1990, sambýlis-
kona Sandra Steinþórsdóttir,
Í dag er borinn til hinstu hvílu
faðir minn, Baldur Hólm, fv.
bóndi á Páfastöðum í Skagafirði,
85 ára að aldri.
Lífshlaup hans var á enda
runnið á páskadag sl. á Dval-
arheimili aldraðra við Heilbrigð-
isstofnunina á Sauðárkróki.
Baldur fæddist á Sauðárkróki.
Sólveig móðir hans hafði ekki að-
stæður til að ala hann upp og
heldur ekki tvíburabróður hans
og voru þeir því sendir í fóstur á
sitthvort heimilið eins og oft var
tíðkað á þessum árum. Föður
sínum kynntist hann aldrei, því
að hann lést þegar Baldur var á
þriðja aldursári. Hann var tek-
inn í fóstur af miklum sóma-
manni Helga Valdimarssyni,
bónda í Víkurkoti í Blönduhlíð.
Helgi giftist síðar Snjólaugu
Guðmundsdóttur og ólu þau
hann upp fyrst í Víkurkoti og
síðar í Árnesi í Lýtingsstaða-
hreppi.
Pabbi var fremur harðlyndur
maður og efalaust hefur for-
eldratómið haft mikil áhrif á
skaplyndi hans. Hann var
snemma sendur í vinnu við að
teyma hesta í vegagerð og fleira.
Þegar á unglingsaldri var hann
orðinn áberandi hraustur og
hafði mikla skemmtan af því að
takast á við aflraunir sem fáum
öðrum hefði tekist að leysa. Eins
var það líka þegar hann var orð-
inn fullorðinn að stundum voru
kraftarnir notaðir meir en góðu
hófi gegndi. En oft er það þannig
að ef menn ætla sér um of í lík-
amlegri vinnu þá endar það með
því að einhverju er ofgert og það
átti við í hans tilfelli því að upp
úr fertugu varð hann fyrir bak-
meiðslum sem áttu eftir að há
honum alla hans tíð eftir það.
Síðustu fjögur árin var hann
meira og minna bundinn við
hjólastól og það var ástand sem
hann gat aldrei sætt sig við.
Þannig minnist ég hans,
hrausts manns sem gaf ekkert
eftir í því sem hann ætlaði sér,
og fannst alveg óþarfi að vera
með einhverja tilfinningasemi.
Pabbi og mamma byggðu upp
jörðina af myndarskap, öll útihús
voru svo til ónýt þegar þau hófu
búskap árið 1954. Hafist var
handa við að byggja fjós og
hlöðu og ræktun stóraukin. Síð-
an voru byggð fjárhús, hlaða og
fjós stækkuð, vélaskemma byggð
o.fl. Áhugi pabba lá hjá kindun-
um og hestum, kýrnar voru nú
ekki í uppáhaldi en þær skiluðu
nú samt sínu.
Þegar þau hættu búskap árið
1990 var byggt íbúðarhús á Páfa-
stöðum 2 þar sem hann átti
heimili á ásamt eftirlifandi eig-
inkonu sinni. Þar leið honum vel
og sinnti af áhuga skógrækt og
öðrum áhugamálum sínum á
meðan hann gat.
Hvíl í friði, pabbi minn, og
njóttu þess að vera orðinn heill
aftur.
Sigurður Baldursson.
Hann var Skagfirðingur í húð
og hár, rammur að afli, víkingur
og gjörvulegur á velli eins og
sveitungar hans forðum. Íslensk-
ur bóndi eins og þeir gerast best-
ir. Þannig kom tengdafaðir minn
mér fyrir sjónir. Hann unni
sveitinni sinni og var afar fróður
um sögu hennar og ánægjulegt
var að njóta frásagna hans þegar
brunað var um sveitina. Hann
var reyndar fróður um margt
sem tengdist landi og þjóð, enda
afar vel lesinn, hafði yndi af
lestri góðra bóka og ekki var það
verra ef bókin hafði að geyma
þjóðlegan fróðleik. Hann hafði
líka gaman að ferðast um landið.
Meiri tími gafst til þess eftir að
þau hjónin brugðu búskap og
annir urðu minni.
Þá kom líka nýtt áhugmál,
trjárækt, sem hann stundaði af
kappi meðan heilsan leyfði. Það
sem var melur fyrir 25 árum er
nú hinn myndarlegasti gróður-
reitur. Hann Baldur minn var
ekki maður margra orða, en það
leyndi sér ekki að hann var stolt-
ur af verkinu. Hann ræddi ekki
mikið um sjálfan sig, sagði fátt af
æsku sinni en það duldist ekki að
hann hafði orði fyrir miklu áfalli
barn að aldri þegar hann var
tekinn frá fósturforeldrum sín-
um og fluttur til einsetubónda
frammi í sveit. Það sár sem kom
á barnssálina greri aldrei um
heilt. Hann sagði mér eitt sinn
hversu mjög hann hefði saknað
fósturmóður sinnar. Ungur að
aldri fór hann að vinna við vega-
gerð og hafði það starf að teyma
hestana. Hann var heldur ekki
hár í loftinu þegar hann fór að
leggja sitt af mörkum við bú-
störfin, þau áttu eftir að verða
mörg handtökin næstu árin.
Strákurinn var sterkari en flestir
og margar sögur eru til af afl-
raunum hans þegar hann eltist.
Ekki veit ég hvort hugur hans
stóð alltaf til að verða bóndi, þó
að það yrði ævistarf hans. Hann
hafði farið ungur til náms á
Laugarvatni en varð frá að
hverfa vegna fjárskorts og snéri
aftur í Skagafjörð. Þar kynntist
hann heimasætunni á Páfastöð-
um og framtíðin var ráðin. Á
Páfastöðum ráku þau mikið
myndarbú enda bæði vinnusöm
og dugleg. Ég man þegar ég kom
þangað fyrst, flaug á Krókinn og
bóndasonurinn sótti mig.
Hann stoppað í vegkantinum
áður en komið var að bænum og
bað mig lengst allra orða að
spyrja ekki foreldrana mikið út í
búskapinn heldur skyldi ég
spyrja hann þegar enginn heyrði
til. Betra væri að stelpan að
sunnan, sem aldrei hafði kynnst
sveitastörfum, opinberaði ekki
fávisku sína í viðurvist tilvonandi
tengdaforeldra. Ég hafði ekki
dvalið margar stundir á bænum
þegar ég var drifin í réttina, því
rýja átti kindur. Baldur sýndi
mér handtökin og nú skyldi
kanna hvort stelpan væri til ein-
hverja hluta nytsamleg. Viti
menn, mér tókst að lokum rýja
eina eða tvær kindur, en þær litu
nú ekki alveg eins út og hinar,
voru dálítið pönkaðar blessaðar
en vonandi kom það ekki að sök.
Baldur sagði ekki orð, en glotti
því meira.
Nú hefur þessi skagfirski vík-
ingur kvatt. Það verður tómlegra
í Skagafirði án hans. Ég þakka
honum samfylgdina og hversu
góður afi hann var börnunum
mínum. Eddu, tengdamóður
minni, og fjölskyldunni allri
sendi ég mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur.
Birna G. Flygenring.
Margs er að minnast, margt
er hér að þakka. Þegar komið er
að kveðjustund er okkur efst í
huga þakklæti fyrir þær góðu
stundir sem við áttum saman.
Okkar ljúfustu minningar eru
vafalaust sumarnæturnar á
Páfastöðum þegar við vöktum
saman við eldhúsborðið og horfð-
um á sólina setjast á bak við
Drangey og fylgdumst með
henni rísa aftur tignarlega upp.
Dalalæðan, döggin í grasinu, ein-
staka fuglasöngur. Það er ekkert
í heiminum fegurra og það er
gott að ylja sér við góðar minn-
ingar.
Davíð Stefánsson minnir okk-
ur á afa sem elskaði sveitina sína
og því kveðjum við með skálds-
ins orðum.
Nú sefur jörðin sumargræn.
Nú sér hún rætast hverja bæn
og dregur andann djúpt og rótt
um draumabláa júlínótt.
Við ystu hafsbrún sefur sól,
og sofið er í hverjum hól.
Í sefi blunda svanabörn
og silungur í læk og tjörn.
Á túni sefur bóndabær,
og bjarma á þil og glugga slær.
Við móðurbrjóstin börnin fá
þá bestu gjöf, sem lífið á.
Nú dreymir allt um dýrð og frið
við dagsins þögla sálarhlið,
og allt er kyrrt um fjöll og fjörð
og friður drottins yfir jörð.
(Davíð Stefánsson.)
Með hjartans þökk,
Kristján, Stefanía og Gunnar.
Baldur Hólm HINSTA KVEÐJA
Nú ríkir kyrrð í djúpum dal,
þótt duni foss í gljúfrasal,
í hreiðrum fuglar hvíla rótt,
þeir hafa boðið góða nótt.
Saman leggja blómin blöð,
er breiddu faðm mót sólu glöð,
í brekkum fjalla hvíla hljótt
þau hafa boðið góða nótt.
Hverfur sól við segulskaut
og signir geisli hæð og laut,
en aftanskinið hverfur hljótt,
það hefur boðið góða nótt.
(Magnús Gíslason)
Hvíl í friði og góða nótt
elsku afi og langafi.
Edda Hrund, Karlotta
Dögg, Nicolas Örn og
Esja Skagfield.
Hinn 19. mars kvöddum við
með söknuði hana Magneu, eða
Möggu frænku eins og við köll-
uðum hana. Hún var í raun okk-
ar þriðja amma, og eigum við
fallegar minningar um hana
sem ljúft er að rifja upp á
kveðjustund.
Það var alltaf ánægjulegt að
heimsækja þau Möggu og
Guðna afabróður í Lágholtið og
var ávallt tekið á móti manni
opnum örmum, og þeim einnig
lokað hlýlega þegar hún gaf
okkur innilegt knús þegar tími
var kominn til að fara. Einnig
leið Möggu alltaf best þegar við
vorum pakksaddar og gott bet-
ur en það – enda frábær kokkur
og yndislegur gestgjafi sem
naut þess að gera vel við sína.
Einnig var hún okkur fyr-
irmynd þegar kom að fram-
Magnea S.
Magnúsdóttir
✝ Magnea Magn-úsdóttir fædd-
ist í Reykjavík 21.
september 1932.
Hún lést á Land-
spítalanum við
Hringbraut 9. mars
2015.
Útför Magneu
fór fram frá Lága-
fellskirkju, 19.
mars 2015, kl. 12.
komu við dýr og
var aðdáunarvert
að sjá umhyggju
hennar gagnvart
heimilislausu (og
þeim sem áttu
heimili) köttunum í
hverfinu. Það var
þó örugglega ekki
bara maturinn sem
dró þá til Möggu
heldur líka hlýjan
og væntumþykjan
sem streymdi frá henni.
Þegar hún lá mjög veik á
spítalanum síðustu dagana var
hún oft fyrri til að spyrja
hvernig maður hefði það og
hvort það færi nógu vel um
mann, sem lýsir henni vel – að
það var ávallt mikilvægt fyrir
henni að hennar nánustu hefðu
það gott þegar þeir voru í heim-
sókn.
Við söknum hennar óskap-
lega mikið – en það hlýjar okk-
ur um hjartaræturnar að vita af
henni og Guðna saman á ný.
Líklega eru þau nú að snyrta til
í garðinum sínum, með Tobba
köttinn sinn malandi í grasinu.
Hvíl í friði, elsku Magga.
Ásgerður Guðrún Gunn-
arsdóttir, Anna Kristín
Gunnarsdóttir og Val-
gerður Anna Ólafsdóttir.