Morgunblaðið - 15.04.2015, Side 29

ilum, í veiðiferðum og á ýmsum
stöðum á sumarferðum. Þegar
komið var á áfangastað á ferðum
okkar og fólk búið að snæða góð-
an mat var sest að rabbi sem gat
staðið fram á nótt. Þá naut
Hjalti sín oft vel og frásagnar-
gáfa hans fékk þá það svigrúm
sem hún þurfti. Þær stundir eru
ljúfar í minningunni.
Þegar aldur færist yfir verður
manni oft að hugsa til samveru-
stunda með vinum sínum og
minnast þeirra sem farnir eru og
manni finnst maður hefði átt að
leggja meiri rækt við vináttuna
og gefa henni miklu meiri tíma
því fátt í tilveru okkar er jafn
gefandi og fátt fremur að þakka.
Og nú er vinur okkar Hjalti
Jónasson horfinn okkur, en
minningin um hann og Jóhönnu
mun ætíð vera okkur til ánægju.
Við vottum fólki hans, börnum
og barnabörnum, samúð og ósk-
um þeim velfarnaðar.
Við söknum vinar í stað og
þökkum samfylgdina.
Björn, Margrét,
Ingibjörg og Arnfinnur.
Kveðja frá Seljaskóla
Í dag er kvaddur merkur
skólamaður, Hjalti Jónasson
fyrsti skólastjóri Seljaskóla, frá
1979-1996. Hjalti fékk það stóra
verkefni að setja á stofn grunn-
skóla í efri hluta Seljahverfis.
Hverfið var í byggingu og margt
þar af ungu fólki með börn.
Börnin þurftu að fara í skóla.
Skólanum hafði verið fundinn
staður við Kleifarsel 28. Hjalti
sagði okkur starfsmönnunum oft
frá því þegar hann, nýráðinn
skólastjóri, fór upp í Seljahverfi
um vorið til að líta á staðinn,
blasti við honum stór hola eins
og hann orðaði það og eintóm
for. Þarna átti Seljaskóli að rísa
og skólastarf að hefjast um
haustið. Það tókst og skólastarf
hófst í september 1979. Skóla-
byggingarnar risu hús fyrir hús í
áföngum næstu árin. Það var
margt sem Hjalti þurfti að ann-
ast. Hann stjórnaði skóla sem
varð einn stærsti grunnskóli
landsins með yfir 1.400 nemend-
ur þegar mest var og stóran hóp
starfsmanna. Hverfið stækkaði
ört, skólastofurnar fylltust af
börnum, sex bekkir í árgangi og
skólinn tvísetinn. Börnin í 5.-10.
bekk byrjuðu kl. 8.10 en börnin í
1.-4. bekk kl. 13.10. Það þurfti
mikla skipulagshæfileika, feiki-
lega vinnu, ósérhlífni, þolinmæði
og áræðni til að takast á við
skólastjórnunina. Þetta allt hafði
Hjalti. Nemendurnir, nám og
menntun þeirra var í forgangi
hjá honum. Hann sýndi þeim
mikla alúð en einnig festu. Hann
stjórnaði líka af mikilli ráðdeild
og hagsýni. Hjalti lagði grunn að
hefðum skólans en í hverjum
skóla skiptir miklu máli hvernig
skólamenningin er. Í Seljaskóla
hefur hún þróast í mjög gott
samfélag sem gott er að vera
hluti af. Það hefur alltaf fylgt
Seljaskóla að þeim sem þangað
koma finnst gott að koma inn í
skólann, alúðlega sé tekið á móti
öllum, skólabragurinn góður og
allt snyrtilegt. Þannig vildi
Hjalti hafa það. Hjalti hafði líka
mjög gott starfsfólk með sér
eins og yfirkennara skólans, Ás-
geir Pálsson sem starfaði við
hlið hans þar til Hjalti lét af
störfum. Traustasti samstarfs-
maður Hjalta var Jóhanna Þor-
geirsdóttir, eiginkona hans sem
var kennari við Seljaskóla í 17
ár. Þegar kom að páskafríinu,
lögðu þau undir sig borðstofu-
borðið heima, fylltu það af marg-
lituðum kubbum, röðuðu upp eft-
ir ýmsum leiðum og þannig urðu
stundaskrár Seljaskóla til, alltaf
tilbúnar á vorin. Það var líka oft
glatt á hjalla í skólanum þegar
vinirnir og kennararnir Málfríð-
ur, Jóhanna, Jón Marteins og
Hjalti ræddu málin. Af þeim vin-
um er Hjalti er síðastur til að
kveðja. Margt gott hefur Hjalti
látið af sér leiða. Undir hans for-
ystu söfnuðu nemendur Selja-
skóla fyrir þremur kirkjuklukk-
um Seljakirkju 1991. Þegar
kirkjuklukkunum var hringt í
fyrsta skipti 1995 var það að
sjálfsögðu Hjalti sem hringdi
þeim. Er Hjalti lét af störfum
vorið 1996 var okkur efst í huga
þakklæti og virðing fyrir því
ósérhlífna, farsæla starfi sem
Hjalti hefur unnið í þágu Selja-
skóla, skólastarfið sem hann
mótaði, hefðirnar sem hann
skapaði og nú góðu minningarn-
ar sem við eigum um góðan sam-
starfsmann, vin og skólastjóra.
Blessuð sé minning Hjalta Jón-
assonar, skólastjóra.
Margrét Árný Sigursteins-
dóttir aðstoðarskólastjóri.
Skólamaðurinn og barnavin-
urinn Hjalti Jónasson hefur
kvatt og heimurinn er einum
góðum mannvini fátækari.
Hjalti var skólastjóri lengst af
starfsævi sinnar, síðustu árin við
Seljaskóla. Það varð hlutskipti
hans að móta og stjórna þessum
þá stærsta grunnskóla landsins
við vægast sagt erfiðar aðstæð-
ur. En fyrsta starfsár Seljaskóla
reyndi vissulega á alla. Á skóla-
lóðinni voru djúpir skurðir og há
moldarbörð.
Eitt sinn datt nemandi ofan í
dýpsta skurðinn í frímínútunum.
Hjalti var látinn vita og kom
hann hlaupandi á ógnarhraða,
hljóp niður moldarbarðið, greip
nemandann og kom honum upp
úr skurðinum. Engan sakaði.
Þegar skólinn var hvað fjöl-
mennastur var í mörg horn að
líta. Oft þurfti að bjarga málum,
t.d. þurfti að kenna forföll. Hjalti
hafði þann háttinn á, þegar hann
bað fólk var hann svo kærleiks-
ríkur og hélt svo gjarnan áfram:
„Þú færð ekki mikið fyrir þetta í
launum, en þetta verður bókfært
á himnum.“
Miklar breytingar urðu á
skólastarfi þessu fyrstu ár, m.a.
lengdist daglegur skólatími sex
ára barna um helming. Við sem
kenndum þá sex ára bekkjum
fannst vanta býsna margt.
Skólastofurnar voru berar og
kennslugögnin af skornum
skammti. Við fengum Hjalta til
að ganga með okkur niður í sex
ára stofurnar, til að sýna honum
aðstöðuleysið. Hjalti var fámælt-
ur í fyrstu, en sagði svo: „Þetta
er nú lítið betra en þegar ég var
að byrja í skóla í Flatey forð-
um.“
Það var gott að vinna undir
stjórn Hjalta. Hann kaus að
treysta kennurunum sínum.
„Söngvararnir mínir syngja bet-
ur, ef þeir eru frjálsir,“ er haft
eftir hljómsveitarstjóranum
Herbert Von Karajan. Þetta
vissi Hjalti. En það var alveg
ljóst að hann fylgdist með. Það
var ótrúlegt hversu marga af
þessum 1.450 nemendum hann
þekkti með nafni.
Hjalti var fastheldinn á það
sem honum þótti gott. Hann var
þó alls ekki mótfallinn breyting-
um, áliti hann þær vera til batn-
aðar. Breytingar breytinganna
vegna voru ekki hans ær og kýr.
Hann vildi halda í það sem
reynst hafði vel, vera öruggur
um leiðina og halda svo áfram.
Ætla má að Hjalti hafi verið
saddur lífdaga eftir hartnær 88
ár. Og það er alveg áreiðanlegt
að Jóhanna, hans góða kona,
hefur tekið vel á móti honum á
ströndinni hinum megin.
Hjalti Jónasson er í huga okk-
ar, sem þetta rita, sterkur og
góðviljaður persónuleiki og alltaf
sjálfum sér samkvæmur.
Blessuð sé minning hans.
Kristín og Margrét.
Það er ljómi yfir þeim minn-
ingum, sem við samstarfsfólk og
vinir Hjalta Jónassonar skóla-
stjóra rifjum upp þegar hann
kveður. Einstakur yfirmaður,
hlýr félagi og traustur vinur.
Þegar hann verður jarðsunginn
frá Seljakirkju er ég erlendis og
tekur sárt að geta ekki verið í
kirkjunni þar sem við hittumst
svo oft .
Við Hjalti komum til starfa í
Seljahverfinu nær samtímis,
annar í skóla og hinn í kirkju-
starfinu. Þá var byggðin í því
stóra hverfi í reifum, allt nýtt,
allir ungir og allt þurfti að
byggja upp. Það var mikil gæfa
og skildi eftir góð spor að Hjalti
Jónasson skyldi koma til þeirra
starfa. Við kynntumst náið, tók-
um saman á verkefnum, nutum
þess að verða trúnaðarvinir og
eiga saman hugsjónir.
Hjalti var fjölmenntaður mað-
ur. Víðast vel heima í því sem
umræðan leiddi til. En með því á
sérstakan hátt hógvær og yfir-
vegaður. Seljaskóli var mestan
hluta starfstíma Hjalta fjöl-
mennasti grunnskóli landsins.
Þó á þeim tíma með húsnæði
sem var í byggingu. Mér var það
oft undrunarefni hversu miklu
Hjalti kom í verk og hvílíkur
snillingur hann var í allri stjórn-
un, einn af þeim sem geta
stjórnað án þess að eftir því sé
tekið. Hann hafði líka sér við
hlið hana Jóhönnu eiginkonu
sína, sem var skörungur í öllu.
Oft gaman að sjá samstarf
þeirra. Þeim var líka lagið að
laða til gott starfsfólk, sem
Hjalti mat mikils. Ég varð oft
vitni að því þegar Hjalti talaði
við nemendur bæði til hróss og
umvöndunar. Þar var festa og
umhyggja. Alltaf þegar ég heyri
fyrrverandi nemendur minnast á
Hjalta þá er það gert af hlýju.
Stórt áhugamál Hjalta var að
efla sem mest samstarf skóla og
kirkju. „Það er skólanum til
sóma að eiga gott samband við
sína kirkju. Enda á skólinn upp-
haf sitt innan kirkjunnar,“ sagði
hann í viðtali þegar hann lauk
störfum. Þar talaði maður
reynslunnar og vissi hvað var
farsælast. Enda var það svo að
það samstarf var mikið og alltaf
til blessunar þeim sem þess
nutu. Hjalti var þungorður í
garð þeirra sem unnu gegn slíkri
samvinnu. Hann sýndi líka hug
sinn til kirkjunnar í verki. Þegar
Seljakirkja var vígð kom hann
að máli við mig með þá bjart-
sýnu tillögu að nemendur Selja-
skóla myndu safna fyrir kirkju-
klukkum og færa söfnuðinum
sínum. Því verki, sem allir
bjuggust við að tæki mörg ár,
tókst að ljúka á skömmum tíma
með áhuga allra. Það var
stærsta gjöf, sem vitað er til að
nemendur skóla hafi fært kirkj-
unni sinni. Þegar þeim klukkum
var hringt í fyrsta skipti, var það
að sjálfsögðu í höndum Hjalta.
Þegar kirkjuklukkurnar þær
hringja við kveðjustundu og út-
för hans eru það tónar eilífð-
arinnar og eilífa lífsins, það sem
skiptir máli á kveðjustundu.
Með Hjalta Jónassyni er
kvaddur vandaður afreksmaður.
Í virðingu sé Guði þakkað fyrir
einstakan mann.
Valgeir Ástráðsson.
Með Hjalta er genginn góður
og heilsteyptur maður. Hann var
yfirmaður minn til margra ára
og faðir bestu vinkonu minnar.
Fyrstu kynni mín af Hjalta voru
þegar ég á unglingsárum kom í
heimsókn til Svönu í Hlunnavog-
inn. Í sjónvarpskróknum sat Jó-
hanna eða Jóa eins og hún var
ætíð kölluð og prjónaði lopa-
peysu en Hjalti með svuntu,
hægur og yfirvegaður, að ryk-
suga stofuna. Á mínu heimili
þekktist ekki að heimilisfaðirinn
sinnti slíku hlutverki en í
Hlunnavoginum þótti það sjálf-
sagt enda Hjalti og Jóa samhent
í öllu sem þau tóku sér fyrir
hendur. Það voru forréttindi að
vera heimagangur í Hlunnavog-
inum. Heimilið ætíð opið gestum
og vinum barnanna tekið fagn-
andi.
Samfylgd Jóu og Hjalta í
meira en 50 ár var afar farsæl.
Þau voru nokkuð ólík í útliti og
fasi en ákaflega kært með þeim.
Varla var hægt að tala um annað
þeirra án þess að minnast á hitt.
Þau nutu stuðnings hvort af
öðru bæði í lífi og starfi. Sameig-
inlegur starfsvettvangur þeirra
var skólastarf og unnu þau alla
sína starfsævi á sama vinnustað.
Hjalti var nokkuð alvörugefinn
maður en kímnin var þó aldrei
langt undan. Þegar ég ákvað að
fara í kennaranám studdu Hjalti
og Jóa mig af heilum hug og
Hjalti nefndi að ég gæti sótt um
stöðu hjá honum að námi loknu.
Þegar náminu lauk heimsótti ég
Hjalta og óskaði eftir starfi.
Hann svaraði glettinn: „Ég ræð
aldrei fólk úr Kópavogi.“
Við bundumst fastmælum um
ráðninguna og kenndi ég síðan
undir hans stjórn þar til Hjalti
lét af störfum vorið 1996.
Hjalti var ákaflega dagfars-
prúður maður og traustur svo af
bar. Hann var ákveðinn í skoð-
unum og stóð fast á sínu ef því
var að skipta. Eitt sinn vildum
við, hópur kennara,breyta
kennsluháttum til þess að auka
fjölbreytni. Hjalti varð ekki hrif-
inn af þessu framtaki okkar en
samþykkti að lokum með því
skilyrði að stærðfræðikennsla
yrði í engu skert. Hjalti varð
fyrsti skólastjóri Seljaskóla árið
1979. Hann var farsæll skóla-
stjóri og naut virðingar bæði
meðal nemenda og starfsfólks.
Hann fékk það verkefni að móta
nýjan skóla alveg frá grunni.
Það hefur ekki verið auðvelt í sí-
felldum byggingarframkvæmd-
um og ört stækkandi skólasam-
félagi að skapa skólamenningu
sem byggði á vellíðan nemenda,
virðingu fyrir námi og góðum
námsárangri. Honum fórst þetta
hlutverk vel úr hendi. Hann
lagði grunninn að því skólastarfi
sem síðan hefur dafnað með
miklum ágætum. Undir forystu
Hjalta söfnuðu nemendur Selja-
skóla fé til kaupa á kirkjuklukk-
um fyrir Seljakirkju og sýndi
hann með því hug sinn til kirkj-
unnar í skólahverfinu. Það var
einlæg ósk Hjalta að verða
kvaddur hinstu kveðju í „kirkj-
unni sinni". Við leiðarlok er ljúft
að horfa til baka, minnast sam-
verustunda, vináttu og hlýju.
Hann var mikill örlagavaldur í
lífi mínu þegar hann réð mig til
starfa við Seljaskóla og fyrir það
verð ég þér ætíð þakklát. Elsku
Geiri, Svana, Tótí, Gummi og
Steini. Nú er langri og farsælli
lífsgöngu föður ykkar lokið. Gott
er að eiga minningar sem verma
og ylja á kveðjustund.
Guðrún
Guðmundsdóttir.
MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 15. APRÍL 2015
Kæri bróðir.
Komið er að
kveðjustund, þó að
það sé alltof
snemmt og sárt að kveðja. Lífs-
gæði þín voru orðin mjög skert
og barátta þín við erfið veikindi
í rúmlega tuttugu ár var oft á
tíðum mjög erfið, en þú tókst á
við þau með ótrúlegu æðruleysi,
kvartaðir aldrei eða barst veik-
indi þín á torg.
Áhugamálin voru margvísleg.
Á yngri árum varstu mikill
íþróttamaður spilaðir með
meistaraflokki KS frá Siglufirði
og auk þess að stunda skíða-
göngu og badminton. Ekki má
gleyma tónlistinni sem skipaði
stóran sess í lífi þínu, og nú
seinni árið þá má segja að skot-
veiði. Þó var það aðallega lax-
veiðin sem hafði yfirtekið
áhugamálin. Fljótin, þá sérstak-
lega Flókadalurinn voru þér
alltaf ofarlega í huga, enda
fórstu ófáar ferðirnar þangað.
Talaðir oft um brúnirnar fyrir
Þórhallur J.
Benediktsson
✝ Þórhallur J.Benediktsson
fæddist 23. apríl
1955. Hann lést 29.
mars 2015. Þór-
hallur var jarð-
sunginn 11. apríl
2015.
ofan Austari-Hól,
þangað fórstu oft
með Örnólfi frænda
og fleirum í rjúpur.
Alltaf var gaman
að heimsækja þig
og hlusta á góða
tónlist með þér,
spjalla um málefni
líðandi stundar. Þú
varst höfðingi heim
að sækja.
Yfir sumartím-
ann fórstu í margar gönguferðir
um Hólsdalinn í Siglufirði. Það
verður skrítið að sjá þig ekki á
röltinu í sumar. Siglufjörður átti
stóran sess í hjarta þínu, þessi
mikla útivistarparadís. Þú eign-
aðist þrjú yndisleg börn og þrjú
barnabörn sem þú varst mjög
stoltur af. Forréttindi voru að
eiga þig sem bróður, traustari
og betri bróður er erfitt að
finna. Allt sem þú tókst þér fyr-
ir hendur var gert með alúð og
natni. En nú er komið að
kveðjustund, kæri bróðir. Við
vitum að pabbi hefur tekið vel á
móti þér og þið eflaust farnir að
spá í laxveiði í sumar. Elsku
mamma, Andri , Eva og Lárus
og aðrir aðstandendur, innilegar
samúðarkveðjur. Minning þín er
ljós í lífi okkar.
Jósefína, Hanna Þóra,
Svala og Kristján Dúi.
Ástkær faðir okkar, afi, langafi og
langalangafi,
GUÐMUNDUR VIGFÚS BJÖRGVINSSON
vélstjóri,
áður til heimilis að Lagarási 29,
Egilsstöðum,
lést á hjúkrunarheimilinu á Egilsstöðum fimmtudaginn 9. apríl.
Útförin fer fram frá Egilsstaðakirkju föstudaginn 17. apríl kl. 13.
Jarðsett verður í Sleðbrjótskirkjugarði í Jökulsárhlíð.
.
Rúnar Guðmundsson, Sigrún Lilja Jónasdóttir,
Guðríður Birna Guðmundsd., Þorvaldur Aðalsteinsson,
Stefán Árni Guðmundsson, Hugrún Aðalsteinsdóttir,
Hannes S. Guðmundsson,
Hilma Lind Guðmundsdóttir, Jónas Þorgeir Jónasson,
Sólveig Dögg Guðmundsd.,
afabörn, langafabörn og langalangafabörn.
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
SIGRÍÐUR KRISTINSDÓTTIR,
Vesturbraut 17,
Grindavík,
lést í faðmi fjölskyldunnar mánudaginn
6. apríl á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja.
Útförin fer fram frá Fossvogskirkju föstudaginn 17. apríl kl. 15.
.
Sigurður Kristinsson,
Brynjar Gylfason, Sara Maria Björnsdóttir,
Guðbjörg Ása Gylfadóttir,
Ágúst Þór Gylfason, Ása Þórsdóttir,
Kristjana B. Sigurðardóttir, Bjarni Veigar Hauksson,
barnabörn, barnabarnabörn
og aðrir aðstandendur.
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
RÓSA GÍSLADÓTTIR
frá Krossgerði,
lést fimmtudaginn 9. apríl.
Minningarathöfn verður haldin í
Fossvogskapellu föstudaginn 17. apríl kl. 13.
Jarðarförin fer fram frá Beruneskirkju í Djúpavogsprestakalli
laugardaginn 2. maí kl. 13.30.
.
Fjóla Margrét Björgvinsdóttir,
Kristborg Björgvinsdóttir,
Sigurður Óskar Björgvinsson,
tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ERLA SIGÞÓRSDÓTTIR
bókasafnsfræðingur,
Skúlagötu 20,
Reykjavík,
lést á Hrafnistu í Reykjavík sunnudaginn 12. apríl.
.
Kolbrún Bessadóttir, Pétur Jóhannesson,
Bjarni Bessason, Guðrún Erna Baldvinsdóttir,
Erla Andrea Pétursdóttir,
Elísabet Pétursdóttir,
Magnús Snorri Bjarnason,
Sólveig Bjarnadóttir
og barnabarnabörn.