Dagblaðið Vísir - DV - 04.11.2011, Síða 21

Fréttir | 21Helgarblað 4.–6. nóvember 2011
H
jördís tekur á móti blaða-
manni og ljósmyndara á
Grensásdeild Landspítalans.
Þar er hún til þess að styrkja
sig og læra að ganga á gervi-
fótum sem hún fékk í stað þeirra sem
hún missti fyrir fáeinum vikum. Hún
er æðrulaus í viðmóti og ber það ekki
með sér að hafa glímt við mikil veik-
indi undanfarið, þurft að takast á við
það áfall að missa tvo útlimi.
Fyrstu einkenni veikinda hennar
voru miklir kviðverkir en degi eftir að
hún var lögð inn uppgötvuðu lækn-
arnir að um væri að ræða streptó-
kokka A, sýkingu sem hún fékk í ann-
an eggjastokkinn. Út frá henni fékk
hún blóðeitrun.
Í öndunarvél í tíu daga
Hún veiktist nótt eina í júní. „Þeg-
ar ég hringdi á læknavaktina var mér
sagt að þetta væri flensa sem myndi
ganga yfir á sólarhring eða svo. Pabbi
minn og systir voru svo dugleg að fara
með börnin mín í bæinn þann dag-
inn, af því ég var svo lasin. Svo þegar
þau komu heim leist pabba ekkert á
mig. Ég var rosalega kvalin.“ Hjördís
var flutt með sjúkrabíl á Borgarspítal-
ann en þaðan var hún flutt á Landspít-
alann. Hún man afar óljóst eftir þess-
um degi en man þó eftir sársaukanum
þegar verið var að flytja hana á milli
staða. „Ég man næst eftir mér á gjör-
gæslunni,“ segir hún og brosir út í ann-
að en á spítalanum var henni haldið
sofandi í öndunarvél í tíu daga. „Það
var tvísýnt um það hvort ég hefði þetta
af, þar til þeir sjúkdómsgreindu mig.“
Þurfti að læra að anda
Hjördís var alls í tvær vikur á gjör-
gæslu. Hún man lítið sem ekkert eft-
ir þeim tíma, nema síðustu tveimur
dögunum. Hún segir erfitt að vakna
eftir svona langan svefn en þegar hún
vaknaði voru nefbroddurinn, hendur
hennar og fætur svört vegna eitrunar-
innar. Hún gat sig hvergi hreyft. „Ég lá
bara eins og hveitipoki. Mér var sagt
að líkaminn hefði hrunið. Ég þurfti
að læra allt upp á nýtt.“ Liturinn á nef-
inu og höndunum gekk smá saman til
baka á næstu dögum og vikum; hend-
urnar urðu eðlilegar á litinn og nef-
broddurinn líka, þótt hún beri ör.
Eftir leguna á gjörgæslu var hún
flutt á nýrnadeild þar sem nýrun störf-
uðu ekki. Þar var hún í um mánuð og
við lok þeirrar vistar var útlitið nokkuð
gott.
„Það leit út fyrir að ég fengi að
halda fótunum, en það var útséð með
tærnar. Ég var farin að hafa tilfinningu
í fótunum og læknarnir töldu að þetta
greri vel,“ segir hún svolítið eins og
ekkert sé sjálfsagðara.
Meira tekið en hún hélt
Um miðjan september fór Hjördís í að-
gerð á fótunum en hún tekur fram að
hún eigi ekki gott með að muna tíma-
setningar eða nákvæma atburðarás.
Hún hafi fram til þessa ekki haft heilsu
til að fá nánari lýsingu á því hvernig
þetta gerðist allt saman.
Tærnar voru teknar af henni í að-
gerðinni og útlitið var ágætt. Um viku
síðar komust læknarnir þó að því að
dauðir vefir væru í ristinni og henni
var sagt að taka þyrfti meira af fótun-
um en að hælarnir myndu sleppa. Í
ljós kom að dauðir vefir reyndust ofar í
fótunum svo taka þurfti fæturna af, fyr-
ir neðan miðjan sköflung, eða þar um
bil. „Mér var sagt að það þyrfti að taka
burt alla dauða vefi svo þeir mynduðu
ekki sýkingu. Þegar ég vaknaði upp-
götvaði ég að meira hafði verið meira
af fótunum en ég hélt. Það var mikið
áfall,“ segir hún.
Æfir sig að ganga
Hún hefur síðan þá verið í sjúkraþjálf-
un – þar sem hún segist finna sífellt
meira fyrir því að hún sé á batavegi.
Hún fékk gervifætur en þeir gera það
að verkum að hún getur gengið. Fyr-
ir það er hún þakklát. „Það er þvílíkt
frelsi að geta staðið upp úr stólnum.
Ég er í sjúkraþjálfun tvisvar á dag til
þess að læra að ganga. Það gengur ekki
þrautalaust fyrir sig þar sem sárin eftir
aðgerðina eru ekki gróin til fulls. Það er
sárt að núast á þessu en ég þarf að læra
að bera mig rétt og rétta almennilega
úr mér,“ segir hún og brosir. Hún seg-
ist fá harðsperrur út um allt, í kviðinn
og víðar. „Það er ótrúlegt hvað mað-
ur rýrnar þegar maður hættir að nota
vöðvana.“
Börnin í góðum höndum
Hjördís, sem á þrjú börn; ellefu og
átta ára stúlkur og fjögurra ára dreng,
hafði unnið hjá Reykjavíkurborg í hálf-
an annan mánuð áður en hún veikt-
ist. Það þótti henni skemmtileg vinna.
Hún hafði áður glímt við atvinnuleysi
en var svo heppin að vera búin að selja
íbúð sem hún átti og var flutt heim til
foreldra sinna með börnin. Hún seg-
ir þá erfiðleika hafa reynst lán í óláni.
„Ég er rosalega heppin hvað mamma
og pabbi eru hraust og jákvæð en það
tekur auðvitað á að vera með þrjú
börn.“ Það léttir henni óneitanlega líf-
ið að vita af börnunum sínum í góðum
höndum. „Þau taka þessu vel miðað
við aðstæður. Ég sé þó að það þarf ekk-
ert mikið til að þau fái illt í magann eða
verði veik. Þau eru undir álagi en líf
þeirra er í jafnvægi. Ég er mjög stolt af
þeim, hvað þau taka þessu vel og hvað
þetta gengur vel upp.“
Eins og áður segir er vart hægt að
sjá á Hjördísi að hún hafi glímt við erf-
ið veikindi undanfarna mánuði. Henni
gengur að sögn vel í endurhæfingunni
og hún bindur vonir við að komast
heim til barnanna sinna sem fyrst. „Ég
er orðin heilbrigð – þó ég verði alltaf
með gervifætur. Ég vonast til að ég geti
farið heim eftir svona tvær vikur en ég
þarf fyrst að geta gengið upp tröppur
svo ég komist á dagdeildina. Þá get
ég gist heima hjá börnunum mínum.
Það verður æði,“ segir hún að lokum,
full bjartsýni og tilhlökkunar yfir því að
komast heim.
Þriggja barna móðir
missti báða fætur
Baldur Guðmundsson
baldur@dv.is
Viðtal
Hjördís Árnadóttir er einstæð þriggja barna
móðir sem veiktist í júní. Henni var fyrst sagt að um
hefðbundna umgangspest væri að ræða en raunin
var önnur. Hún fékk blóðeitrun og drep í fæturna svo
taka þurfti af þeim báðum. Hjördís reynir nú að fóta
sig við breyttar aðstæður, í orðsins fyllstu merkingu.
Æðrulaus Hjördísi var fyrst sagt að um væri
að ræða umgangspest sem myndi ganga
fljótt yfir. Annað kom á daginn; hún fékk
blóðeitrun og missti í kjölfarið tvo útlimi.
Lærir að ganga Þegar Hjördís vaknaði eftir
að hafa verið sofandi í tíu daga gat hún sig
ekkert hreyft.
„Þegar ég vaknaði
þá uppgötvaði
ég að það var tekið meira
af fótunum en ég hélt.
Það var mikið áfall.
Getur skaðað líffæri
„Streptókokkar A eru algengir og valda hálsbólgum,“ segir
Haraldur Briem sóttvarnalæknir. Hann segir að um einn
tíundi hluti Íslendinga sé með streptókokka. Þeir geti verið
mjög ágengir og valdið alvarlegum sýkingum. „Það getur
komið fyrir að bakterían fari út í blóðið og skaðað líffæri.
Þetta getur til dæmis byrjað í húð,“ segir hann. Haraldur segir
að streptókokkar A hafi á Íslandi lengi valdið því sem kallað
er skarlatssótt. „Þá fékkstu jarðarberjatungu og útbrot og
þetta gat farið í nýrun,“ segir Haraldur. Hann segir að miðað
við frásögn Hjördísar hafi sýkingin í hennar tilfelli verið
afskaplega slæm, það sé ekki algengt.