Morgunblaðið - 04.03.2016, Side 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. MARS 2016
✝ Steinþóra Þor-björg Guð-
laugsdóttir fæddist
í Hafnarfirði 15. júlí
1924. Hún lést á
Landspítalanum við
Hringbraut 9. febr-
úar 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Jóhanna
Sigurbjörg Sigurð-
ardóttir, fædd 9.
október 1886 í
Skuld í Reykjavík, dáin 31. októ-
ber 1963, og Guðlaugur Hinrik
Gunnlaugsson skipstjóri í Hafn-
arfirði, fæddur 14. nóvember
1892 í Sviðholti á Álftanesi, dáinn
8. apríl 1975. Systkini Steinþóru
voru Sigurður, fæddur 11. ágúst
1920, dáinn 20. mars 1937, Gunn-
laugur, fæddur 7. september
1922, dáinn 14. mars 2004.
Þann 17. október 1942 giftist
Steinþóra Jóhanni Lárussyni
múrarameistara frá Gröf í
Grundarfirði, fæddur 26. ágúst
1920, dáinn 5. mars 2005. Börn
Steinþóru og Jóhanns eru: 1) Sig-
urður, fæddur 1943. Fyrri eig-
inkona hans var Hulda Dóra Jó-
hannsdóttir sem lést
13. júní 2006. Seinni
eiginkona hans er
Gerður Ragna
Sveinsdóttir. Börn
Sigurðar og Huldu
Dóru eru Steinþóra,
fædd 1961, Bryndís,
fædd 1962, og Jó-
hann Páll, fæddur
1972. 2) Halldóra,
fædd 1944, dáin
2005. Maki Einar
Gíslason. Börn þeirra eru Kristín
Erna, fædd 1967, Brynja, fædd
1970, Þóra, fædd 1973. 3) El-
ínborg, fædd 1951, maki Oddur
H. Oddsson. Börn þeirra eru
Davíð Freyr, fæddur 1974, Frið-
björn, fæddur 1978, og Oddrún
Helga, fædd 1981. 4) Jóhann Þór-
ir, fæddur 1954, maki Ragnheið-
ur Þórunn Kristjánsdóttir. Börn
þeirra eru Yngvi Þór, fæddur
1975, Birgir Már, fæddur 1978,
Róbert Freyr, fæddur 1981, og
Alexandra Fanney, fædd 1990.
Útför Steinþóru fer fram frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag, 4.
mars 2016, og hefst athöfnin
klukkan 13.
Látin er í hárri elli tengdamóð-
ir mín, Steinþóra Guðlaugsdóttir.
Hún var fædd og uppalin í
Hafnarfirði og bjó þar alla sína
tíð. Þar kynntist hún eiginmanni
sínum Jóhanni Lárussyni múr-
arameistara, sem nú er látinn fyr-
ir nokkru síðan.
Steinþóra vann í fyrstu á
saumastofu en eftir því sem börn-
unum fjölgaði snéri hún sér alfar-
ið að rekstri heimilisins sem hún
stjórnaði af mikilli röggsemi.
Hún átti sér margvísleg áhuga-
mál. Hún ferðaðist mikið með
Jóhanni, aðallega til Bandaríkj-
anna og Kanada þar sem hún átti
marga ættingja sem hún sýndi
mikla ræktarsemi og bauð þeim
oft til Íslands
og dvöldu þeir þá á heimili
þeirra hjóna.
Hún stundaði saumaskap og
margvíslegar hannyrðir, einnig
hafði hún mikinn áhuga fyrir
postulínsmálningu og eru margir
fallegir gripir sem hún skilur eftir
sig.
Hestamennsku stundaði hún
með Jóhanni meðan heilsan leyfði,
í Hafnarfirði á veturna og í Krísu-
vík og við Flúðir á sumrin.
Við kveðjum góða konu og ylj-
um okkur við fallegar minningar
og vitum að nú er hún komin til
Jóa síns og ríður út með honum á
rennisléttum grundum, hún á
honum Loga sínum og hann á
Meinlausa Blesa.
Blessuð sé minning Steinþóru
Guðlaugsdóttur.
Oddur H. Oddsson.
Kveðja til elsku tengdamóður
minnar.
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Með þakklæti fyrir allt.
Þín tengdadóttir,
Ragnheiður.
Í lífi hverrar manneskju eru
áhrifavaldar. Amma Steina og afi
Jói voru stórir áhrifavaldar í mínu
lífi.
Amma átti þá ósk heita að fá að
ganga menntaveginn, en aðstæð-
ur og viðhorf fjölskyldu hennar
komu í veg fyrir að sá draumur
yrði að veruleika. Vegna þessa var
enginn meira hvetjandi að við
barnabörnin sæktum okkur
menntun. Henni var alveg sama í
hverju menntunin fólst, hvort
heldur það var iðnmenntun eða
akademísk menntun, bara að við
fyndum okkar fjöl í lífinu og lærð-
um eitthvað. Á menntaskólaárun-
um var ómetanlegt að eiga ömmu
og afa sem bjuggu við hliðina á
skólanum. Daglega beið mín heit-
ur hádegisverður eða smurt brauð
sem amma var búin að útbúa
handa okkur afa, sem einnig
skaust heim í mat væri hann að
múra í Hafnarfirðinum. Oft vor-
um við bara tvær einar og gjarnan
vildi hún að ég tæki vin með mér.
Amma fékk mikla næringu út úr
því að spjalla. Á tíðum vissi hún
meira um tónlistarmenn samtím-
ans en ég nokkru sinni, en setti
svo gjarnan hina kanadísku Anne
Murray á Dual-plötuspilarann í
fallega vel póleraða eikarskápn-
um. Eftir matinn, við undirspil
Anne Murray, átti hún til að
pakka manni inn í teppi og leyfa
manni að fá sér kríu, en rak mann
svo með harðri hendi í skólann á
ný að lúrnum loknum, slugs var
henni ekki að skapi. Ömmu og afa
hús á Selvogsgötunni var hús frið-
ar og kærleika og ég er svo þakk-
lát fyrir að hafa fengið að njóta
þeirra eins lengi og raun bar vitni.
Þegar börnin mín svo fóru í skóla í
hverfinu var Ýmir minn duglegur
að stinga sér inn í kleinukaffi og
spjall hjá þeim.
Amma mín var fyrirmynd alls
þess sem ég tengi við að halda
heimili og ala upp börn. Hún
ásamt dóttur sinni og móður
minni kenndi mér að hekla og
prjóna og telja út í krosssaum,
hún kenndi mér að elda, baka
pönnukökur, búa til rúllupylsu og
kæfu og að spritta símtólið a.m.k.
einu sinni í viku. Þetta eru dyggð-
ir sem ekki eru í hávegum hafðar í
dag, en ég kann virkilega að meta
þær sjálf.
Þar sem ég sat síðastliðna helgi
á heimili minnar eigin dóttur í
Kaupmannahöfn, þá allt í einu
upplifði ég mömmu mína og
ömmu í henni, þar sem dóttir mín,
létt í fasi trítlaði um heimilið og
var að sýsla. Ég þekkti natnina
sem amma hafði og það fyllti
hjarta mitt að sjá og upplifa
hvernig hún og mamma lifa áfram
í unga fólkinu okkar.
Það var gott að ná að kveðja
ömmu nú um jólin þegar ég kom
heim frá Írlandi í jólafrí. Amma
þekkti mig strax þegar ég kom.
Hár aldur og heilsufarsbrestir
höfðu sett mark sitt á hana og það
var verulega sárt að sjá. Hún
sagði mér þá að þetta væri síðasta
skiptið sem við myndum sjást,
hún ætlaði að kveðja fljótt. Ég
heimsótti hana nokkrum sinnum
bæði ein og með drengina mína og
við sátum með henni og skoðum
minningar í myndaalbúmunum
hennar. Á nýju ári, á 93. aldursári
kvaddi amma okkur.
Takk fyrir allt og allt, elsku
besta amma mín. Þú lifir áfram í
okkur öllum.
Fljúgðu burt í friði.
Kristín Einarsdóttir.
Amma Steina er fallin frá.
Minningarnar hrannast upp. Ófá-
ar stundir átti ég á Selvogsgöt-
unni hjá ömmu Steinu og afa Jóa.
Þar var ég alltaf velkominn og þar
fann ég ávallt fyrir hlýju og kær-
leika.
Í minningunni var heimili
ömmu og afa á Selvogsgötunni
ævintýralegt. Bratti stiginn var
óspart notaður sem rennibraut
þar sem við börnin renndum okk-
ur niður á úlpunni eða buxunum á
gríðarlegum hraða. Jóladagsboð-
in á Selvogsgötunni voru einstak-
lega skemmtileg. Þar voru öll
frændsystkinin samankomin í
keppni ársins sem fólst í því að ná
mesta hraðanum í stiganum.
Þetta endaði alltaf í þrasi og púst-
rum sem ömmu Steinu og afa Jóa
tókst ætíð að stilla með ró og yf-
irvegun. Aldrei kom til greina að
banna leik okkar í stiganum.
Við amma Steina náðum vel
saman. Ég minnist góðu stund-
anna þegar hún sagði mér frá
sjálfri sér, uppvexti sínum og lífs-
viðhorfi. Við drukkum saman te í
„testofunni okkar“ þar sem við
ræddum líka málefni líðandi
stundar. Í mínum huga vorum við
að leika okkur saman, en síðar
skildi ég að hún var um leið að
leiðbeina mér. Þegar hún kenndi
mér að spila var hún um leið að
segja mér sannindi lífsins. Svo
verðlaunaði hún mig með kandís
sem hún átti alltaf nóg af. Fyrir
ungan dreng voru þetta heim-
spekilegar og lærdómsríkar um-
ræður.
Ég minnist aðfangadagskvöld-
anna úr æsku en þá voru amma
Steina og afi Jói með okkur fjöl-
skyldunni. Þá var mikið hlegið og
oft á kostnað ömmu Steinu sem
kvartaði sáran yfir matnum eða
jólagjöfunum sem við gáfum
henni í það skiptið.
Amma Steina fylgdist vel með
fólkinu sínu og var annt um það.
Hún lá ekki á skoðunum sínum og
var ófeimin að gefa sitt álit á
mönnum og málefnum, oftast
óumbeðin. Með einhverjum hætti
náðum við að snúa hreinskilni
hennar í gott og einlægt grín, öll-
um til skemmtunar og ekki síst
henni sjálfri. Tilveran var sannar-
lega skemmtilegri þegar sól og
hlátur var nærri og þannig vildi
amma hafa lífið. Ég mun ætíð sjá
ömmu Steinu fyrir mér sem flotta
og skemmtilega konu, en í hjarta
mínu býr minning sem lifir með
mér og ég er þakklátur fyrir.
Þegar afi Jói féll frá sáum við í
raun hvað þau höfðu verið hvort
öðru. Hún bar sitt í hljóði en sakn-
aði um leið þess góða manns sem
hafði verið hennar besti vinur og
lífsförunautur. Amma Steina var
þess vegna ferðbúin og trúði á
endurfundi. Það er gott að hugsa
til þess að þau nái nú saman á ný.
Það var guðsgjöf að fá að eiga
stundir lífsins með ömmu og afa.
Ég og fjölskylda mín minnumst
þeirra með þakklæti og biðjum
Guð að blessa minningu ömmu
Steinu og afa Jóa.
Davíð Freyr Oddsson.
Elsku amma Steina.
Á sama tíma og ég hugsa til þín
með söknuði þá ylja góðar minn-
ingar um þig mér um hjartarætur.
Að koma til ykkar afa á Sel-
vogsgötuna var alltaf notalegt.
Það var dekrað við alla sem komu
þar við, með heimatilbúnum
kræsingum og öðru góðgæti.
Sterkustu minningarnar frá
tíma okkar saman voru meðal
annars jólaboðin á Selvogsgöt-
unni og allur jólaundirbúningur-
inn. Þú varst rosalega mikið jóla-
barn og þér fannst ekki leiðinlegt
að stússast. Þetta voru engar smá
veislur. Allir mættu og við krakk-
arnir renndum okkur á Millet-úlp-
unum niður stigann í ganginum.
Öll framhaldsskólaárin mín við
Flensborgarskólann kom ég oft í
viku til ykkar í „eyðu“ og fékk mér
að borða. Það var alltaf heimabak-
að brauð, nýkomið úr vélinni sem
var keypt í einni af mörgum ferð-
um ykkar til USA, með skinku
sem afi var búinn að frysta sneið
fyrir sneið og svo voru alltaf
pönnsur eða snúbbar í eftirrétt.
Kringluferðirnar okkar saman,
þegar við brunuðum á rauða Vol-
vonum inn í Reykjavík á 120 km/
klst., yfir nokkur „appelsínugul-
rauð“ ljós og upp á tvo til þrjá
kantsteina.
Þú varst svo mikil B-mann-
eskja, hringdir oft seint á kvöldin
og óskaðir eftir að láta lita á þér
augabrúnirnar, núna. Ekki málið,
alltaf var ég tilbúin til að skreppa
til þín og áttum við margar
skemmtilegar stundir saman þar
sem við naglalökkuðum okkur og
flettum nýjasta Quelle.
Aðfangadagskvöldin á Vestur-
vanginum voru ógleymanleg. Það
biðu allir spenntir eftir að þú opn-
aðir pakkana. Amma, þú varst
kona með sterkar skoðanir og
varst ekkert að liggja á þeim. Ég
er oft minnt á það hvað við séum
líkar og það tel ég mikið hrós.
Í seinni tíð var ótrúlega gaman
að koma til þín og bara spjalla. Þú
varst mjög hreinskilin og með ein-
dæmum hlýjan ömmufaðm. Þú
hafðir svo gaman af að segja frá
lífinu og sýndir mikinn áhuga á
því hvað ég og allir hinir vorum að
taka okkur fyrir hendur. Ég hafði
einstaklega gaman af að heyra
rómantísku sögurnar þínar frá því
í gamla daga og þér fannst ekki
leiðinlegt að rifja þær upp þar
sem þú saknaðir afa mikið.
Nú veit ég að hann afi hefur
tekið á móti þér og þið njótið ykk-
ar saman.
Ég er þakklát fyrir að hafa átt
þig sem ömmu. Þar sem þú varst
var alltaf gaman. Minningin um
þig mun lifa í hjarta mínu um alla
eilífð.
Hvíldu í friði, elsku amma
Steina mín, þín verður sárt sakn-
að.
Þín
Oddrún (Odda).
Steinþóra
Guðlaugsdóttir
✝ Sævar ÖrnGuðmundsson
fæddist í Reykjavík
20. september 1948.
Hann lést á líkn-
ardeild Landspít-
alans í Kópavogi 27.
febrúar 2016.
Foreldrar hans
voru Sigurbjörg
Ólafsdóttir, f. 24.
júní 1914, d. 10. júlí
1989, og Guðmund-
ur Brynjólfsson, f. 13. ágúst 1915,
d. 15. maí 2000.
Alsystkini hans eru 1) Bryndís,
f. 1933, 2) Gísli, f. 1934, d. 1936,
3) Jón Vilberg, f. 1935, d. 1997, 4)
Ágúst Hróbjartsson, f. 1936, d.
f. 1971, sambýlismaður Ægir
Ólafsson, f. 1968, dóttir þeirra er
Hildisif Sigrún, f. 2005, og eru
þau búsett í Noregi. Fyrir á Ægir
soninn Davíð Aron, f. 1994. 2)
Atli Örn Sævarsson, f. 1975, sam-
býliskona Olga Kristrún Ingólfs-
dóttir, f. 1980, synir hennar eru
Ómar og Ingólfur.
Sævar hóf störf hjá Loftleið-
um 1966, síðar Flugleiðum, og
starfaði þar til ársins 2000 sem
yfirmaður á frílager í Keflavík
og einnig við önnur störf hjá fé-
laginu. Síðustu árin starfaði Sæv-
ar hjá Ísaga og lét af störfum
þegar hann varð 67 ára í sept-
ember sl.
Sævar átti mörg áhugamál,
þau helstu voru ferðalög með
fjölskyldunni, lax-og silungsveiði
og sund. Síðustu ár lagði hann
stund á módelsmíði, aðallega
herflugvélar.
Útförin fer fram frá Linda-
kirkju í dag, 4. mars 2016, kl. 13.
2002, 5) Guðrún
Hulda, f. 1938, 6)
Ólöf Guðbjörg, f.
1939, d. 2007, 7)
Hrafnhildur, f.
1941, 8) Birgitta
Kolbrún, f. 1943.
Sammæðra bróðir
Sævars var Ingi
Bergmann Karls-
son, f. 1931, d. 2005.
Sævar kvæntist
20.9. 1969 Hildi
Gunnarsdóttur, f. 17.6. 1948.
Foreldrar hennar voru Gunnar
Vilhjálmsson, f. 1905, d. 1974, og
Guðlaug Guðrún Guðlaugsdóttir,
f. 1908, d. 2002. Börn Sævars og
Hildar eru: 1) Hlíf Sævarsdóttir,
Löngunin til að eiga fjölskyldu
er fyrirferðarmikil í lífi flestra
manna. Oft er vitnað til þess að
fjölskyldan sé hyrningarsteinn
samfélagsins. Orðið fjölskylda
merkir í raun einn fyrir alla og all-
ir fyrir einn. Hér er ábyrgðin í fyr-
irrúmi og hér tengist fólk sterk-
ustu böndunum. Ástir manns og
konu, móðurástin, föðurástin, um-
hyggja og ábyrgð foreldra á börn-
unum. Þegar vel tekst til á ein-
staklingurinn hér besta athvarfið
og hér finnur hann hamingju og
tilgang.
Þeir áttu það sameiginlegt
feðgarnir, Sævar og Guðmundur
Brynjólfsson, að þeir fundu ham-
ingjuna og tilgang lífsins í faðmi
fjölskyldunnar. Heimilið hin helgu
vé. Þar leið þeim best. Það voru
ákveðin gildi sem feðgarnir höfðu
að leiðarljósi: Heiðarleiki, sam-
viskusemi, hógværð, reglusemi,
halda gefin loforð og standa sig vel
í öllu því sem þeir tóku sér fyrir
hendur. Traustir og trúir sínu
fólki.
Það var oft glatt á hjalla í Hlíð-
argerði 4. Þar var söngur og dans í
hávegum hafður, hlátrasköll og
allir í góðu skapi. Í þessu umhverfi
óx Sævar Örn úr grasi þótt honum
fyndist stundum sem galsinn
gengi úr hófi. Hann var yngstur
og lét oft lítið á sér bera. Gæfa
hans fólst í því að kynnast ungri
og fallegri stúlku, Hildi Gunnars-
dóttur. Þau voru aðeins 18 ára
þegar þau settu upp trúlofunar-
hringana. Það var fallegt par.
Hildur var stoð Sævars og stytta í
lífinu til síðasta dags.
Ég fylgdi honum til Keflavíkur
þar sem hann sótti um starf hjá
Loftleiðum. Hann fékk starfið.
Starfsferill hans var þá strax ráð-
inn og starfaði hann hjá Flugleið-
um, lengst af sem yfirmaður á
frílager í Keflavík. Þá komu vel í
ljós hinir góðu mannkostir hans.
Sævar var mikill vinur vina
sinna. Helsta áhugamál hans var
að veiða með vinum í Ytri-Rangá
og vötnum á hálendinu. Hann
elskaði að ferðast með sínu fólki
um víða veröld. Síðustu árin hafði
hann yndi af að setja saman flug-
vélamódel.
Sævar Örn átti í langri og
harðri glímu við krabbameinið
sem dró hann til dauða. Ég bið
góðan Guð að varðveita Hildi og
börn þeirra, Hlíf og Atla Örn.
Blessuð sé minning Sævars Arn-
ars.
Baldur Óskarsson.
Í dag verður lagður til hinstu
hvílu vinur og uppeldisfélagi,
Sævar Örn Guðmundsson. Hann
var yngsta barn hjónanna Sigur-
bjargar Ólafsdóttur og Guðmund-
ar Brynjólfssonar bifreiðastjóra.
Það var mikið líf og fjör á uppeld-
isheimili Sævars og systkinahóp-
urinn stór, fimm systur og fjórir
bræður.
Þegar Sævar fellur nú frá,
langt um aldur fram aðeins 67 ára,
streyma fram góðar minningar
um kæran vin. Hugurinn reikar
aftur til uppvaxtaráranna í Smá-
íbúðahverfinu þegar við vinirnir,
Sævar og Helgi S. Guðmundsson,
lékum okkur öllum stundum sam-
an við boltaleiki á malargötum og
hálfkláruðum leikvöllum hverfis-
ins. Saman gerðumst við meðlimir
í Knattspyrnufélaginu Víkingi,
þar sem Sævar varði markið svo
eftir var tekið. Var þá oft talað um
gríðarlegt markmannsefni. Við fé-
lagarnir tókum af heilum huga
þátt í unglingastarfi KFUM og K í
hverfinu. Það varð okkur öllum
góður og öruggur leiðarvísir inn í
fullorðinsárin. Við ólum hver ann-
an upp og hver og einn lagði fram
þann manngildissjóð sem honum
fylgdi úr heimahúsum.
Eftir skólagöngu ákvað Sævar
að ráða sig til starfa hjá Loftleið-
um – síðar Flugleiðum – þar sem
hann starfaði í rúma þrjá áratugi.
Þar varð hann fljótt vinsæll meðal
starfsfélaga sinna. Honum fylgdi
ævinlega einstakur hlýhugur og
góðvild. Hann sóttist ekki eftir at-
hygli né upphefð, en vann öll sín
verk af samviskusemi og réttvísi.
Lífshlaup hans var langur og
glæsilegur æviferill um mann sem
var einstaklega skyldurækinn,
heiðarlegur og vandvirkur og
lagði sig ávallt fram um að vinna
hvert verk vel. Þeir sem kynntust
Sævari urðu þess líka fljótt
áskynja að hann hafði ákaflega
þægilega nærveru. Hann var nær-
gætinn og umhyggjusamur maður
í öllum samskiptum sínum við
fólk.
Sævar var barnungur þegar
hann kynnist eftirlifandi eigin-
konu sinni – Hildi Gunnarsdóttur
– myndarlegri og listrænni stúlku
úr Reykjavík. Reyndist hún Sæv-
ari frábær eiginkona, traustur og
góður vinur, afbragðs húsmóðir
og móðir tveggja barna þeirra.
Dóttirin Hlíf á eina dóttur og býr
hún í Noregi og sonurinn Atli Örn
býr í Reykjavik og er í sambúð
með tvö börn.
Það var eins og Sævari og Hildi
tækist alltaf að móta þægilegt
andrúmsloft í kringum sig, and-
rúmsloft hjálpsemi og glaðværð-
ar. Þau komu fram við alla af sér-
stakri hógværð og prúðmennsku.
Sævar sagði ekki alltaf margt en
þó heilmikið.
Sævar greindist með krabba-
mein fyrir 10 árum. Með Guðs
hjálp og sérfræðinga okkar í
læknastétt tókst að gera honum
lífið bærilegt. Lengi var haldið í
vonina en svo brást hún – síðustu
mánuðirnir reyndust honum og
fjölskyldunni mjög erfiðir.
Svo er endar ógn og stríðin.
Upp mun renna sigurtíðin,
oss þá kallar heim til hallar
himna Guð, er lúður gjallar
(Sr. Friðrik Friðriksson)
Sjá, ég kem skjótt og launin hef ég með
mér til að gjalda hverjum og einum eins
og verk hans er. Ég er Alfa og Ómega,
hinn fyrsti og hinn síðasti, upphafið og
endirinn.
(Opb 22.12-13, 17.20-21)
Við biðjum Guð að blessa minn-
ingu um góðan vin og vottum Hildi
og aðstandendum Sævars innilega
samúð okkar.
Kolbrún og Ómar
Kristjánsson.
Sævar Örn
Guðmundsson