Morgunblaðið - 04.03.2016, Blaðsíða 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. MARS 2016
ég að heyra að ég ætti endilega
að fá bílinn hans að láni ef ég
þyrfti.
Við fjölskyldan fengum oft að
heyra mikilvægi þess að
smakka allan mat og í hvert
einasta skipti sem einhver býð-
ur mér að smakka eitthvað
heyri ég afa segja: „Það á alltaf
að smakka.“ Þegar ég var yngri
var ég ekki ánægð að heyra
þessa setningu en núna mun ég
minnast afa, þar sem hann
gafst ekki upp á að fá barna-
börnin til þess að smakka mis-
jafnlega spennandi mat.
Við afi áttum margar góðar
stundir saman. Þegar ég var
yngri keyrði hann mig einu
sinni í viku í tónskólann. Ég
man hvað það var gott að vera
með afa þessa stuttu stund, þar
sem ég borðaði nestið sem
amma hafði smurt fyrir mig á
meðan við ræddum um daginn
og veginn.
Það var alltaf gott að koma
heim til afa og ömmu þar sem
þau sátu og horfðu á handbolta
eða frjálsar, fara með þeim í
sumarbústað eða hitta þau aft-
ur þegar þau komu heim frá
Tenerife, sólbrún og sæt.
Mér þótti ótrúlega vænt um
afa og hann mun alltaf eiga
stóran stað í hjarta mínu. Það
er ótrúlega erfitt að þurfa að
kveðja hann. Hann var góð-
hjartaður og ég er stolt að hafa
getað kallað hann afa minn. Ég
er þakklát fyrir allan þann tíma
sem ég fékk með honum og
mun hlýja mér við góðar minn-
ingar. Hvíl í friði, afi minn.
Vertu, Guð faðir, faðir minn,
í frelsarans Jesú nafni,
hönd þín leiði mig út og inn,
svo allri synd ég hafni.
(Hallgrímur Pétursson)
Kolfinna Gautadóttir.
Hann Sverrir frændi er dá-
inn. Í raun var Sverrir ekki
frændi minn en hann var giftur
Kolfinnu systur mömmu. Hann
var partur af lífi mínu síðan ég
man eftir mér. Hann er skýr
ennþá í mínum minningum gift-
ingardagur Kolfinnu og Sverr-
is, 15. apríl 1965, á afmælisdegi
mínum. Kolfinna stórglæsileg í
brúðarkjól í Volkswagen fyrir
utan Úthlíð 16. Þau náðu að
fagna 50 ára brúðkaupsafmæli
á síðasta ári.
Sverrir var kær vinur minn,
veitti mér vinnu í jólafríinu og
hjálpaði mér á margan hátt.
Sumarið 1977 vorum við Jobbi
vinur minn í fríi á Costa del Sol
og kom Sverrir í stutta vinnu-
heimsókn, en hann var endur-
skoðandi Útsýnar. Hann var
bara í nokkra daga en þessir
dagar voru einhverjir skemmti-
legustu dagar sem ég hef upp-
lifað. Allt var það Sverri að
þakka og lifðum við eins og
kóngar á hans kostnað.
Við Sverrir spiluðum saman
badminton í 20 ár. Það var mik-
ið fjör og ef ég stóð mig ekki
gerði hann athugasemdir við
minn slæma leik. Sverrir sagði
nefnilega oft hluti blákalt og
var ófeiminn að láta mann
heyra það. Fyrst og fremst var
Sverrir góður og skemmtilegur
maður. Ég mun sakna hans
mikið, sérstaklega á þorrablót-
um og golfmótum stórfjölskyld-
unnar þar sem hann var hrókur
alls fagnaðar. Elsku Kolfinna,
Hulda, Rannveig, Sólrún, mak-
ar og börn, mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
Gunnar Kristjánsson.
Með þessum fátæklegu orð-
um viljum við þakka Sverri
frænda fyrir samfylgdina og
vináttu alla tíð. Sverrir var son-
ur Sverris Halldórssonar og
Huldu Sigmundsdóttur, móður-
systur okkar, fæddur í Reykja-
vík hinn 9. nóvember 1936 og
bjó þar til dauðadags. Mamma
var yngst barna Sigmundar
fisksala og Margrétar Jónsdótt-
ur og voru fjölskylduböndin af-
ar náin. Systurnar voru þrjár
sem komust til fullorðinsára og
bróðir þeirra var Karl, sem dó
ungur og styrkti það samband
eftirlifandi systra.
Sverrir ólst upp hjá móður
sinni og afa og ömmu á Grund-
arstíg 15b og var mikið eftirlæti
allra á heimilinu. Sigmundur afi
lést 1949. Eftir að foreldrar
okkar fluttu til Keflavíkur 1941
var Sverrir tíður gestur hjá
okkur á Hafnargötunni og þau
mæðginin héldu jólin með okk-
ur fyrstu árin eftir að amma féll
frá 1954. Sverrir og Hulda voru
því óaðskiljanlegur þáttur í
jólahaldi bernskuáranna og
lengi fram eftir var það svo.
Sverrir var hvers manns
hugljúfi, bæði greiðvikinn og
glaðlyndur og barngóður með
afbrigðum. Hann var myndar-
legur maður með gott hjartalag
og við vorum ætíð stolt af
frænda okkar. Hann steig stórt
gæfuspor þegar hann kvæntist
eiginkonu sinni Kolfinnu árið
1965, og varð hún strax ein af
fjölskyldunni. Þau eignuðust
þrjár myndarlegar dætur en
fyrir átti Sverrir tvo syni.
Barnabörnin urðu tólf en ellefu
lifa afa sinn.
Heimili þeirra Sverris og
Kolfinnu stóð okkur ætíð opið
og þau bæði voru ávallt
reiðubúin til að leggja okkur lið
í hvívetna og töldu ekkert eftir
sér. Sverrir var okkur styrk
stoð bæði í gleði og sorg og
traustur vinur.
Fréttirnar af veikindum
Sverris voru því mikið áfall og
fyrstu vikurnar lifðum við í von
um að hann myndi ná sér að
einhverju leyti og að við ættum
eftir fleiri stundir saman. Sú
von brást og lést hann á Land-
spítalanum 23. febrúar síðast-
liðinn. Það er því komin kveðju-
stund. Við kveðjum Sverri
frænda með sorg í hjarta en
jafnframt þakklæti fyrir frænd-
semi og vináttu liðinna ára.
Kolfinnu, dætrum og sonum,
tengdafólki og öllum afkomend-
um hans sendum við hugheilar
samúðarkveðjur. Missir þeirra
er mestur. Blessuð sé minning
Sverris frænda.
Þorbjörg, Karl Sigmar,
Eiríkur og Guðmundur
Hermannsbörn og fjöl-
skyldur.
Sverrir Már Sverrisson end-
urskoðandi er látinn. Hann
gekk í kiwanisklúbbinn Kötlu
1969 og hefur því verið í
klúbbnum í 47 ár. Þegar við
tveir félagar komum í klúbbinn
fjórum árum seinna tók Sverrir
okkur opnum örmum, þannig
var Sverrir svo sannarlega fé-
lagi félaga sinna. Hann var
ávallt vakandi fyrir velferð
Kötlu. Hann var vakandi yfir
sjóðum klúbbsins enda að sjálf-
sögðu endurskoðandi eins lengi
og menn muna. Sverrir tók að
sér að gegna embætti forseta
Kötlu tímabilið 1986-1987. Þá
var Sverrir útnefndur atorku-
maður Kötlu á síðasta ári.
Hann tók þátt í störfum fyrir
umdæmi Kiwanis um tíma.
Hann og Kolfinna voru líka
prímus mótorar í Þjóðdansafé-
laginu, því var það að ég fór að
ræða eitt sinn við Sverri hvort
við gætum sett upp dansæfing-
ar á milli funda, þá kom svarið
strax: Tölum við Kolfinnu, og
auðvitað var hún tilbúinn. Var
þetta síðan kynnt á fundi, und-
irtektir voru slíkar að menn ját-
uðu að þeir hefðu verið sendir á
fund til þess að fá upplýsingar
um næstu dansæfingu svo hún
færi ekki framhjá neinum. Nut-
um við leiðsagnar þeirra hjóna í
ýmsum dönsum og vorum orðin
vel sýningarhæf þegar þessu
lauk. Sverrir sá líka um veit-
ingasölu á æfingunum og kom í
lokin sposkur á svip og afhenti
féhirði kr. 25 þúsund í sjóðinn
og gat þess að því miður hefðu
félagar verið lélegir í „kaffi-
drykkjunni“. Sverrir var ávallt
tillögugóður um hvernig staðið
skyldi að fjáröflunum og styrk-
veitingum. Er því missir okkar
félaganna og Kiwanishreyfing-
arinnar við brotthvarf góðs fé-
laga sár og er því eftirsjá okkar
mikil en minningin er góð. Við
Kötlufélagarnir vottum Kol-
finnu og fjölskyldu okkar
dýpstu samúð. Blessuð sé
minning Sverris Más Sverris-
sonar.
Kiwanisklúbburinn Katla,
Hilmar Svavarsson
Sverrir M. Sverrisson hefur
kvatt okkur. Enn megum við
sjá á eftir góðum félaga og vini
með svo gott sem engum fyr-
irvara. Það er stutt á milli
skins og skúra. Við vorum að
stytta okkur stundir á þorra-
blóti með Kiwanisfélögum þann
23. janúar sl. Nutum stundar-
innar, fengum góðan þorramat
með tilheyrandi gamanyrðum
og dansi. Við vorum síðan sam-
ferða heim. Allt í góðu standi.
Sverrir hafði verið endurskoð-
andi minn í tugi ára og við
höfðum ákveðið að bera saman
bækur okkar eftir helgina sem
framundan var. En hvað gerist,
hann svarar ekki símanum á
þriðjudeginum og loksins þegar
ég næ sambandi, þá svarar
dóttir hans og segir mér að
hann hafi fengið heilablóðfall
þá um morguninn.
Ég kynntist Sverri og Kol-
finnu þegar við byggðum hlið
við hlið í Goðalandinu. Fljót-
lega urðu börnin mín hálfgerðir
heimagangar hjá þeim og Dögg
dóttir mín bjó hjá þeim á tíma-
bili. Enda sagði Sverrir iðulega
að hann ætti dóttur mína, því
hún naut þess að búa við ríku-
legt atlæti Kolfinnu. Um þetta
leyti gerðumst við félagar í
Kiwanisklúbbnum Kötlu.
Sverrir var eðlilega valinn end-
urskoðandi klúbbsins og vann
það starf alla tíð. Í gegnum öll
ár sat hann í ótal nefndum á
vegum klúbbsins og eitt árið
var hann kjörinn forseti. Hann
var öllum hnútum kunnugur í
Kiwanishreyfingunni og vann
að málefnum hennar af heilum
hug.
Maður undrast stundum
hvað lífið getur verið miskunn-
arlaust, vinir og góðir sam-
ferðamenn eru hrifsaðir burt
án minnsta fyrirvara. En þó
eru skildar eftir minningar sem
maður getur yljað sér við. Við
hjónin þökkum Sverri fyrir
samveruna, vinsemd, greiðvikni
og bræðralag í gegnum öll ár.
Blessuð sé minning hans. Við
vottum Kolfinnu og afkomend-
um öllum okkar dýpstu samúð
við fráfall Sverris.
Helga og Hörður
Pétursson.
Það er alltaf svo sárt þegar
góður vinur kveður þetta jarð-
líf svo skjótt eins og vinur minn
Sverrir M. Sverrisson gerði, en
við töluðum saman aðeins
nokkrum dögum áður en hann
kvaddi. Ég kynntist Sverri
fyrir rúmum 12-13 árum er ég
fór að vinna á endurskoðunar-
skrifstofu í Mjóddinni í Reykja-
vík. Þar tókust fljótlega góð
kynni sem síðar urðu að vin-
áttu, en frá 2013 höfum við
Sverrir unnið mjög náið saman
við bókhaldsstörf fyrir ákveðið
fyrirtæki hér á höfuðborgar-
svæðinu. Á þessum 12-13 árum
sem við vorum í Mjóddinni
spjölluðum við mikið saman.
Sverrir aðstoðaði mig og ég
hann og mikið spjallað og feng-
ið sér smá korn í nefið sem við
töldum vera mikla hollustu í.
Sverrir var stríðinn maður og
gat verið mjög alvarlegur þeg-
ar svo bar við, en þegar hann
sá að maður tók hann alvarlega
þá leiðrétti hann sig og hló við.
Ég á eftir að sakna Sverris
mikið og finnst hálfruglingslegt
að vera að skrifa þetta á þenn-
an hátt og langar því að breyta
aðeins um og skrifa þér beint,
kæri vinur. Þú varst frábær
náungi og mikill fjölskyldumað-
ur, hafðir áhuga á öllu sem Kol-
finna, dætur og tengdasynir
tóku sér fyrir hendur. Öll fjöl-
skyldan saman. Þú varst mikill
Kiwanis-maður og þér þótti
vænt um klúbbinn þinn og alltaf
varst þú mættur snemma í
vinnuna hvort sem það var á
virkum degi eða um helgar, yf-
irleitt fyrstur. Þú varst líka frá-
bær sögumaður og sagðir mér
frá vegavinnustörfum þínum og
Emils frænda þíns á yngri ár-
um og ýmsu öðru skemmtilegu
sem hafði hent þig á lífsleiðinni,
s.s. þegar þú varst að vinna hjá
Endurskoðunarskrifstofunni
Manser. Elsku vinur, mikið á
ég eftir að sakna þín en ég trúi
því að heimkoma þín hafi verið
falleg og nú hefur þú hitt allt
þitt fólk sem á undan er farið.
Við ræddum ekki mikið um trú-
mál en þú virtir trú mína og
fyrir það er ég ákaflega þakk-
látur og ég er sannfærður um
að þú skilur mig núna, ég veit
líka að sá sem öllu ræður og
öllu stjórnar hefur breitt út
faðm sinn er þú mættir á stað-
inn. Elsku Kolfinna, börn,
tengdabörn og barnabörn, ég
bið góðan Guð að blessa ykkur
og varðveita og gefa ykkur sinn
styrk í ykkar miklu sorg.
Friðrik Ingi Óskarsson.
Við sem komin erum á
„virðulegan“ aldur þurfum æ
oftar að sjá á bak ættingjum,
skólafélögum og vinum, mörg-
um allt of snemma.
Nú er vinur okkar Sverrir
Már kominn í þennan hóp.
Á þessum tímamótum viljum
við þakka áratuga vináttu og
þátttöku í gleði og sorg, nota-
legt viðmót og hlýjan húmor.
Að ógleymdri framtalshjálp,
góðum heimsóknum og leikhús-
ferðum.
Alúðarkveðjur sendum við
Kolfinnu, dætrum og fjölskyld-
um þeirra.
Kristbjörg og Björn.
Þegar sú frétt barst að
Sverrir Már Sverrisson væri
látinn komu upp í hugann lif-
andi minningar. Minnisstætt er
þegar hann mætti til okkar í
Tónskólanum Hellusundi 7 á
innritunardögum á áttunda ára-
tug síðustu aldar þar sem ég
sat ásamt Sigursveini frænda
mínum. Það gustaði af okkar
manni þegar hann innritaði alla
fjölskylduna, konu sína og þrjár
dætur í tónlistarnám, greinilegt
var að hann var staðráðinn í að
láta fólkið sitt njóta þess besta
af menningunni. En tónlistin
var aðeins aukabúgrein, Sverrir
var virkur ásamt Kolfinnu og
dætrunum í Þjóðdansafélagi
Reykjavíkur, hugsjónamaður á
því sviði og þátttakandi í mörg-
um dansviðburðum hér heima
og erlendis. Það var fengur að
kynnast traustu fólki eins og
Sverri og Kolfinnu er við hjónin
vorum að fóta okkur í lífsbar-
áttunni og stofna fjölskyldu í
höfuðborginni. Leiðbeiningar
og handleiðsla voru látin í té af
vinsemd og umhyggju fyrir
dreifbýlisfólkinu. Síðar kom
Sverrir til liðs við Tónskóla Sig-
ursveins við reikningshald og
ráðgjöf og var ávallt dyggur
styrktarfélagi og stuðnings-
maður skólans.
Nú söknum við vinar, sökn-
um góðlátlegrar stríðni og
glettni sem stundum virtist
vera svolítið gráleit, en undir
sló hlýtt hjarta.
Fyrir hönd Tónskólans þökk-
um við alla hjálp Sverris og
góðvilja.
Innilegar samúðarkveðjur til
Kolfinnu, dætra og fjölskyldna
þeirra.
Sigrún Valgerður
Gestsdóttir og
Sigursveinn Magnússon.
Við þökkum innilega hlýhug og vináttu
vegna andláts og útfarar
ARA JÓNSSONAR
frá Asparvík,
til heimilis að Neðstaleiti 24.
.
Þórdís Björnsdóttir,
Jón Rúnar Arason, Miriam Hannah,
Björn Helgi Arason, Bára Óskarsdóttir,
Jón Ari Jónsson Hannah.
Innilegar þakkir fyrir hlýhug og auðsýnda
samúð við andlát og útför elskulegrar
móður okkar, fósturmóður, tengdamóður,
ömmu og langömmu,
GUNNHILDAR G.
ALEXANDERSDÓTTUR (DÚNNU),
Hæðargarði 33, Reykjavík,
áður Sólheimum 18.
Guð blessi ykkur öll.
.
Dóra Berglind Torfadóttir, Hannes Hilmarsson,
Lilja Jóna Torfadóttir, Viðar S. Hjálmarsson,
Anna Guðmundsdóttir, Kjartan Ólafsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Hjartans þakkir sendum við þeim sem
sýndu okkur samúð og hlýju við andlát og
útför elskulegrar móður okkar,
tengdamóður, ömmu og langömmu,
SIGURBJARGAR ÓSKARSDÓTTUR,
Gullsmára 9,
Kópavogi.
.
Hreinn Sveinsson Svanhildur Sigurjónsd.
Bylgja Björk Guðmundsd. Bragi Ingvason
Óskar Karl Guðmundsson Helga Guðný Jónsdóttir
Vilhelm Guðmundsson
Gunnbjörn Guðmundsson Kristjana Möller
Sigurbjörn L. Guðmundsson Halldóra S. Sigurþórsd.
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
ÖRN JÓNSSON,
Sæbóli 38,
Grundarfirði,
lést á heimili sínu að kvöldi
fimmtudagsins 25. febrúar.
Útförin fer fram frá Grundarfjarðarkirkju
laugardaginn 5. mars klukkan 14.
Blóm og kransar vinsamlegast afþakkaðir en þeim sem vilja
minnast hans er bent á Krabbameinsfélagið Von í Grundarfirði,
0321-13-700101, kt. 650107-0200.
.
Sigríður Gísladóttir,
Jóhann Arnarson, Margrét Lukka Brynjarsdóttir,
Sigríður G. Arnardóttir, Hinrik Konráðsson,
Gísli Valur Arnarson, Karen Ósk Þórisdóttir
og barnabörn.
Þökkum auðsýnda samúð við fráfall
SIGURÐAR KNÚTSSONAR
húsgagnasmiðs,
Ásabraut 8, Grindavík.
.
Þórunn Sigurðardóttir,
Bragi Sigurðsson, Hyacinth Robinson,
Knútur Sigurðsson,
Guðrún Pálsdóttir,
Björgvin Pálsson,
Guðmundur Pálsson, Erla Ölversdóttir,
barnabörn og barnabarnabarn.
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin
að hafa borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á
föstudegi ef útför er á mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur birting dregist, enda þótt grein ber-
ist áður en skilafrestur rennur út.
Minningargreinar