Morgunblaðið - 30.06.2017, Blaðsíða 68

68 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 30. JÚNÍ 2017
✝ Álfdís Sig-urgeirsdóttir
fæddist á Skinna-
stað 15. nóvember
1925. Hún lést 22.
júní 2017.
Foreldrar henn-
ar voru Aðalbjörg
Stefánsdóttir, f.
19.4. 1898, d. 20.1.
1933, Sigurgeir
Þorsteinsson, f.
11.3. 1886, d. 1.4.
1958. Systkini Álfdísar eru:
Ingibjörg Kristín, f. 18.1.
1930, Þórsteinn
Sigurgeirsson, f.
26.3. 1932, d. 9.7.
2002, hálfsystur
sammæðra: Hilma
Vigfúsdóttir, f.
5.1. 1917, Friðný
Ísaksdóttir, f.
19.5. 1920, báðar
dánar.
Útför Álfdísar
fer fram frá
Reykjahlíðar-
kirkju í dag, 30. júní 2017,
klukkan 14.
Sælla er að gefa en að þiggja.
Hún hlýtur að hafa kvatt þessa
jarðvist sátt hún Dísa frænka mín
eftir að hafa alla sína tíð hugsað
um velferð og þarfir annarra langt
umfram sínar eigin. Mig vantar
ekki neitt, ég hef nóg af öllu var
gjarnan svarið ef hún var spurð
hvort ekki væri hægt að gera eitt-
hvað fyrir hana. Það fækkar nú
ört í þeirri kynslóð sem ólst upp
við það að nægjusemi og sparsemi
væri ekki bara dyggð heldur jafn-
vel forsenda þess að komast af.
Kannski var það þetta sem mótaði
allt hennar líf. Umhyggja fyrir
þeim sem minna máttu sín, jafnvel
á sinn eigin kostnað.Ekki er ég
viss um að launin hafi alltaf verið
há þegar vinnuframlag hennar var
gert upp.
Hún hafði sterkar skoðanir á
mönnum og málefnum og gat ver-
ið nokkuð harðorð ef henni mislík-
uðu hlutirnir, því skaplaus var hún
Dísa mín ekki. Þótt ekki hafi verið
stórar prófgráður eða margir titl-
ar á ferilskránni er hún þó ein af
þeim minnisstæðu persónum sem
við hittum á lífsleiðinni og ekki síst
ein af þeim sem hægt var að læra
hvað mest af. Það kemur til með
að vanta mikið í ferðirnar í Mý-
vatnssveitina í framtíðinni að geta
ekki litið við hjá Dísu, fengið kaffi-
sopa og endalausan fróðleik um
lífið í sveitinni fyrr og nú. Reykja-
hlíðarkirkja, kirkjan hennar, var
henni hjartans mál og átti hún þar
ófá handtökin mörg síðustu ár.
Þegar nú er komið að hennar síð-
ustu ferð í kirkjuna verður eflaust
fylgst vel með að allt sé á sínum
stað og vel hreingert. Ekki þarf að
efa að hún hefur fengið höfðing-
legar móttökur hjá himnaföðurn-
um, enda held ég að fáir hafi lagt
jafn ríkulega inn fyrir vistinni þar
og hún.Vonandi bíða hennar þar
næg verkefni því ekki sé ég hana
fyrir mér þar iðjulausa frekar en
hér á jörð. Takk fyrir öll árin Dísa
mín, minning þín lifir.
Páll Tryggvason og Sigríður
Björnsdóttir.
Dísa gamla er látin.
Dísa gamla, eins og börnin okk-
ar voru vön að kalla hana, aðallega
til að aðgreina hana frá öðrum
Dísum í fjölskyldunni, sem eru þó
nokkrar. En gömul var Dísa ekki,
þrátt fyrir að vera komin á tíræð-
isaldur; þeir sem þekktu hana vita
það vel.
Nei, hún var ekki gömul þegar
þurfti að skottast út í Reykjahlíð-
arkirkju til að undirbúa hana und-
ir messu eða tónleika og láta hana
glansa svo að borða hefði mátt upp
af gólfinu. Né heldur var hún göm-
ul þegar maður poppaði í óvænta
heimsókn og manni var skipað að
setjast í sófann í blómaprýddu
stofunni með myndaalbúm í fang-
inu, á meðan hún sveif eins og tófa
yfir hraunið til að kaupa ís í búð-
inni fyrir krakkana, smurði brauð
og sneiddi reyktan silung „á tvo
bakka, hvorn á sinn endann á
borðinu, svo að enginn þyrfti nú að
teygja sig“… Og ekki var hún
gömul þegar unga leikkonan gisti
hjá henni fyrir nokkrum árum og
Dísa vaknaði hálfsex um morgun-
inn til að undirbúa morgunmatinn
handa henni „því annars hefði hún
ekki borðað, blessunin“… eða
þegar hún hringdi í pósthúsið til
að láta vita að hún gæti sko sótt
póstinn sinn sjálf „því ekki væri nú
boðlegt að póstburðarmaðurinn
þyrfti að vaða yfir alla þessa snjó-
skafla!“
Nei, Dísa var ekki gömul. Hún
varð aftur rétt um tvítug þegar
hún sagði frá stríðsárunum í
Reykjavík; að fá greitt í pening-
um, það var alvöru bylting, að geta
keypt sér eitthvað fallegt efni til
að sauma kjól úr fyrir sig og Veigu
sína.
En ekki þótti henni jafnmikið
til ballanna á Hótel Borg koma; ó
nei. Það var allt fullt af ryki, eins
og enginn ynni þar… Hún varð
aftur unglingur að góna á boga-
dregna loftið í herberginu í risinu í
gamla bænum í Syðri-Neslöndum
að ímynda sér alls konar fígúrur
og karla úr kvistunum í paneln-
um… Hún varð aftur lítil stúlka að
leika sér með gullið sitt, sem hún
geymdi í kistunni sem pabbi henn-
ar hafði smíðað þegar hún varð að
fara að heiman, fimm ára, til „afa“
í Syðri-Neslöndum, eftir að
mamma dó. Litla stúlkan sem bað
Guð um að taka ekki pabba líka,
og var bænheyrð, því læknirinn á
Akureyri hafði einmitt fengið
þetta nýja efni sem átti víst að
geta skipt sköpum; pensilín.
Nei, Dísa var ekki gömul; hún
hafði bara lifað lengi. Við þökkum
henni fyrir að hafa gert það, fyrir
að hafa leyft okkur að kynnast
þeim heimi sem hún bar innra
með sér og öllu því fólki sem hún
unni. Við þökkum henni fyrir allan
þann kærleika sem hún hefur
ávallt sýnt okkur stórfjölskyld-
unni og gestunum okkar að utan,
en heimsóknir í Helluhraun voru
fastur liður í öllum ferðum norður.
Við þökkum líka fjölskyldunni í
Ytri-Neslöndum fyrir allt og allt
og sendum þeim hlýjar samúðar-
kveðjur.
En núna er kominn tími fyrir
Dísu að fara heim, eftir svona
langan tíma, og faðma mömmu og
pabba, Veigu og Jonna, „afa og
ömmu“ í Neslöndum og alla þá
sem eftir henni bíða… Góða ferð,
kæra Dísa, hvíldu í friði.
Michele Rebora (Tittí).
Elsku Dísa mín.
Ég vissi vel hvað væri að fara
að gerast, en samt sem áður var
símtalið svo ofboðslega erfitt. Ég
á enn þá bágt með að trúa því að
þú hafir yfirgefið þennan heim, þó
svo að ég viti það vel að þú sért nú
komin á miklu betri stað. Ég mun
alltaf vera þakklát fyrir allar þær
dásamlegu minningar sem við eig-
um saman. Það að koma í Hellu-
hraunið í veislu til Dísu minnar
var alltaf svo skemmtilegt og
fræðandi. Það eru fáir staðir sem
maður var jafnvelkominn á og til
þín.
Alltaf varstu vel til höfð, í skyrt-
unni þinni og pilsinu, með hárið
uppsett og varaliturinn eins og á
fyrirsætu. Saman deildum við
þeim áhuga að taka myndir af fal-
legum stöðum, svo ég hlakkaði
alltaf jafnmikið til að sjá nýjar
myndir frá þér, sjá hvað hafði drif-
ið á daga þína og sjá myndir af
þínum vinum.
Ég veit að þú munt halda áfram
að taka myndir og nú ertu loksins
aftur komin til Veigu þinnar og
Jonna. Ég veit að þið sitjið þarna
öll saman yfir kaffibolla og ræðið
um lífið og tilveruna í Mývatns-
sveitinni bestu.
Fyrir mér mun það aldrei verða
eins að koma norður þegar þú
verður ekki þar, þó svo að hug-
urinn þinn verði ávallt þar. Ég
ætla að reyna að vera sterk, því ég
veit vel að þú vilt ekki að ég gráti
yfir þér, ég mun reyna að hlæja
frekar yfir öllum okkar minning-
um. Sterkust er sú minning þegar
ég dreif mig til þín síðastliðið sum-
ar alein í heimsókn og við horfðum
á Landann saman og furðuðum
okkur á hinu og þessu. Einnig
þykir mér svo vænt um öll símtöl-
in okkar, þar sem þú sagðir mér
frá lífinu fyrir mína tíð. Þú varst
alltaf svo ánægð með mig að vera í
leiklistinni og hafðir sjálf svo gam-
an að henni. Enda mun ég hér eft-
ir alltaf hugsa til þín þegar ég
stend á sviði og mun ég halda
ótrauð áfram í leiklistinni, fyrir
þig.
Þú ert og verður alltaf mín
fyrirmynd, það er ekki til meiri
hörku kona en Dísa í Helluhrauni.
Allt sem þú tókst að þér gerðir þú
vel, þú vildir aldrei neina hjálp og
varst ákveðin. Allt eru þetta eig-
inleikar sem ég mun taka mér til
fyrirmyndar og munu hjálpa mér
að byggja mig upp.
Hafðu það ævinlega sem best
elsku vina, þó ég kyssi þig ekki í
haust þá mun ég kyssa þig alla
daga.
Þín vinkona
Sigurveig (Veiga) Mjöll.
Góðar minningar og hlýjar fara
um hugann þegar við minnumst
Dísu í Helluhrauninu. Á öllum
okkar ferðum í Mývatnssveitina
heilsuðum við upp á Dísu enda
ekki við annað komandi. Hún var
höfðingi heim að sækja, alltaf með
hlaðborð af kræsingum, og það
var gaman að spjalla við hana um
lífið og tilveruna.
Það væri hægt að segja margar
skemmtilegar sögur af Dísu því
hún var sérstök, bæði í sjón og
raun.
Dísa var lágvaxin, grönn og fín-
gerð, forkur duglegur og afar
ákveðin og stjórnsöm á köflum.
Hún vildi öllum vel og mátti ekk-
ert aumt sjá. Hún þoldi illa iðju-
leysi enda féll henni vart verk úr
hendi og margir nutu greiðasemi
hennar.
Reykjahlíðarkirkja var Dísu
mikilvæg. Hún starfaði í kirkjunni
meðan hún hafði krafta til, m.a.
þreif hún kirkjuna og sá um að allt
færi vel. Meira og minna alla daga
fór hún og „tók yfir kirkjuna“.
Dísa ræktaði blóm af miklum
myndarskap og það var ósjaldan
sem hún fór með blóm frá sér í
kirkjuna eða kirkjugarðinn. Við
minnumst þess hve mikið henni
var niðri fyrir eitt árið þegar
endurbætur stóðu yfir á kirkjunni,
m.a. var verið að mála hana að inn-
an og til stóð að hurðir og sóplistar
yrðu í gráum lit en kirkjan hvít að
öðru leyti. Þetta fannst Dísu af-
leitt og bað hún málarana að
breyta því en þeir sögðu að arki-
tektinn réði þessu og hann vildi
hafa þetta svona. Dísa bað þá um
símanúmer arkitektsins og síðan
dreif hún í að hringja í hann og
ræða málin. Við þurfum ekkert að
orðlengja það meira; Dísa taldi
manninum hughvarf enda gaf hún
sig ekki svo auðveldlega í rökræð-
um.
Við minnumst Dísu sem kraft-
mikillar konu sem lét verkin tala.
Takk fyrir samfylgdina, elsku
Dísa. Minning þín lifir.
Kolbeinn og Guðrún.
Þegar sól er hæst á lofti og
byggðin blómlegust, kveður Dísa.
Dísa var ætíð samofin lífi mínu.
Það má ekki minna vera en að ég
reyni að þakka henni samfylgdina
í meira en 60 ár.
Hún og amma mín voru vinkon-
ur og áttu sama afmælisdag. Dísa
var elsk að börnum og annaðist
þau mörg. Mig fóstraði hún eins
árs gamla suður í Reykjavík, og æ
síðan umgekkst hún mig sem það
barn.
Dísa fæddist á Skinnastað í
Öxarfirði en í Mývatnssveit ól hún
aldur sinn og starfaði lengst af æv-
innar. Störf sín öll rækti hún af
slíkri trúmennsku að í mörgum
greinum mátti líkja henni við Guð-
rúnu í sögu Halldórs Laxness af
brauðinu dýra. Ætíð láglaunakona
– en gjafmildust og örlátust allra.
Ég fékk einhverju sinni þá frá-
leitu hugmynd að reyna að endur-
gjalda henni eitthvað af velgjörð-
um hennar í minn garð, en svo
snilldarlega sneri hún mig af sér
að klókasti lögfræðingur hefði
verið fullsæmdur af.
Í tengslum við tónlistarflutning
kynntist ég störfum Dísu sem
kirkjuvarðar í Reykjahlíðar-
kirkju, þar sem frammistaða
hennar var öll með prýði, alger-
lega „professional“. Dísa hafði
yndi af tónlist og öllu sem fagurt
var, hafði persónulegan smekk og
lét hann óspart í ljós.
Dísa var af hjarta handgengin
náttúru sveitar sinnar, og var sem
hún læsi hana í lófa sér. Háöldruð
náði hún eitt sinn í mig til að sýna
mér stað í hrauninu sem fáir
þekkja. Með körfu á handleggnum
og hatt á höfði, fótviss eins og
fjallageit, teymdi hún mig hálf-
smeyka á eftir sér um klungur og
kletta án þess að blása úr nös.
Yfirbragð Mývatnssveitar er
breytt við fráfall Dísu.
Systur hennar, öðrum ættingj-
um og fjölmörgum vinum, votta ég
samúð.
Blessuð sé minning hennar.
Laufey Sigurðardóttir.
Nú er Dísa litla – eins og við
kölluðum hana oftast horfin okk-
ur.
Mér finnst við standa eftir fá-
tækari og allt samfélagið í Mý-
vatnssveit. Ég og fjölskylda mín
áttum henni mikið að þakka. Hún
var ein af þessum manneskjum
sem vildu allt fyrir alla gera. Þeg-
ar ég var 7 ára gömul kom hún inn
á heimili foreldra minna og sá um
það í tvær vikur. Foreldrar mínir
voru ekki heima en þetta var um
haust og göngur og réttir stóðu yf-
ir. Á hópadaginn fórum við krakk-
arnir alltaf á móti safninu af
Austurfjöllum. Við gengum frá
Reykjahlíð sem leið liggur upp í
Námaskarð og biðum þar eftir því
að sjá fyrsta forystuféð birtast. Þá
var miklu fleira fé á fjöllunum en
er í dag. Svo hjálpuðum við til við
að reka safnið niður á Hlíðarrétt.
Þangað komu seinustu kindurnar
um það leyti sem myrkrið skall á
því réttardagurinn var 17. sept-
ember og því seinna en nú er. Þeg-
ar við komum heim í Reykjahlíð
beið Dísa eftir okkur með heitan
mat. Ég man hvað ég var orðin
þreytt.
En réttin átti að byrja kl 8.00
morguninn eftir svo við fórum
strax að hátta. Dísa lofaði að vekja
okkur kl 7.00 morguninn eftir og
stóð við það. Þá var hún búin að
sjóða hafragraut og smyrja flat-
brauð með reyktum silungi í
morgunmat. Og svo fylgdi hún
okkur alla leið suður á rétt. Mér er
það ógleymanlegt hvað hún var
okkur góð og hugsaði vel um okk-
ur. Já svona var Dísa. Samfélagið
hér í Mývatnssveit á henni margt
að þakka. Hún vann mikið um æv-
ina og ótrúlegt hverju þessi litla
kona gat komið í verk. Margir
þekktu hana sem Dísu í Reykja-
hlíðarkirkju –en hún sá um flest í
sambandi við kirkjulegar athafnir
þar í áratugi.
Vökunætur rökkurlausar verma huga
manns.
Vindurinn og glettin bára stíga léttan
dans.
Yfir færist sumarlognið, allt er kyrrt og
hljótt.
Undarlegt er Hverfellið í vorsins björtu
nótt.
(Hákon Aðalsteinsson)
Samúðarkveðjur sendi ég ætt-
ingjum Dísu. Megi algóður Guð
blessa minningu hennar.
Sólveig Illugadóttir.
Kveðja frá kór
Reykjahlíðarkirkju
Í dag er við kveðjum Dísu litlu,
eins og hún var oft kölluð, er okk-
ur efst í huga þakklæti fyrir um-
hyggju í garð kórsins þau ár sem
hún hefur sinnt starfi kirkjuvarð-
ar við Reykjahlíðarkirkju. Dísa
átti engan sinn líkaen umhyggja
fyrir velferð annarra var hennar
aðalsmerki. Hún starfaði af lífi og
sál í kirkjunni í yfir tvo áratugi
sem kirkjuvörður og meðhjálpari
og var ætíð til staðar ef einhverjir
viðburðir áttu sér þar stað. Ná-
kvæmni og smekkvísi var henni í
blóð borin. Ráðagóð var hún Dísa
en hún var líka ráðrík og betra að
fara ekki inn á hennar starfssvið
að óþörfu. Ætíð var hún með heitt
á könnunni þegar kórinn mætti til
athafna og sárnaði frekar ef fólk
nýtti sér ekki sem best það sem
hún hafði upp á að bjóða, því oft
fylgdi bakkelsi með. Kór Reykja-
hlíðarkirkju þakkar af alúð ára-
langt samstarf.
Systur hennar og öðrum ætt-
ingjum sendum við samúðar-
kveðjur.
Blessuð sé minning Dísu.
F. h. stjórnarinnar,
Ásdís Illugadóttir.
„Þú góði og trúi þjónn. Yfir litlu
varstu trúr, yfir mikið mun ég
setja þig. Gakk inn í fögnuð herra
þíns.“
Þessa tilvitnun úr Mattheus-
arguðspjalli má heimfæra upp á
lífsstarf Dísu. Hún var oft kölluð
„Dísa litla“ og þó að það gælunafn
hæfði vel hennar ytra útliti þá
voru verkin hennar hvorki lítil né
smá. Biblíutilvitnunin vísar heldur
ekki til lítils framlags, heldur þess
að sú sem leggur alúð sína og
metnað í verkefni sem sýnast smá,
henni mun Guð treysta fyrir
stórum verkefnum. Mat Guðs á
smáu og stóru er ekki endilega
það sama og mat heimsins og mig
langar að fullyrða það nú þegar ég
skrifa kveðjuorð um Dísu að verk
hennar voru stór á mælikvarða
Guðs.
Dísa átti merkilegt líf og dugn-
aður hennar og sjálfstæði var
aðdáunarvert alla tíð. Við áttum
samstarf í nær 30 ár, meðan ég sá
um Sumartónleika við Mývatn og
Dísa annaðist alla umsjón og um-
hirðu Reykjahlíðarkirkju. Hún
var trú í smáu sem stóru og ekki
aðeins kirkjan var fáguð og prýdd
heldur tók hún á móti flytjendum
með gestrisni sem hæfði höfðingj-
um. Ég veit að tónlistarfólkið var í
hvert sinn snortið af þessari smá-
vöxnu konu sem talaði til þeirra
eins og þau væru hennar eigin
börn og bauð fram eigin bakkelsi
með kaffinu og umhyggjusemi á
alla lund.
Allt fram á síðasta sumar var
hún trúföst til staðar, prúðbúin á
tónleikadögum, hún flaggaði,
prýddi altarið blómum, ýtti sjálf til
flyglinum, gekk frá öllu og breiddi
ábreiðuna þungu yfir hljóðfærið.
Einstaka sinnum var með harð-
fylgi hægt að fá að aðstoða hana
og það var mér minnisstætt þegar
ég fékk að keyra hana heim í tvö
skipti síðasta sumar, því það tók
hún venjulega ekki í mál. Smám
saman skildi ég að það var vegna
þess að hún vildi eiga þessar
stundir ein með Guði og verkum
sínum og frágangur var ekki eitt-
hvað sem átti að drífa af í snarheit-
um.
Dísa hafði sterkar skoðanir og
lét þær skilmerkilega í ljós og það
gat alveg hvinið í henni ef ekki var
nógu vel og hratt brugðist við því
sem átti að gera. Hún hafði engar
áhyggjur af tungumálakunnáttu
og það var stórkostlegt að sjá þeg-
ar hún oftsinnis ræddi spaklega
við erlenda tónleikagesti á skýr-
mæltri íslensku og vísaði þeim til
sætis þar sem hún taldi fara best.
Þá sjaldan þeir ekki skildu strax
við hvað var átt, þá varð hún ögn
mynduglegri og tók þá sér við
hönd og allir fylgdu henni ljúfir
sem lömb, upp á kirkjuloft eða
hvert þangað sem hún stýrði
þeim.
Dísa vildi ekki þiggja gjafir eða
þakklætisvott fyrir neitt. Hún
sagðist þá bara myndu gefa það
áfram og hana vanhagaði ekki um
neitt. Í öll þessi ár hef ég aðeins
getað sagt við hana „Guð laun“ og
stundum gantast með það að laun
hennar verði mikil á himnum. Nú
þarf ekki að hafa fleiri orð um það,
því Dísa hefur gengið inn í fögnuð
herra síns. Heimkoman hefur
örugglega verið eins og segir í
Mattheusarguðspjalli, „og Guð
mun fela þig englum sínum og þeir
munu bera þig á höndum sér að þú
steytir ekki fót þinn við steini.“
Guð blessi og trúfesti kærleiks-
verk þessarar mætu konu fyrir
kirkju sína og samferðafólk.
Margrét Bóasdóttir.
Þegar ég hugsa um Dísu sé ég
tvær myndir. Yngri Dísu í tand-
urhreinum hvítum fötum, tilbúna í
slag við óhrein rúmföt og baðher-
bergi í Hótel Reynihlíð. Hún er
vopnuð ryksugu, kústum og tusk-
um, ofurlítið sposk á svip en líka
mjög ákveðin. Smávaxin og nett
kona, hárið dökkt og vandlega
lagt, augun stór og andlitið laglegt
og smágert. Hin myndin er af
Dísu svolítið eldri á harðahlaupum
um þorpið í Reykjahlíð í einhverj-
um önnum. Hún var svo létt á fæti
allt fram á síðustu ár.
Ég kynntist Dísu þegar ég
vann undir hennar stjórn sem her-
bergisstúlka í Hótel Reynihlíð
sumrin 1977-1978. Hún tók starfið
alvarlega og ætlaðist til þess sama
af okkur stelpunum. Hún hafði
skrifað niður nokkur boðorð um
starfið, ég man þau ekki orðrétt en
þau fjölluðu um samviskusemi og
ást á viðfangsefninu. Við flissuð-
um kannski í laumi, en ég velti
þessu samt talsvert fyrir mér. Það
vafðist fyrir mér hvernig í ósköp-
unum ætti að elska þrif á klósett-
skál og skipti á sængurfötum. En
Dísa gekk að verki samkvæmt
eigin boðorðum. Allt sem hún
gerði var óaðfinnanlegt, unnið af
stakri alúð og trúmennsku. Satt
að segja bar ég meiri virðingu fyr-
ir Dísu en þrifunum og ég veit nú
ekki hvað hún hefði sagt við því,
blessunin. Henni var hvorki vel
við hrós eða dekur. Hún var sú
sem gaf.
Annað sem mér fannst einstakt
við Dísu var að hún flokkaði fólk
eftir eigin mælikvörðum. Ef til
dæmis einhverjum varð á að þyrla
ryki inn á nýþvegið gólf hjá henni
(á hótelinu) fékk sá hinn sami að
heyra það og skipti þá engu máli
hver átti sök, starfsmaður eða
gestkomandi fyrirmenni. Svona
eins og ströng mamma sem hirti
óþekktarangana sína. Vissulega
gat skapið hlaupið með hana í gön-
ur ef farið var yfir viss mörk, því
Dísa átti til að vera hvatvís ef svo
bar undir. En ég held að allir hafi
fyrirgefið henni vegna þess hve
sérstök hún var og mikið gull af
konu.
Sumrin tvö sem ég vann undir
stjórn hennar bjó Aðalbjörg
(Abba) besta vinkona mín og syst-
urdóttir Dísu hjá henni, svo ég var
þar heimagangur. Heimili hennar
í Helluhrauninu var með eindæm-
um snyrtilegt, en líka hlýlegt eins
og eigandinn. Ég var svo heppin
að njóta náðar Dísu alla tíð og hún
var trygg vinkona. Hún sendi mér
ávallt jólakort og skrifaði í þau
helstu tíðindi úr sveitinni. Stund-
um hringdi hún líka. Símtölin voru
sérstök, því Dísa fór í gegnum það
helsta sem gerst hafði undanfarið,
svipað og það sem hún skrifaði á
jólakortin en bara lengri útgáfa.
Auðvitað spurði hún hvernig
gengi hjá mér, en annars leiddi
hún samtalið og batt gjarnan
snöggan endi á það líka. „Og vertu
nú blessuð“, sagði hún allt í einu
blíðlega en ákveðið og þar með
varð ég að kveðja líka.
Og nú er komið að endanlegri
kveðju, en kannski ekki endan-
legri, því Dísa lifir áfram í hugum
okkar sem þótti vænt um hana.
Takk fyrir allt kæra Dísa. Sam-
úðarkveðjur til aðstandenda.
Sigríður Kristín (Sigga
Stína) frá Garði.
Álfdís
Sigurgeirsdóttir