Morgunblaðið - 30.06.2017, Síða 71

MINNINGAR 71
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 30. JÚNÍ 2017
✝ Jóhanna Sæ-mundsdóttir,
ávallt kölluð
Nanna, fæddist í
Vestri-Móhúsum,
Stokkseyri, 23.
september 1928.
Hún lést á Hjúkr-
unarheimilinu
Nesvöllum í
Reykjanesbæ 12.
júní 2017.
Foreldrar henn-
ar voru Sæmundur Guðjón
Sveinsson, f. 29. júlí 1898, d.
1979, og Júlíana Jónsdóttir, f.
27. júlí 1899, d. 1931. Bróðir
hennar var Sveinn, f. 1929, d.
2010, eiginkona hans var Anna
Vilhjálmsdóttir.
Hinn 14. apríl 1963 giftist
ágúst 1966, sambýliskona hans
er Sigríður Hrönn Guðmunds-
dóttir. Með fyrrverandi sam-
býliskonu sinni, Sigríði Að-
alsteinsdóttur, á Gunnar tvær
dætur, Helgu Sigrúnu og Guð-
nýju. Fyrir átti Sigríður Aðal-
steinsdóttir son, Christian
Bjarka. Sigríður Hrönn Guð-
mundsdóttir átti fyrir tvö
börn, Guðmund og Ólöfu Rut.
Svein, f. 27. október 1968, eig-
inkona hans er Brynja Eiríks-
dóttir og eiga þau tvo syni, Ív-
ar Karl og Adam. Rúnar Gísla,
f. 13. febrúar 1972, eiginkona
hans er Guðrún Huld Kristins-
dóttir og eiga þau þrjár dætur,
Elísabetu Rut, Rebekku Sif og
Emilíu Rikku. Fyrir átti Guð-
rún Huld Kristin Héðinsson.
Barnabarnabörnin eru þrjú,
Emma Sigríður, Valdís Júlía
og Elvar Bjarki.
Útför Nönnu fer fram frá
Keflavíkurkirkju í dag, 30.
júní 2017, og hefst athöfnin kl.
13.
Jóhanna Valdimari
Sigurði Gunnars-
syni, f. 31. júlí
1931, og lifir hann
eiginkonu sína.
Foreldrar Valdi-
mars voru Gunnar
Jóhann Baldvins-
son, f. 7. október
1896, d. 1976, og
Baldvina Guðrún
Valdimarsdóttir, f.
28. júní 1905, d.
1935.
Jóhanna og Valdimar eign-
uðust fjóra drengi, þá Sæmund
Guðjón, f. 7. febrúar 1963, eig-
inkona hans er Herdís Óskars-
dóttir og eiga þau þrjár dætur,
Jóhönnu, Ásdísi og Margréti
Þóru. Gunnar Baldvin, f. 15.
Kær tengdamóðir mín Jó-
hanna Sæmundsdóttir, Nanna,
lést mánudaginn 12. júní eftir
áralanga baráttu við Alzheimer-
sjúkdóminn.
Ég kynntist Nönnu fyrir 30 ár-
um þegar Sæmundur kynnti mig
fyrir þeim heiðurshjónum Nönnu
og Valdimari. Þau tóku mér strax
opnum örmum og buðu mig vel-
komna í fjölskylduna. Heimili
þeirra var laust við allt pjátur, að-
eins það nauðsynlegasta var til og
kom mér m.a. á óvart að engin
uppþvottavél var í húsinu. Skýr-
ingin var sú að þau hjónin vildu
hjálpast að í eldhúsinu og engin
þörf á neinum óþarfa.
Nanna og Sveinn, bróðir henn-
ar, voru alin upp af föðurömmu
þeirra í Keflavík við fráfall
mömmu þeirra 1931. Þeim var
kennt að fara vel með alla hluti og
vera nægjusöm. Nanna var með
eindæmum myndarleg og skipu-
lögð. Hún fór í Húsmæðraskól-
ann í Reykjavík þegar hún var
um tvítugt en flutti heim til Kefla-
víkur aftur og bjó þar alla sína
ævi. Hún var að mestu heima-
vinnandi húsmóðir þar sem hún
stjanaði við drengina sína. Hún
var mjög skipulögð í heimilis-
störfunum og hafði yfirleitt sama
matseðil í hverri viku, t.d. var
alltaf fiskur á mánudögum, fiski-
bollur á þriðjudögum, grjóna-
grautur á laugardögum og læri
eða hryggur á sunnudögum. Hún
bakaði alltaf á þriðjudögum fyrir
vikuna og svona mætti lengi telja.
Nanna og Valdimar eiga fjóra
syni og er Sæmundur þeirra elst-
ur og sá fyrsti til að ganga út. Sú
venja skapaðist fljótt að hittast í
fjölskylduboðum hjá þeim á jóla-
dag og páskadag. Fyrstu árin var
fámennt en fljótt fjölgaði í fjöl-
skyldunni eftir því sem bræðurn-
ir eignuðust maka og barnabörn
bættust í hópinn. Glatt var á
hjalla þótt húsnæðið væri ekki
stórt og ekki kæmust allir fyrir
við borðstofuborðið, sem var þak-
ið veitingum að hætti Nönnu. En
þröngt mega sáttir sitja.
Þegar Nanna var rúmlega sjö-
tug kom í ljós að minnið var eitt-
hvað farið að gefa sig og ágerðist
gleymskan með árunum. Nanna
átti auðvelt með að fela það fyrir
sínum nánustu enda afburða-
greind en að lokum var svo komið
að það fór ekki fram hjá neinum.
Hún mjaðmagrindarbrotnaði í
desember 2013 og átti ekki aftur-
kvæmt heim. Hún fékk inni á
Nesvöllum í apríl 2014 og var þar
til dauðadags. Hennar verður
sárt saknað þótt sú Nanna sem
við þekktum best hafi verið horf-
in.
Herdís.
Þegar ég hugsa til ömmu
Nönnu þá hugsa ég fyrst um kök-
urnar sem voru alltaf á boðstólum
þegar við fjölskyldan komum í
sunnudagskaffi, ásamt boði um
frostpinna rétt áður en við fórum
heim og að alltaf voru bananarnir
í skálinni í eldhúsinu brúnir, sem
ég skildi engan veginn því ég vildi
þá sólgula!
Svo líka litríku kjólana sem
hún klæddist alltaf. Það munu
verða litlu hlutirnir sem maður á
eftir að sakna, eitthvað sem mað-
ur pældi sjaldan í þegar maður
var lítill og vissi ekki betur. Litlir
hlutir eins og að það væri ekkert
mál að finna spil í kommóðunni
við hliðina á glugganum, klappa
hvíta fuglinum sem var svo mjúk-
ur eða finna ártalið á sinni skeið á
jólunum.
Við munum sakna þín og von-
um að þú sért á góðum stað núna.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn)
Hún er konan, sem kyrrlátust fer
og kemur þá minnst þig varir,
og les úr andvaka augum þér
hvert angur, sem til þín starir.
Hún kemur og hlustar, er harmasár
hjörtun í einveru kalla.
Hún leitar uppi hvert tregatár.
Hún telur blöðin, sem falla.
Og hún er þögul og ávallt ein
og á ekki samleið með neinum.
Því hún er sorgin, sem sefar hvert
mein.
Og sífellt leitar að einum.
(Tómas Guðmundsson)
Jóhanna Sæmundsdóttir.
Hún var mannvera af besta
gæðaflokki og skilur eftir sig
betri heim. Nanna var Vesturbæ-
ingur eins og ég. Hún var á aldur
við mömmu, bjó í húsi forfeðra
sinna, gift Valdimar sínum og
saman eiga þau fjóra syni. Vest-
urbæjarvillingurinn ég tók
snemma eftir fólki sem var það
sjálft, barst ekki á, vann verk sín í
hljóði og skilaði ávallt sínu besta
til samfélagsins, tók ekki annað
en það hafði sannarlega unnið
fyrir. Þannig var fjölskylda
Nönnu. Valdimar var sjómaður
sem bar björg í bú, Nanna sá um
mestallt annað. Drengirnir
þeirra skáru sig úr vesturbæjar-
barnahópnum. Þeir léku með
okkur, en voru ekki „villingar“.
Ég bar virðingu fyrir uppeldinu á
þeim, sem skilaði sér m.a. í af-
burðanemendum og síðar fyrir-
myndar fullorðnum mannverum.
Þegar ég gekk með yngri son
minn bjó ég í næsta húsi við fjöl-
skylduna. Mamma var farin að
vinna úti og ég þurfti að finna
mér nýtt dagforeldri. Ég bankaði
uppá hjá Nönnu og spurði hvort
hún væri tilbúin að hjálpa mér
með uppeldi ófædda barnsins.
Hún ræddi hugmyndina við
Valdimar og drengina og úr varð
dagfjölskylda sonar míns.
Sonur minn var hjá þeim virka
daga í sjö ár. Á þeim tíma lærði
hann margt gott sem fylgt hefur
honum síðan. Nanna tók hlutverk
sitt alvarlega og stóð fullkomlega
undir væntingum mínum. Valdi-
mar hafði gaman af peyja og voru
þeir mestu mátar, nostruðu í her-
berginu inn af eldhúsinu, gæddu
sér á bakkelsi Nönnu, borðuðu
saman hákarl o.fl.
Eitt atvik er mér sérstaklega
minnisstætt, en það sýnir svo vel
yfirvegun, æðru- og fordómaleysi
Nönnu. Ég hafði hætt að reykja
og haft orð á því við Nönnu að ég
fyndi svo sterka tóbakslykt af
fólki sem reykti. „Já, Hjördís
mín, svona lykt hefur fylgt
drengnum þínum frá því þú
komst með hann fjögurra mán-
aða.“ Ég efast ekki um að þessi
setning hefur hjálpað mér að
halda reykbindindið.
Vinátta mín og þeirra hjóna
hefur haldist, þó samverustund-
um hafi fækkað. Það var alltaf
gott að sækja þau heim og tekið á
móti mér með hlýju faðmlagi.
Síðustu árin hef ég litið til þeirra
af og til á Nesvelli og farið heim
með hlýtt hjarta.
Ég er þakklát að hafa fengið
Nönnu og fjölskyldu hennar inn í
líf mitt og fjölskyldu minnar fyrir
38 árum.
Hugur minn er hjá Valdimar,
strákunum fjórum og fjölskyld-
um þeirra.
Hjördís Árnadóttir.
Jóhanna
Sæmundsdóttir
✝ AðalsteinnBjörgvin Jó-
hannsson fæddist á
Skriðulandi í Hörg-
ársveit 23. ágúst
1934. Hann lést á
Akureyri 19. júní
2017.
Foreldrar hans
voru hjónin Ástríð-
ur Margrét
Sæmundsdóttir,
húsfreyja á Skriðu-
landi og Ytri-Reistará, f. 10. júní
1898, d. 30. nóvember 1982, og
Jóhann Friðrik Sigvaldason,
bóndi á Skriðulandi og Ytri-
Reistará, f. 29. október 1889, d.
20. febrúar 1957. Systkini Að-
alsteins eru: 1) Jóhanna Bára
(barn Jóhanns), f. 12. júní 1921,
d. 18. júní 1996, maki I. Sig-
urður Bjarnason, f. 21. nóv-
ember 1905, d. 18. desember
1971, maki II. Jón Guðni Guðna-
son, f. 7. mars 1914, d. 9. desem-
ber 2011, 2) Sæmundur, f. 4.
nóvember 1924, d. 12. janúar
2008, maki Margrét Kristjáns-
dóttir, f. 11. júní 1930, d. 12.
ágúst 2009, 3) drengur, f. 26.
desember 1925, d. 26. desember
síðan Ytri-Reistará í Arnarnes-
hreppi, sem nú er innan Hörg-
ársveitar. Hann gekk í barna-
skóla sveitarinnar á Reistará. Á
unglingsárum vann Steini ýmis
störf í síldarverksmiðju Kveld-
úlfs á Hjalteyri, enda stutt að
fara þangað til vinnu. Árið 1956
brugðu foreldrar hans búi á
Ytri-Reistará og fluttu til Ak-
ureyrar. Síðan þá átti Aðal-
steinn aðsetur á Akureyri, þótt
hann stundaði lengi störf annars
staðar. Um tvítugt fór hann á
nokkrar landvertíðir í
Vestmannaeyjum. Í mörg ár var
hann sjómaður á togurum og
minni skipum. Hann var kokkur
á skipum Útgerðarfélags Akur-
eyringa í allmörg ár, m.a á
Harðbak EA. Um tíma var hann
til sjós með bróður sínum Gunn-
ari Þór, sem var skipstjóri á
ýmsum skipum, m.a. Ólafi
Magnússyni EA. Um 1980 hætti
Aðalsteinn sjómennsku og vann
ýmis störf í landi fram yfir sjö-
tugt. Til margra ára vann hann
við fiskvinnslu í Sjólastöðinni í
Hafnarfirði, en fór þó yfirleitt á
norður á haustin til að vinna í
Sláturhúsi KEA á Akureyri. Síð-
ast starfaði hann hjá Bústólpa á
Akureyri. Aðalsteinn var ein-
hleypur og átti ekki afkomend-
ur, en var mjög frændrækinn.
Útför Aðalsteins fer fram frá
Akureyrarkirkju í dag, 30. júní
2017, klukkan 13.30.
1925, 4) Gunnar
Þór, f. 2. desember
1926, d. 7. nóv-
ember 1987, maki
Ásta Sveinbjarn-
ardóttir, f. 27. nóv-
ember 1934, 5) Sig-
rún, f. 4. mars 1928,
maki Baldvin
Helgason, f. 7. des-
ember 1925, d. 8.
september 1990, 6)
Snjólaug, f. 10.
febrúar 1930, d. 20. febrúar
1930, 7) Baldvin Helgi, f. 18.
mars 1931, d. 1. mars 1944, 8)
Þóroddur Ingvar, f. 3. júlí 1932,
d. 2. júlí 1989, maki Margrét
Magnúsdóttir, f. 4. apríl 1931, 9)
Áslaug Ágústa, f. 16. febrúar
1938, maki Hans Meinhard Jen-
sen, f. 15. október 1932, 10)
Snjólaug Jóhanna, f. 16. febrúar
1938, maki Þorlákur Tómasson,
f. 24. febrúar 1930, 11) Bryndís,
f. 28. júlí 1942, maki Hjalti Jóns-
son, f. 17. desember 1942, d. 10.
júlí 2014.
Aðalsteinn eða Steini eins og
hann var oftast nefndur, ólst
upp við algeng sveitarstörf,
fyrstu æviárin á Skriðulandi og
Steini bróðir pabba var hluti
af uppvexti okkar og kom oft á
heimili okkar, enda var hann
mjög frændrækinn. Honum var
annt um öll systkini sín og fjöl-
skyldur þeirra. Hann var örlát-
ur og afar rausnarlegur í gjöfum
á merkum tímamótum fjölskyld-
unnar. Þegar hann kom úr sigl-
ingum færði hann okkur gjarn-
an skemmtilegar og
eftirminnilegar gjafir. Hann
hélt veglegar afmælisveislur á
stórafmælum sínum.
Steini hafði gaman af ýmsu
grúski sem tengdist ættfræði og
þjóðlegum fróðleik. Hann taldi
til skyldleika við Skáld-Rósu
(Vatnsenda-Rósu) og Jónas
Hallgrímsson og kynnti sér sögu
þeirra og ljóð. Steini lifði spart
alla ævi og var aldrei baggi á
neinum. Hann hafði ánægju af
getraunum og ýmsum happa-
spilum, en gætti hófs í þeim efn-
um.
Bestan veit ég blóma þinn,
Blíðu innst í reitum;
far vel Eyjafjörður minn
fegri öllum sveitum.
(Vatnsenda-Rósa)
Blessuð sé minning Steina
frænda.
Ingvar, Svandís
og Berghildur.
Aðalsteinn Björg-
vin Jóhannsson
✝ Birgir fæddist íKópavogi 22.
mars 1979. Hann lést
20. júní 2017 í sum-
arbústað fjölskyldu
sinnar í Úthlíð Bisk-
upstungum.
Foreldrar Birgis
eru Árni Erlendsson,
f. 7.8. 1948, og Inga
Hrönn Pétursdóttir,
f. 18.2. 1951 og hafa
þau búið í Kópavogi
allan sinn búskap. Systur Birgis
eru: Árný, f. 18.7. 1975, hún er
gift Bjarna Sæmundssyni og eiga
þau synina Elvar
Árna og Arnar
Daða, búa þau einn-
ig í Kópavogi. Yngri
systir Birgis er
Svanlaug, f. 29.10.
1988, unnusti henn-
ar er Greg Bianchi
og eru þau búsett í
Danmörku.
Birgir var búsett-
ur að Höfðabakka 1
er hann lést.
Útför Birgis fer fram frá
Hjallakirkju í Kópavogi í dag, 30.
júní 2017, klukkan 13.
Það var erfitt símtal sem ég
fékk þann 20. júní er góð vinkona
hringdi í mig og sagði mér að
hann Birgir sonur sinn væri dá-
inn, ég gat ekki trúað því og er
ekki enn farin að átta mig á því að
þú sért farinn kæri vinur. Þó að
aldursmunurinn á milli okkar sé
mikill þá vorum við góðir vinir og
þótti mér afar vænt um þig og ég
er svo þakklát fyrir að geta verið
til staðar fyrir þig, Birgir minn.
Þú hringdir í mig fyrir stuttu
eins og svo oft áður og spurðir
hvort ég hefði ekki frétt hvar þú
hefðir verið og játti ég því, en þá
vildir þú láta mig vita að þér liði vel
og varst svo kátur og glaður sagð-
ist ætla að koma í kaffi til okkar.
Ég hef þekkt þig frá fæðingu
og hef fylgst mér þér, það voru
oft skemmtilegar heimsóknir
sem ég fékk í bústaðinn þegar þú
varst ungur drengur, þá komst
þú og fékkst eitthvað gott í gogg-
inn og þegar þú hafðir setið smá
stund og spjallað, þá varstu rok-
inn út til að leika með krökkunum
í skóginum en bústaðir okkar
voru hlið við hlið.
Og svo varst þú í sveitinni hjá
Birni bónda og sinntir þeim verk-
um sem til féllu og þér líkaði það
vel. Mér þótti vænt um að fylgj-
ast með þér undanfarin ár, þá átt-
ir þú góðan tíma þegar við hitt-
umst. Það var alltaf gaman að
spjalla við þig um okkar mál, eins
komst þú á vinnustofuna til mín
og skoðaðir hvað ég var að mála
og þá komu vinir þínir oft með,
þótti mér gaman að fá þig í heim-
sókn og sýndi það mér þann hug
sem þú barst til mín, vináttu.
Já það er erfitt að horfa á eftir
ungum manni í blóma lífsins
kveðja svo fljótt en þín bíður
örugglega eitthvað mikilvægara
annars staðar en erfiðast er að
sjá þegar veikindi eins og fíknin
heltekur menn og aldur er af-
stæður þegar það bankar upp á.
Sveitin var þinn staður og sum-
arbústaður foreldra þinna og þar
fékkst þú hvíldina.
Það eru þung og erfið spor fyr-
ir foreldra, systur og fjölskyldu
þína að sjá á eftir þér elsku Birgir
minn en við huggum okkur við að
þú hefur fengið hvíld og frið.
Og ég bið góðan guð að styrkja
þau og styðja á þessum erfiða
tíma.
Guð gefi mér æðruleysi
til að sætta mig við það
sem ég fæ ekki breytt,
kjark til að breyta því
sem ég get breytt
og vit til að greina þar á milli.
(Reinhold Niebuhr)
Metta Íris Kristjánsdóttir.
Birgir Árnason
Hjartans þakkir fyrir auðsýnda samúð,
hlýhug og vináttu vegna andláts og útfarar
elsku sonar okkar, bróður, barnabarns,
frænda og vinar,
HAFÞÓRS LOGA YNGVASONAR.
Sérstakar þakkir fá séra Elína Hrund
Kristjánsdóttir og Kristinn Garðarsson,
Útfararstofunni Sólsetri, og kvenfélagskonur í Sigurvon
Þykkvabæ. Guð blessi ykkur öll.
Kristrún Ólöf Þorsteinsdóttir
Yngvi Harðarson
Hrafnkell Ari Yngvason
Eygló Yngvadóttur
Hörður Júlíusson Eygló Yngvadóttir
og aðrir aðstandendur
Við sendum öllum þeim, sem sýndu okkur
samúð og hlýhug við andlát og útför okkar
ástkæru
ÞÓRU ÞORSTEINSDÓTTUR,
áður til heimilis að
Bogatúni 38, Hellu,
innilegar þakkir. Sérstakar þakkir færum við
starfsfólki á hjúkrunarheimilinu Lundi fyrir
elskulegheit og umhyggju.
Óskar Haraldsson og fjölskylda
Þökkum auðsýnda samúð við andlát og
útför ástkærs föður okkar, tengdaföður, afa
og langafa,
EINARS KARLSSONAR,
Lækjasmára 6,
Kópavogi.
Börn, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabarn