Dagblaðið Vísir - DV - 05.07.2019, Blaðsíða 24

Brot af því besta 5. júlí 2019KYNNINGARBLAÐ
Tók sína fyrstu ljósmynd 5 ára –
Síðan þá var ekki aftur snúið
Það má segja að Helena Stef­ánsdóttir hafi fæðst með framköllunarvökva í æðum sér,
enda þegar hún hélt á ljósmyndavél
í fyrsta sinn voru örlög hennar ráðin.
Hún skyldi leggja ljósmyndunina fyrir
sig.
„Ég var fimm ára stelpa á Fá­
skrúðsfirði þegar ég tók mína fyrstu
ljósmynd. Mamma mín var að mynda
mig með kassamyndavél og spurði
hvort ég vildi ekki taka af henni
eina ljósmynd. Þegar ég leit ofan
í glerið og horfði að það sem var
fyrir framan mig, vissi ég að þetta
væri eitthvað sem ég vildi gera.
Ég hreifst gjörsamlega af þessum
galdri. Þegar ég var unglingur fór ég
að mynda síldarsöltun á Fáskrúðs­
firði, Það var mikið fjör og fólkið
saltaði á síldarplönunum. Ég sendi
filmurúllur á Vísi (seinna Dagblaðið
Vísi) ásamt fréttatilkynningum um
afla og fleira. Einnig fylgdist ég með
nokkrum hljómsveitum fyrir austan,
ljósmyndaði þær, skrifaði greinar og
sendi á Vísi. Þetta var allt birt mér til
mikillar gleði. Þeir urðu svo steinhissa
á blaðinu þegar þeir fréttu að það
væri einhver krakki að senda til þeirra
fullskrifaðar greinar og ljósmyndir.
Um tvítugt fór ég svo að starfa sjálf
hjá Morgunblaðinu sem tengiliður
við fréttaritara á landinu og vann við
filmuframköllun“ segir Helena.
Þessi byrjun var Helenu mikilvægur
grunnur þegar hún fór að læra við
ljósmyndaskólann í Gautaborg í
Svíþjóð. „Ég hef alltaf sagt sögur með
myndunum mínum og til þess að það
sé hægt þá verð ég að kynna mér
viðfangsefnið. Mér er sem betur fer
eðlislægt að smitast af áhuga fólks.
Mér hefði t.d. aldrei grunað að ég
ætti eftir á fá áhuga á flugvélum, en
raunin er sú að ég hef verið að ljós­
mynda DC3 flugvélar á Reykjavíkur­
flugvelli og sankað að mér miklum
fróðleik um þessar vélar. Í starfi ljós­
myndarans hittir maður fjölda fólks
og fræðist um ýmislegt og maður
verður að vera tilbúinn að meðtaka.“
Fólkið á myndunum er aðalatriðið
„Meðnemandi minn í Gautaborg,
sem kennir nú við skólann, sagði það
einkenna verkin mín að fólkinu liði
svo vel á myndunum. Ég vil ná góðu
sambandi við þá sem ég er að mynda
og ná fram því besta hjá viðkomandi
svo að hann eða hún sé sem eðlileg­
astur. Uppstilltar myndir geta verið
svo stirðar. Mér finnst betra finna út
hvað fólk er að leitast eftir og reyna
svo að fanga það með ljósmynd­
unum. Í brúðkaupsmyndatökum
mæti ég oft á æfingar og punkta
niður hvað er að gerast í athöfninni.
Þegar kemur svo að deginum þá veit
ég hvar ég get verið og tekið góð­
ar myndir en verið sem ósýnilegust.
Ljósmyndarinn á aldrei að draga að
sér athygli frá brúðhjónunum.“
Helena aðhyllist hreinan og ein­
faldan stíl. „Ég passa mig á að fólkið
er aðalatriðið, ekki umhverfið eða
skrautið. Þá hef ég farið mjög varlega
í effecta, og nota þá ekki nema þeir
eigi óneitanlega við. Ljósmyndun er
listgrein og ég hef alltaf litið á hana
þannig. Ég er líka að þessu því ég hef
gaman að ljósmyndun.
Þegar ég rifja upp þá man ég
eftir sérstöku sveitabrúðkaupi sem
ég myndaði í Gautaborg. Þetta var
ekta grískt brúðkaup og eins og í
bíómynd þegar mynda átti stórfjöl­
skylduna á kirkjutröppunum. Það
gekk erfiðlega að koma sér saman
um hver gæti eða ekki gæti staðið við
hliðina á hverjum, vegna fyrrveandi
sambanda. En allt blessaðist þetta
og endaði veislan að sjálfsögðu með
alsherjar Zorba dansi.“
„Fyrir stuttu fór ég í ævintýra­
brúðkaup til Víetnam þegar sonur
minn giftist ástinni sinni. Það voru um
250 gestir og umhverfið var ótrúlegt.
Þau voru gefin saman á ströndinni
og svo var dansað í kringum varðeld
um kvöldið. Ég þurfti að klípa mig
margoft á dag til þess að sannfæra
mig um að þetta væri raunverulegt.
Ég náði af þeim ógleymanlegum ljós­
myndum og er alveg til í að taka að
mér fleiri verkefni í svipuðum dúr.“
Seinnipart dags var svo vestræn
athöfn við hafið og veisla á sund­
laugarbakkanum.
Nánari upplýsingar á
helenastefansdottir.com
Fylgstu með á Facebook
Ármúla 19, Reykjavík
Sími: 866-3314
Helena Stefánsdóttir