Fréttablaðið - 17.12.2016, Side 34

Hann segir harkalega sjálfsgagnrýni mögulega komna af því að hann sé hræddur við að staðna. „ Ég veit ekki hvað ég hef gert mörg lög sem hafa farið í ruslið.“ FrÉttablaðið/SteFán karlSSon
V ið höfðum mælt okkur mót á Café Haiti á Geirsgötu við Ægisgarð niðri við Reykjavíkurhöfn rétt eftir hádegi.
Þegar þangað var komið var eng­
inn Mugison. Við tók bið þar sem
ég beið ekki aðeins eftir honum,
heldur hann einnig eftir mér, bara
ekki á Café Haiti, heldur á Cafe
Babalú við Skólavörðustíg.
„Sorrí, maður. Svona er þetta
með mig og Reykjavík,“ segir Örn
Elías Geirsson, betur þekktur sem
Mugison, þegar ég er kominn upp
á efri hæðina á Babalú og hann
útskýrir fyrir mér að hann eigi alltaf
jafn erfitt með að muna hvar allt er í
Reykjavík. Og það þrátt fyrir að hafa
unnið sem sendill fyrir Kaupþing á
sínum yngri árum, segir hann glett­
inn. Einlægur og heiðarlegur gagn­
vart þessum mistökum sínum sem
gerir það að verkum að maður er
nánast búinn að fyrirgefa honum
áður en maður hittir hann.
Við ræðum aðeins hvernig ný­
afstaðna tónleikatörnin gekk, þar
sem hann spilaði á Ísafirði, Akra­
nesi, í Reykjanesbæ, á Akureyri,
Egilsstöðum og í Reykjavík, og fylgdi
þannig eftir nýrri plötu sinni Enjoy.
átti jólin fyrir 5 árum
Fimm ár eru síðan hann átti jólin
með húð og hári þegar hann gaf út
plötuna Haglél árið 2011 sem seldist
í rúmum 30 þúsund eintökum. Fjöl­
miðlar þurftu að færa sig yfir á bóka­
markaðinn til að finna hliðstæðu
fyrir slíkum vinsældum en þar hafði
spennusagnahöfundurinn Yrsa
Sigurðardóttir selt rúm 20 þúsund
eintök á sama tíma.
Vinsælasta lag plötunnar, Sting­
um af, var á allra vörum og varð
Mugison að einum mesta tengda­
mömmudraumi landsins. Margir
voru því spenntir að sjá hvað hann
myndi gera næst, reyna að fylgja
eftir þessum vinsældum og gefa út
aðra þjóðlagaplötu á íslensku, eða
halda áfram þeirri tilraunastarfsemi
sem hann er svo þekktur fyrir.
Hann segir aldrei hafa komið til
greina að fylgja Hagléli eftir með
Mugison gaf út plötuna Enjoy í haust sem hann
reyndi að vinna sem mest með ónýtum hljóðfærum.
Þetta gerði Mugison til að ögra sér en hann segist
stundum hræddur við að staðna. Hann samdi sitt
erfiðasta lag á árinu um afa sinn sem féll frá í haust.
Galdurinner í
mistökunum
augljóst, og tekur sem dæmi lögin
Please og I’m a Wolf.
„Þau eru bæði systkinalög finnst
mér, svona „basic“ blús, en þar er
meira bara trommuheili, saxó­
fónn og farfísa. Ég þori að veðja
að það hefur örugglega aldrei svo­
leiðis band komið fram á blúshátíð,“
segir Mugison og segir það hafa
verið meðvitaða ákvörðun að ná
slíku fram meðfram hefðbundnum
lagasmíðum. „Að það þyrfti að vera
„twist“.“
En hvað verður þess valdandi að
tónlistarmaður leggst í plötugerð
með ónýtum hljóðfærum?
„Aðallega til að ögra mér. Per­
sónulega verð ég oft fyrir vonbrigð­
um þegar tónlistarmenn festast í
einhverju einu þegar þeir eru búnir
að finna formúluna. Ég þori að veðja
að ég sé örugglega fastur í eigin klisj­
um, en ég reyni að finna einhverjar
nýjar leiðir. Ég hef alltaf ruglstillt
gítarinn minn þannig að ég sé ekki
alltaf að fara í G­C­D. Ég ruglstilli
gítarinn þannig að puttarnir verða
að fara eitthvað annað og þá verða
til alls konar djasshljómar, eða eitt­
hvað, sem neyða mann í eitthvað
annað. Þetta er aðallega fyrir mig
gert þannig að ég hafi áhuga á að
klára lag,“ segir Mugison og nefnir
lagið Lazing On.
„Síðasta lag plötunnar. Það er
eigin lega í G allan tímann, það er
bara bassanótan sem hreyfist, en
þetta er alveg fullt af hljómum í
þessari stillingu sem ég gerði, fullt
af handahreyfingum. Hefði ég fattað
að þetta væri bara bassahreyfing en
í grunninn væri lagið allt í G­dúr
hefði ég örugglega aldrei klárað
lagið, það hefði verið of leiðinlegt.
Þannig að ég reyni að plata sjálfan
mig, eins fáránlega og það hljómar.“
Hann segir harkalega sjálfsgagn­
rýni mögulega komna af því að
hann sé hræddur við að staðna. „
Ég veit ekki hvað ég hef gert mörg
lög sem hafa farið í ruslið af því að
þau eru eins og Ljósvíkingur eða
Kletturinn. Það er orðið erfiðara
að finna eitthvað sem er spenn­
andi, því maður dettur svo rosalega
í eigin klisjur, og þá stækkar bara
ruslatunnan.“
annarri plötu á svipuðum nótum.
„Það var aldrei spurning. Ég vissi
alltaf að það yrði plata á ensku
næst. Hefði ég farið á fullu að reyna
að fylgja Hagléli eftir og tekið ein­
hvern paranojusjúkling á þetta
og ætlað að gera aðra jafn frábæra
plötu á íslensku þá hefði ég örugg­
lega skotið mig ennþá meira í löpp­
ina. Það var örugglega nógu mikið
sjokk fyrir tengdamömmur Íslands
að heyra mig syngja aftur á ensku,“
segir Mugison.
Snobbarinn mögulega stærri
Á milli Hagléls og Enjoy gerði
hann margt, til dæmis tónlist við tvö
leikrit Ragnars Bragasonar, Gullregn
og Óskastein, tók þátt í Húnaævin­
týrinu og gerði svo plötu með Jónasi
Sigurðssyni og Ómari Guðjónssyni
undir nafninu Drangar. Hann segir
þrjú ár í það heila hafa farið í að
vinna Enjoy.
„Ástæðan fyrir því að ég var svo
lengi var að þetta var erfitt til að
byrja með. Ég var ánægður með
demóin mín, lag og texta. En síðan
var ógeðslega erfitt að ná ein­
hverjum fíling. Ég gerði slatta af
útgáfum af sumum laganna og það
er kannski að snobbarinn í manni
hafi stækkað.“
Hann nefnir sem dæmi lagið
Tipzy King, lag númer fjögur á plöt­
unni.
„Það var allt í lagi á kassagítar
og rödd, fannst lagið vera næs og
heiðarlegt. Svo prófaði ég nokkrar
útgáfur af því og þá var það ógeðs­
lega bitlaust. Í því lagi til dæmis
gerði ég endalausar tilraunir. Ég var
með græju sem heitir Octatrack,
sænskan samplara, sem ég notaði
til að taka upp hverja nótu fyrir
sig á gítarinn. Ég var samt búinn
að eyðileggja gítarinn aðeins með
drasli, svona eins og „príperað“­
píanó (undirbúið píanó). Ég hengdi
eitthvert dót á hann til að láta hann
hætta að hljóma eins og gítar. Hver
nóta var síðan tekin upp og sett
inn í samplarann og svo ruglaði ég
í tónhæðinni á hverri nótu,“ segir
Mugison og hermir eftir plötusnúði.
„Það var ábyggilega 10 daga ferli
að ná þessum gítar svona,“ segir
Mugison sem ákvað að gera það
sama með sönginn fyrir þetta lag.
„Þá loksins fannst mér ég vera kom­
inn með nýtt og áhugavert sound á
hálflélega græju. Þannig að það tók
svolítið langan tíma að sortera eitt­
hvað út sem var of venjulegt og of
fyrirsjáanlegt og bara með enga til­
finningu í eitthvað sem mér fannst í
áttina. Fyrir einu og hálfu ári síðan
fannst mér þessi bunki af lögum
vera að slípast í það form að þetta
væri eitthvað.“
Ónýt hljóðfæri til að ögra
Fyrir hverja plötu sem hann
vinnur segist hann skrifa mani­
festo, stefnuyfirlýsingu, en í tilviki
Enjoy var það að vinna eins mikið
og hann gat með ónýt hljóðfæri.
„Og reyna að finna vinkil á eitt­
hvað sem er hefðbundið en að gera
það þá aðeins öðruvísi, án þess að
mamma mín myndi fatta það. Mér
fannst það takast,“ segir Mugison
og nefnir að á plötunni sé að finna
blúslög þar sem er farið hressilega
út fyrir formið, án þess að það sé svo
Það var örugglega
nógu mikið sjokk fyrir
tengdamömmur Íslands
að heyra mig syngja
aftur á ensku.
Birgir
Olgeirsson
birgir@365.is
1 7 . d e s e m b e r 2 0 1 6 L A U G A r d A G U r34 h e L G i n ∙ F r É T T A b L A ð i ð