Strandapósturinn - 01.06.1985, Blaðsíða 84

Þess skal getið, þeim til athugunar er utanför hafa í hyggju og
þess vegna myndu vilja leita leiðbeininga þar að lútandi, að ég ósk-
aði bréflega upplýsinga um ýmislegt ferðinni viðvíkjandi, bæði frá
Sigfúsi Eymundssyni og Sigmundi Guðmundssyni útflutningsstjóra
Anchorlínunnar. Eg fékk greinileg og áreiðanleg svör við öllum
spurningum mínum frá Sigmundi Guðmundssyni, en Eymunds-
son svaraði ekki einni einustu. Þetta atriði, þó lítilfjörlegt kunni að
virðast, er þó í sjálfu sér mikilsvert fyrir þá sem hugsa sér að fara
ferð þessa sem menn en ekki sem skynlausar skepnur, því að vel-
farnan manna, hvort heldur í þessu tilfelli eða hverju sem helzt
öðru, er oft ekki minna komin undir ýmsum smámunum heldur
en hinum stærri kringumstæðum. Eg leyfi mér því að hvetja þá, er
utanför hafa í hyggju, að leita leiðbeininga hjá Sigmundi Guð-
mundssyni fremur en hjá Eymundsson. Að öðru leyti munu þó
flest kjör þau er Allanlínan býður betri en þau, er kostur er á með
Anchorlínunni.
Hópur sá sem ég kom með í júlímánuði síðastliðnum var hinn
fyrsti, er flutti frá Islandi á þessu ári. Með okkur voru þrír menn
tilnefndir túlkar: Baldvin Baldvinsson, Þorsteinn snikkari frá Stóru-
Borg í Húnavatnssýslu og Matthías Þórðarson af ísafirði. Get ég
yfir höfuð að tala ekki sagt að neitt kvæði að neinum þeirra á leið-
inni til Skotlands, en þá var hinn eini maður, er nokkuð verulega
leitaðist við að hjálpa löndum í öllu því er þeim lá á, viðvíkjandi
málinu o.fl. hr. Jens E. Laxdal frá Leiðólfsstöðum í Dalasýslu, er
þó hafði enga von um endurgjald, og ef til vill ekki frítt fyrir að
hann mætti smávegis óvild af hálfu sumra þeirra, er hann þó vildi
liðsinna, í stað verðugra þakka. En það var fyrst þegar kom til
Granton að fór að kveða að Baldvini sem túlk, enda get ég ekki
annað sagt en að hann eftir það reyndist því betur sem lengur lét
og meira reið á fylgi hans. Gerði hann sitt til að uppfylla óskir
flestra, er í förinni voru, sjá um að læknir vitjaði sjúkra, útvega
börnum mjólk og að fæði yfir Atlantshafið væri nægilegt, eða jafn-
vel of mikið. Það var þó ekki fyrr en í Quebec að hr. Baldvin lét al-
gerlega til sín taka. Þar var nefnilega ein skitin verzlun sem að
emigröntum var leyft að kaupa nauðsynjar sínar, og mátti heita
að Baldvin einn afhenti allt sem út var tekið, því að ekki var nema
82