Strandapósturinn - 01.06.1985, Blaðsíða 112

samtímamenn hans og báru flestar í sér græskulausa glettni. Eftir-
talda vísu orti hann um Brand Tómasson á Kollsá er Brandur ýtti
bát sínum úr vör að aflokinni verslunarferð:
Ört frá landi ýtir sér
uppi er band og dula.
Kollár Brandur kominn er
í kápufjandann gula.
Síðari kona Guðmundar var Ragnheiður Sigurðardóttir úr
Höfnum syðra. Áttu þau margt barna og bætti Guðmundur öðru
hvoru við hús þeirra er Grund nefndist eftir því sem börnin urðu
fleiri. Greiðasölu höfðu þau á Grund og var þar gott að koma.
Guðmundur var skemmtilegur maður í tali, hress og sagðist vel
frá.
Þóroddur Lýðsson var lengi sýsluskrifari á Borðeyri. Hann var
maður vel að sér og víðlesinn og kunni ókjör af sögum. Kona
hans var Stefanía Guðmundsdóttir er lést tæplega þrítug. Einn son
áttu þau og annan son átti Þóroddur að konu sinni látinni.
Þórarinn Lýðsson frá Bakkaseli var smiður um langt skeið á
Borðeyri. Kona hans var Sigríður Tómasdóttir úr Reykjavík. Þau
voru barnlaus. Lýður Sæmundsson, faðir Þórarins, bjó hjá þeim
um tíma en hafði flust til Borðeyrar áður og fluttist með þeim suð-
ur.
Eg hef nú nefnt það fólk á Borðeyri sem mér er minnistæðast
frá æsku en þótt tímabært sé að slá botn í frásögnina við ég láta í
ljós þá von að Borðeyri eigi eftir að blómgast og eflast á ný á kom-
andi árum. Þar megi ungir menn stunda sjó ef fiskur fæst og
leggja kolanet í innfjörðinn en eitt sinn var þar aflasæld. Megi
skáld nýrra tíma eiga kost á að eyða næðisstundum á Borðeyri á
borð við þær er Þórbergur Þórðarson átti árla sumars 1946 ásamt
Margréti konu sinni á heimili gistivinar síns og fyrrverandi leigj-
anda í timburhúsinu litla undir melbarðinu.
Þetta voru að vísu ekki margir dagar en rísa þó síbjartir í minn-
ingunni enda hló þá sólin daglangt við lynggrónum hálsum og
bárulausum firði.
110