Strandapósturinn - 01.06.2000, Side 33

að er frá, er dagsettur 9. okt. 1911, meira en hálfu öðru ári
seinna. I þessari fundargerð er setning, sem bendir til þess, að
áætlunin um 3 kennslustaði í sveitinni hafi ekki orðið að veru-
leika, þar segir: „Kostur var gefinn (haustið 1911) á sama
kennsluhúsi á Hólmavík, sem næstliðinn vetur ..." Að öðru leyti
þegir bókin um þetta kennsluhús, og hvað þar fór fram, en svo
lánlega vill til, að Jóhann Hjaltason upplýsir þetta mál að fullu í
Strandapóstinum, 6. árg.:
Haustið 1910 lét Guðjón kaupfélagsstjóri Guðlaugsson þilja einn
kaupfélagsskúrinn í hólf og gólf, svo að þar varð björt og vistleg stofa,
nyrst og vestast í húsakosti félagsins. Eg hygg, að það hafi einkum ver-
ið fyrir frumkvæði Guðjóns, að Hrófbergshreppur tók stofu þessa á
leigu með góðum kjörum og stofnaði þar til barnaskólahalds vetur-
inn 1910-11. Og líklega hefur Sigurgeir Asgeirsson, þá skólastjóri á
Heydalsá, átt þar einhvern hlut að máli, að minnsta kosti hvað snert-
ir útvegun kennsluáhalda og námsbóka. Skólaborðin smíðaði Hjalti
Steingrímsson, samkvæmt teikningum frá fræðslumálastjórninni. Var
hvert borð ætlað tveimur, ásamt viðfestu sæti. Slík skólaborð voru
lengi við lýði víða um land, en munu nú vera horfin úr öllum skól-
urn landsins. Kennari þennan vetur var Kristinn Benediktsson, er út-
skrifast hafði frá Kennaraskóla Islands vorið áður. Kristinn virtist þeg-
ar hverjum manni vel og var dáður mjög af nemendum sínum að
verðleikum.
Þegar stofnað var til þessa skólahalds á Hólmavík, voru þar að-
eins 5 íbúðarhús með nokkurn veginn jafnmörgum fjölskyldum.
Þess hefur því ekki verið að vænta, að þaðan væri fjölmenni í
skólanum, enda var það svo, að nemendur úr Hólmavík voru að-
eins tveir, hinir úr Staðarsveitinni flestir, en einn úr Tungusveit.
Það er því ekkert undrunarefni, að sveitarhöfðingjunum hefur
ekki komið til hugar, að kennslustaður yrði hafður úti í
Hólmarifi. En þar sem Guðjón kaupfélagsstjóri átti annað
tveggja Hólmavíkurbarnanna (þ.e. 50%), sem skólann áttu að
sækja þaðan, er vel skiljanlegt, að hann teldi sig málið varða
a.m.k. til jafns við hina. Nú er það vel þekkt og viðurkennt, að
Guðjón var framkvæmdasamur maður og gat verið ráðríkur. Það
er því nokkuð augljóst, að honum hefur ofboðið deyfð sveitunga
sinna og komið málum frarn á eigin spýtur. Sjálfur ritar hann
31