Strandapósturinn - 01.06.2000, Síða 106

sökum fjarlægðar. Inn af eyrunum eru Þröskuldar, gamlir jökul-
ruðningar, og þar inn af er Þröskuldargil, stórkostlegt og fagurt.
Þarna er nokkur jarðhiti og silungsveiði gat verið góð þar í lækj-
um. Vestar tekur Drangajökull við með Hrolleifsborg og Hljóða-
bungu sem eru jökulsker í jöklinum.
Uti íyrir Skjaldabjarnarvík er urmull af skerjum og boðum
sem sumir koma upp um fjöru en aðrir ekki. Siglingar fyrir landi
voru því mjög varasamar og aðeins fyrir vel kunnuga. Engar eyj-
ar tilheyrðu Skjaldabjarnarvík, nema Svalbarði sem er nánast
klettadrangur sunnan við Þúfurnar.
Selveiði gat verið nokkur og aðallega inn í Bjarnarfirði og þá
best ef hann lá við norðanátt. Fiskimið voru mjög góð meðan
fiskur gekk inn í Húnaflóann svo einhveiju næmi. Annáluð voru
Skjaldarvíkurmið Grynnra- og Dýpra- og enn eru þar annáluð
handfæramið. En erfitt gat verið að sækja þangað björg í bú, því
lendingin í Skjaldabjarnarvík var mjög erfið og eins gátu brost-
ið á vestanveður sem hendi væri veifað og var þá ekki heiglum
hent að beija til lands á árum á smákænum.
Þannig var Skjaldabjarnarvík, sex hundruð að gömlu mati,
sem þýddi að ekki var um stóra hlunnindajörð að ræða. Þó mátti
bjargast þar, en það kostaði harða baráttu, dugnað og útsjóna-
semi. Aldrei mátti slá slöku við, allt sem jörðin bauð upp á varð
að nýta ef ekki átti að verða skortur í búi.
Afskekkt var jörðin, fjögra tíma gangur til næsta bæjar hvort
sem farið var norður eða suður og yflr fjallvegi að fara á alla
vegu og jökulár, Bjarnarfjarðaós að sunnan og Reykjafjarðarós
að norðan. Þó fóru menn þetta vetur sem sumar, en þeir þekktu
líka landið og vissu hvað varð að varast.
Og ekki er fögur lýsing þeirra Arna Magnússonar og Páls
Vídalíns er þeir gerðu um Skjaldabjarnarvík 1706:
Tún spillast af harðindum., líka ber sjór þar nokkurt grjót uppá. Engjar
slæmar, snöggvar og á dreif og sumar langt í burtu. Vetrarhart mjög. Hætt
fyrir pening af dýjum og foröðum, fje fer og í kletta, hestar og fje kann að
detta úr fjalli, líka deyja af grjóthruni úr fjallinu. Stúngu og ristu vantar,
en þð eigi möguleg að fá annarstaðar að. Kirkjuvegur óbœnlega langur og
erfiður og að segja ófarandi á vetrardag. Hreppaflutningur í sama máta so
nœr óbærilegur.
104