Strandapósturinn - 01.06.2000, Síða 112

Árin í Skjaldabjarnarvtk
Árið 1922 var ekki ósvipað undangengnum árum, þó var ljóst
að veðurfar fór hlýnandi. En stórviðrin gerði enn. Þetta ár fór-
ust um 70 manns í sjóslysum og víða um landið voru höggvin
stór skörð í litlum byggðarlögum. Þetta var árið sem hafinn var
innflutningur á léttum vínum frá Spáni til að þangað væri hægt
að selja saltflsk og þjóðin gæti drukkið sitt vín sem siðmenntað-
ir menn en væru ekki háðir framleiðslu misvitra bænda. Þá varð
Sigurður Eggerts forsætisráðherra og Hannes Hafstein skáld og
ráðherra andaðist. Eldgos urðu í Vatnajökli og Oskju, án þess að
öskufall yrði til skaða. Þá bar það til í Reykjavík að níræð kona
kvæntist 74 ára gömlum manni og þótti jafnræði með þeim.
Þetta var árið sem Pétur Friðriksson og Sigríður Elín Jónsdótt-
ir stóðu á hlaðinu í Skjaldabjarnarvík með börnin sín tvö, Guð-
björgu tveggja ára og Guðmund fjögra ára og Sigríður komin að
falli að þeirra fjórða barni. Ferðin yfir jökulinn er að baki. Þau
standa þarna og horfa á lágan og hrörlegan bæinn sem á að
verða framtíðarheimilið. Fátæklegar eigur þeirra hafa verið flutt-
ar frá Dröngum, feijaðar yfir Bjarnarfjörð af Eiríki fóstbróðir
Péturs. Daginn áður höfðu þau komið að Dröngum og gist hjá
þeim Eiríki og Ragnheiði. Nú var sjö ára baráttu í Hraundal lok-
ið. Sem lausamaður hafði Pétur verið þokkalega stæður þegar
þau fluttu þangað, en nú máttu þau heita öreigar. Aftur varð að
byija upp á nýtt, en að gefast upp var eitthvað sem ekki var til í
þeirra orðabók.
Hvað farið hefur í gegnum huga þeirra þarna á hlaðinu í
Skjaldabjarnarvík veit enginn. Sjálfsagt hafa þau hugsað um för-
ina yfir jökulinn og hversu litlu mátti rnuna að þau slyppu heil
frá þeim leik. Og vafalaust hafa þau hugsað um hvernig þau
gætu framfleytt sístækkandi fjölskyldu. En ekki hafa þau dvalið
lengi við slíkar hugleiðingar. Næsta verkefni var að koma sér
fýrir. Ekki hafði verið búið í bænum um veturinn, það hafði
skafið inn og snjóinn hafði ekki enn náð að leysa. Fyrsta verkið
var því að rnoka út, áður en hægt var að korna sér fýrir og taka
upp eld.
A bænum voru þrjá burstir og snéru í austur. Syðst var bað-
110